6

          เธอจองตั๋วเครื่องบินทันทีจากนั้นบอกให้น้องสาวเตรียมตัวเก็บของเพราะว่าพรุ่งนี้จะออกจากบ้านแต่เช้ามืด  มัทรีตัดสินใจเรียกแอพพลิเคชั่นรถรับส่งมารับไปสนามบินแทนการจอดรถยนต์ส่วนตัวไว้ที่นั่นหลายวัน   ค่ำวันนั้นภายในบ้านหลังย่อมมีเสียงหัวเราะกันดังออกมาแว่วๆ ให้คนที่อยู่ด้านนอกได้ยิน

'ทำไมมีเด็ก  แล้วเด็กคนนั้นลูกใคร' 

รามนิ่วหน้า  เขาขับรถมามองบ้านเธออยู่ราวครึ่งชั่วโมง  ทันเห็นเด็กชายอายุราวๆ หกถึงเจ็ดขวบ  ผิวขาวรูปร่างจ้ำม้ำเดินออกจากบ้านมารับมัทรีที่รถ  เขาเห็นเธอก้มลงหอมแก้มเด็กคนนั้นฟอดใหญ่ก่อนจะส่งถุงขนมให้ถือส่วนตัวเธอขนของอื่นๆ เข้าบ้าน

ชายหนุ่มคิดไปถึงความสัมพันธ์คืนเดียวเมื่อเจ็ดปีก่อน  หรือว่ามัทรีท้องจากเรื่องในคืนนั้น  หากเป็นเช่นนั้นแล้วทำไมเธอไม่บอกเขาและเด็กคนนั้นน่าจะเป็นลูกเขาแน่ๆ  รามไม่รู้ว่าทำไมตนเองจึงมั่นใจแต่เขาเชื่อแบบนั้นจริงๆ

เขาจอดรถมองอยู่นานจนถึงเวลาค่อนดึกจึงถอยรถออกห่างจากบริเวณนั้นเพื่อกลับที่พัก  พลางคิดในใจว่าเขาจะทำอย่างไรที่จะทำให้มัทรียอมให้เขาทำความรู้จักกับ  'ลูกชาย'

          เช้าวันต่อมารามมาจอดรถซุ่มดูอีกครั้ง  คราวนี้เขาเห็นมัทรีและหญิงสาวอีกคนที่น่าจะเป็นน้องสาวที่เธอเคยเล่าให้ฟัง  พวกเธอขนกระเป๋าออกจากบ้านหอบข้าวของพะรุงพะรัง  ลูกชายของเขาเองก็แต่งตัวเหมือนจะไปเที่ยว  จากนั้นมีรถรับจ้างจอดตรงหน้าพวกเธอ 

เขาเห็นพวกเธอขึ้นรถไปกันสามคนชายหนุ่มจึงขับรถตาม  จนไปถึงสนามบินดอนเมือง  แต่รามไม่รู้ว่าพวกเธอจะไปไหนกันเขาจึงเลือกโทรหาน้องชายคนเล็กเจ้าของสำนักงานทนายความและนักสืบเอกชน

“นายเล็กเหรอ  ฉันอยากรู้ข้อมูลของคนคนนึงว่าเขาจะเดินทางไปไหน  ขึ้นเที่ยวบินอะไรนายพอสืบได้ไหม”  

รามบอกความต้องการทันทีโดยไม่ถามว่าตอนนี้น้องชายพร้อมคุยไหม

“อะไรนะพี่  พี่เห็นผมเป็นสายลับหรืออะไรพวกนั้นเหรอ  ผมจะรู้ได้ไงว่าใครจะไปไหน”  วิศรุตโวยวาย  เขายังไม่ตื่นดีด้วยซ้ำตอนที่พี่ชายโทรหา

“ฉันอยากรู้ว่ามัทรีไปไหนเช้าวันนี้  นายให้คนหาข้อมูลแล้วตัวนายเองก็มาหาฉันที่แอร์พอร์ตด้วย  เจอกันที่ดอนเมืองตึกผู้โดยสารในประเทศ  อย่าช้านะมาเดี๋ยวนี้เลย”  

ชายหนุ่มบอกข้อมูลชื่อนามสกุลของมัทรีแล้ววางสาย  จากนั้นเขาจึงขับรถวนหาที่จอดรถและเดินไปที่อาคารผู้โดยสารในประเทศ  สายตาก็มองหาคณะของมัทรี

เขารอเพียงสิบห้านาทีวิศรุตก็โทรมาบอกเขาว่า  คนที่เขาต้องการให้หาข้อมูลกำลังจะเดินทางไปภูเก็ต  พวกเธอจองตั๋วเครื่องบินทั้งหมดสามที่นั่งชั้นประหยัด 

“อีกครึ่งชั่วโมงผมจะไปถึง  พี่จะให้ผมจองตั๋วเลยไหมยังพอมีที่นั่งเหลือ” 

นั่นเป็นคำถามที่รู้ใจเขามากจนรามอยากตบรางวัลให้ 

“จองเลย เอาที่นั่งห่างๆ เขาหน่อยล่ะ” 

ต่อมาวิศรุตมาพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่งที่น้องชายแนะนำว่าเป็นผู้ช่วยที่สำนักงานชื่อปาริฉัตร  รามไม่ได้สนใจอะไรมากนักเพราะใกล้ได้เวลาเข้าเกท 

“พี่จะพักที่ไหน  สาวๆ กลุ่มนั้นเขาจองห้องพักที่รีสอร์ตบนหาดราไวย์ไว้นะ  ผมจะจองบ้างทางนั้นบอกว่าห้องเต็มหมด”  วิศรุตถามเรื่องสำคัญ 

“ราไวย์เหรอ  ไอ้เมฆมันมีบ้านที่นั่นโทรถามมันก่อน”  

รามนึกถึงเพื่อนต่างคณะสมัยเรียนมหาวิทยาลัยขึ้นมา  หมอนี่เป็นพ่อเลี้ยงไร่ชาอยู่ทางเหนือแต่เขาจำได้ว่ามันมีบ้านพักที่หาดราไวย์