4

“ผมรอมาหลายวันแล้วว่าเมื่อไหร่มาศจะนึกออกสักทีว่าเราไม่ใช่คนแปลกหน้าต่อกัน”  รามต้อนจนเธอถอยไปชิดกำแพง  ชายหนุ่มวางฝ่ามือลงกับผนังข้างตัวเธอจนมัทรีหนีไปไหนไม่ได้

หญิงสาวปากคอสั่น  เขาพูดบ้าอะไร

“คุณพูดอะไรของคุณ” 

ชายหนุ่มก้มหน้าลงมาจนชิดใบหน้าเธอ

“เจ็ดปีก่อน  วันสุดท้ายที่เราเจอกันคุณอย่าบอกว่าลืมว่าระหว่างเรามันเกิดอะไรขึ้น” 

         

          เด็กชายอวัชอายุหกขวบเศษถามบุษบาในระหว่างทานอาหารว่างหลังกลับจากโรงเรียน

“แม่มาศไปไหนครับน้าบุษ” 

“แม่มาศไปทำงานครับ  ไปทำงานจะได้มีเงินมาให้น้องวัชกินขนมไง” 

บุษบาตอบหญิงสาววัยยี่สิบสองเพิ่งเรียนจบปริญญาตรีได้ไม่นานและกำลังหางานทำจึงมีเวลาดูแลหลานชาย

“ครับวัชอยู่กับน้าบุษก็ได้” 

เด็กชายทานขนมต่อแต่มีเสียงหนึ่งดังมาจากหน้าบ้าน  เสียงนั้นทำให้เด็กชายผุดลุกขึ้นทันที

“น้าบุษ  ก๋วยเตี๋ยวป๊อกๆ มา วัชอยากกินมาก...” 

เด็กชายเน้นเสียงลากยาวให้รู้ถึงระดับของความอยากกินที่ว่า   ดวงตาเป็นประกายพลางวิ่งออกไปหน้าบ้าน 

“น้าบุษเร็วๆ เดี๋ยวไม่ทัน”  เด็กชายเร่งน้าสาวที่หยิบกระเป๋าเงินเดินตามออกมาอย่างใจเย็น

“ไม่ต้องกลัวหรอกวัช  อาแปะแกไม่ได้ขี่รถเร็ว” 

บุษบาหัวเราะเอ็นดูหลานชายที่กินขนมอยู่ในปากแท้ๆ  แต่ยังบอกว่าหิวอยู่  หญิงสาวโบกมือเรียกรถจักรยานยนต์พ่วงข้างที่ขนอุปกรณ์ขายก๋วยเตี๋ยว  พ่อค้าเป็นชายชาวไทยเชื้อสายจีนอายุห้าสิบเศษเป็นคนในชุมชนเดียวกันที่ผู้คนในซอยต่างคุ้นหน้ากันดี 

อาแปะแกเป็นคนอารมณ์ดี  มีเงินเยอะแล้วเพราะทำงานเก็บเงินมาทั้งชีวิต  แต่ที่ออกมาวิ่งรถขายก๋วยเตี๋ยวแบบเร่ขายเพราะชอบการได้เจอผู้คน  แกเอ็นดูครอบครัวนี้เป็นพิเศษโดยเฉพาะเด็กชายอวัชที่ร่างกายไม่แข็งแรงตั้งแต่เกิด

“วันนี้เอาอะไรอาตี๋  นี่วันนี้อาแปะมีหมูกรอบด้วยนะ” 

สิ้นเสียงแกชายชาวไทยเชื้อสายจีนจึงได้ยินเสียงเด็กชายร้องถูกใจ  เมนูที่คิดไว้จึงถูกบอกออกมาอย่างไม่ลังเล เพราะว่าหมูกรอบของอาแปะนั้นอร่อยกว่าของร้านดังเสียอีก  และบางวันมักจะหมดก่อนที่แกจะมาถึงบ้านของเด็กชาย

“เอาเส้นเล็กน้ำหมูกรอบหมูแดงครับอาแปะ” 

อวัชตอบเสียงดังฟังชัดเพราะคิดไว้นานแล้ว  อาแปะรีบทำให้ทันที  แกลวกเส้นเล็กในหม้อก๋วยเตี๋ยวใบใหญ่ที่แบ่งเป็นสองช่อง  น้ำในนั้นเดือดปุดๆ จากนั้นใส่ถั่วงอกตามลงไปลวกด้วยกัน  เอาเส้นเล็กในตะกร้อเทใส่ชามกาไก่ใบใหญ่  แล้วหยิบหมูกรอบในตู้มาสับเป็นชิ้นไม่เล็กมาก  ใส่ผักโรยและน้ำซุปแล้วจึงส่งถ้วยก๋วยเตี๋ยวให้บุษบาที่เตรียมเงินจ่ายและรอปรุง

“กินแล้วลื้อเอาชามไว้หน้าบ้าน  เย็นๆ แปะมาแวะเก็บเอง” 

แกสั่งก่อนจะขี่รถไปขายของต่อให้บ้านอื่นก่อนที่สองน้าหลานจะเดินเข้าบ้าน

เด็กชายทานก๋วยเตี๋ยวสมใจแล้วจึงไปอาบน้ำ  ทำการบ้านรอมัทรีกลับมา  บุษบาสอนหลานทำการบ้านด้วยตัวเอง  ตอนแรกมัทรีจะให้ลูกชายเรียนพิเศษต่อกับครูที่โรงเรียนหลังเลิกเรียนแต่อวัชเองเป็นคนบอกว่าไม่อยากเรียนอยากกลับบ้านมากกว่า  บุษบาจึงอาสากับพี่สาวว่าในระหว่างที่เธอยังไม่ได้ทำงานจะสอนหลานเองเพราะความสงสารอวัช

“พรุ่งนี้โรงเรียนมีงานวันพ่อวัชไม่ไปได้ไหมครับน้าบุษ”  เด็กชายพูดขึ้นมา โรงเรียนจัดงานวันพ่อให้คุณพ่อของเด็กๆ แต่ละคนมานั่งให้ลูกไหว้  แต่อวัชไม่มีพ่อจึงไม่รู้จะไปทำไม

“ก็ไม่ต้องไปพรุ่งนี้น้าพาไปเที่ยวดีกว่า  รอแม่มาศกลับมาแล้วค่อยมาดูกันว่าไปไหนดี  วัชทำให้เสร็จนะครับเขียนหมดหน้าแล้วเรียกน้า  น้าจะไปล้างจาน”  บุษบาตอบพลางลุกเตรียมเอาจานและแก้วที่ใช้แล้วไปเก็บในครัว  จัดการงานที่ยังค้างก่อนที่พี่สาวจะกลับมาจากทำงาน

“ฮะ  น้าบุษไปได้เลย  ที่เหลือวัชทำเองได้หมดแล้ว” 

“โอเคครับ  งั้นวัชเขียนไปเดี๋ยวน้าออกมาตรวจ”