5

          มัทรีนิ่งอึ้งเมื่อรามพูดถึงเรื่องเมื่อเจ็ดปีก่อน  ภาพในอดีตวนเข้ามาเป็นฉากๆ  เธอเคยเป็นคนไข้ของเขาในตอนนั้น  หญิงสาวเข้าพักรักษาตัวโดยมีรามเป็นหมอเจ้าของไข้  เธอนอนพักที่โรงพยาบาลประมาณหนึ่งสัปดาห์ 

เมื่อออกจากโรงพยาบาลแล้วคุณหมอหนุ่มยังแวะเวียนมาเยี่ยม  เขาแสดงท่าทีเปิดเผยชัดเจนว่าสนใจเธอเกินกว่าความเป็นคนไข้และหมอ  ตัวเธอเองในตอนนั้นไม่ได้รังเกียจเขาจึงตอบรับไมตรีด้วยดี

          แต่ในวันสุดท้ายที่พบกันมันเป็นคืนที่เขาพาไปฉลองวันเกิด  ในคืนนั้นเธอเมาจนเผลอตัวมีความสัมพันธ์เกินเลย  หากแต่ในตอนเช้าเธอได้รับโทรศัพท์จากทางบ้านว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น  ขณะนั้นรามได้รับโทรศัพท์ตามตัวจากโรงพยาบาล เขาปล่อยให้หญิงสาวนอนต่อและโน้ตไว้ว่ามีงานด่วน  มัทรีจึงต้องรีบกลับโดยที่ไม่ได้คุยกับรามก่อน 

และตั้งแต่วันนั้นเกิดเรื่องยุ่งๆ มากมายในครอบครัวทำให้เธอเลือกที่จะแก้ปัญหาของที่บ้านและพักเรื่องส่วนตัวไว้  รามในอดีตเขาไม่ได้ยื้อเธอในตอนที่เธอส่งข้อความไปบอกขอยุติเรื่องส่วนตัวของเขาและเธอไว้เพียงเท่านั้น  เขาตอบกลับมาเพียงแค่ว่าเขาจะเคารพการตัดสินใจหากเธอคิดดีแล้ว 

มัทรีอ่านข้อความตอบกลับด้วยใจที่เจ็บชาหากแต่เธอรู้ดีว่านั่นคือสิ่งที่เธอเลือกเอง  หญิงสาวจึงตัดสินใจบล็อกเบอร์และไลน์ของเขา  ตัดการติดต่อทุกช่องทางโดยไม่ลังเล

          จากวันนั้นผ่านมาเจ็ดปีจนถึงวันนี้  วันที่เธอได้พบเขาอีกครั้ง  มัทรีจำได้ดีว่าในวันที่รู้ว่าจะต้องมาเจอเขาที่โรงพยาบาลโชติภิวรรธตามคำสั่งของเจ้านาย  หญิงสาวเครียดจนถึงกับนอนไม่หลับไปสองวัน

หากแต่เมื่อพบกันจริงๆ  เขาไม่ได้มีทีท่าจะจำเธอได้มัทรีจึงสบายใจขึ้นบ้างกับการทำงานร่วมกัน  แต่แล้วตอนนี้เธอก็รู้แล้วว่าเธอเข้าใจผิด

“หรือคุณจะบอกว่าคุณยังจำผมไม่ได้  แค่เจ็ดปีคุณลืมผู้ชายคนแรกของคุณจริงๆ หรือ”

มัทรีเบี่ยงตัวออกห่าง  อยู่ใกล้เขามากแล้วเธอรู้สึกว่าตนเองหายใจไม่ออก

“เรื่องที่ผ่านมาแล้ว  ถึงจะแค่ห้านาทีมันก็คืออดีตค่ะ” 

เจ็ดปีก่อนเธออายุแค่ยี่สิบเอ็ด  วันเวลาที่ผ่านมามันทำให้เธอโตขึ้นทั้งทางความคิดและมุมมองชีวิต  เจ็ดปีเป็นเวลาที่นอนพอจนทำให้มัทรีรู้ดีว่าเธอกับรามต่างกันเกินไป  ต่างกันจนไม่มีทางไหนที่จะมาลงเอยกันได้เลย

มัทรีกลับถึงบ้านในตอนเย็น  หญิงสาวแวะซื้อผลไม้และขนมมาฝากเด็กชายอวัชเพราะลูกชายเคยบอกไว้วันก่อนว่าอยากทาน

“พี่มาศพรุ่งนี้โรงเรียนน้องวัชมีกิจกรรมวันพ่อ  แล้วบ้านเราจะไปเที่ยวไหนกันดี”  บุษบาน้องสาวถาม 

เป็นที่รู้กันว่าตั้งแต่อวัชเข้าโรงเรียนเวลาถึงวันพ่อคราวใดเด็กชายจะได้หยุดไปเที่ยวแทน  เพราะมัทรีไม่ต้องการให้ลูกมีปมด้อยยามไปเห็นกิจกรรมไหว้พ่อที่โรงเรียน

“อืมมไปไหนกันดี  ไปทะเลดีไหมครับลูก”  หญิงสาวหันไปถามลูกชาย

“ไปครับแม่  วัชอยากไปทะเลที่มีทรายขาวๆ ได้ไหมครับ” 

“ทะเลทางใต้เหรอ  หรือว่าจะไปมัลดีฟกันดีไหม”  มัทรีนึกถึงรีสอร์ทกลางทะเลสุดหรู  น้ำทะเลสีฟ้าและมีกิจกรรมมากมายให้เลือก

“ตอนนี้ไฮซีซั่นอย่าไปมัลดีฟเลยพี่ เราไม่ได้จองตั๋วไว้  เอาไว้ก่อนเปิดเทอมใหญ่ปีหน้าสักต้นเดือนพฤษภาค่อยไป”  บุษบาออกความเห็น

“งั้นเดี๋ยวพี่ลองหาที่พักทะเลทางใต้ดูก่อนนะ  ไปภูเก็ตกันดีกว่า  ทะเลสวยถึงของจะแพงไปหน่อยแต่ช่วงนี้ก็ยังพอทน”  หญิงสาวพึมพำ

มัทรีเปิดคอมพิวเตอร์หาที่พักติดชายหาด  เธอเลือกอยู่นานจนเจอรีสอร์ตติดชายหาดที่ราไวย์ จังหวัดภูเก็ต  น้ำทะเลสวยหาดทรายสีขาวแบบที่อวัชต้องการจึงจองห้องพักแบบเตียงคู่หนึ่งห้อง  สำหรับตัวเธอ น้องสาวและลูกชาย