1

“ต้นวันนี้ลูกจะเข้าไปที่โชติใช่ไหม” 

วิชุตาสตรีวัยหกสิบผ่านพ้นวัยกลางคนมาชั่วระยะเวลาหนึ่ง  เธอถาม นายแพทย์ราม ลูกชายคนโตในตอนที่ทานอาหารเช้าร่วมกัน  นางกำลังพูดถึงโรงพยาบาลสัตว์โชติภิวรรธอันเป็นกิจการในครอบครัว  โดยใช้ชื่อสั้นๆ ออกเสียงว่า โช-ติ เป็นอันที่รู้กันของสมาชิก

“ครับแม่  วันนี้ผมมีนัดกับทีมทำโฆษณา” 

“วันนี้วันเสาร์ตอนค่ำลูกจะกลับมากินข้าวไหม  แม่จะได้เข้าครัว” 

          “กลับครับแม่  เดี๋ยวผมจะโทรไปจัดการนายเล็กด้วยที่เมื่อคืนไม่มา”  รามบ่นถึงน้องชายขณะที่เขาลุกขึ้นจากโต๊ะทานอาหารไปหอมแก้มมารดาก่อนไปทำงาน

“อย่าไปว่าน้องนะลูก  น้องคงยุ่งอยู่”  นางวิชุตารีบปรามลูกชายคนโต  รามมักจะจริงจังกับทุกเรื่องเสมอ  ผิดกับเจ้าลูกชายคนเล็กที่เวลาอยู่ในบ้านก็ทำเหมือนเป็นเด็กอยู่ร่ำไป

“ครับ”  รามรับคำก่อนจะเดินออกจากบ้าน  เขารู้ว่าควรจะบอกอะไรมารดาแค่ไหน  และอะไรที่ไม่ควรบอกโดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับน้องชายทั้งสองคน

ชายหนุ่มเป็นแพทย์เฉพาะทางผู้เชี่ยวชาญด้านกระดูกหรือแพทย์ออร์โธปิดิกส์ (Orthopedics)  หมอกระดูกและข้อคือหมอที่มีความเชี่ยวชาญในการรักษากระดูก ข้อ ต่าง ๆ รวมถึงกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นของแขนขาและกระดูกสันหลัง 

เขามีตารางที่จะต้องลงตรวจสัปดาห์ละสองวัน  นอกจากนั้นชายหนุ่มยังต้องรับผิดชอบงานที่โรงพยาบาลสัตว์โชติภิวรรธที่รับช่วงต่อจากมารดา หรือสัตวแพทย์หญิงวิชุตาผู้ก่อตั้งโรงพยาบาลนั่นเอง

ชายหนุ่มเป็นลูกคนโตและมีน้องชายอีกสองคนคือ นพ.ลักษณ์  หรือหมอรองศัลยแพทย์ตกแต่งเจ้าของคลีนิกเสริมความงามหลายสาขาในประเทศ น้องชายคนรองเอาดีตามบิดาคือนายแพทย์ศิวะ  ซึ่งปัจจุบันคืออจ.แพทย์ด้านสาขาศัลยกรรมตกแต่งมีลูกศิษย์ทั่วบ้านทั่วเมือง  

บิดาของเขาเป็นอาจารย์แพทย์เกี่ยวกับศัลยกรรมตกแต่ง  ตัวท่านเองก็มีธุรกิจส่วนตัวเป็นคลีนิกศัลยกรรมเสริมความงามหลายสาขาในประเทศ  และเป็นลักษณ์ลูกชายคนกลางของบ้านเองที่สืบทอดงานนี้ต่อจากบิดา

ส่วนน้องชายอีกคนคือวิศรุต  ชายหนุ่มจบแพทยศาสตร์ได้ชื่อว่าเป็นหมอเหมือนกันแต่ดันไปเอาดีด้านการเป็นทนายความแทน  เพราะน้องชายคนเล็กเรียกหมอคู่กับนิติศาสตร์มาตั้งแต่เริ่มต้น  ครอบครัวเขาจึงได้ชื่อว่าครอบครัวหมอที่แท้จริง 

          รามชะลอรถรอสัญญาณไฟที่เช้านี้ติดมาทุกแยก  ชายหนุ่มถอนใจระหว่างอยู่บนท้องถนน  เขาคิดว่าวันนี้ออกจากบ้านเช้าแล้วแต่ถึงกระนั้นเช้าวันเสาร์ก็ยังเป็นวันที่การจราจรหนาแน่นมากอยู่ดีแทบจะไม่ต่างจากวันธรรมดาเลย  เขาจึงใช้เวลาว่างในขณะรอสัญญาณไฟนั้นกดโทรออกหาน้องชายคนเล็กจากหน้าจอแอลซีดีในรถยนต์ที่เชื่อมต่อกับโทรศัพท์มือถือ 

ชายหนุ่มรอสายอยู่นานแต่ไม่มีคนรับสาย  รามนิ่วหน้าเพราะรู้สึกผิดปกติกับพฤติกรรมของวิศรุตอย่างมาก  นอกจากจะไม่มารับประทานข้าวทุกเย็นวันศุกร์อันเป็นมื้อครอบครัวแล้ว  ยังทำตัวลึกลับติดต่อไม่ได้  ทั้งที่ความจริงสิ่งที่คนเป็นน้องชายทำเสมอหากจำเป็นต้องผิดนัดกับมารดาเขาจะต้องโทรบอกท่านเองเสมอ

รามกดตัดสายแล้วเปลี่ยนเป้าหมายเป็นโทรหาลักษณ์แทน  เขารอสายไม่นานอีกฝ่ายก็รับทันที

“ว่า...”  หมอนั่นพูดมาห้วนๆ จนรามแปลกใจ  ปกติลักษณ์เป็นคนสุภาพถึงแม้ว่าข้างในมันจะอยากฆ่าใครสักคนก็ตาม

“วันนี้ฉันติดต่อนายเล็กไม่ได้  นายว่างไหมรองตอนนี้ทำอะไรอยู่   ฉันอยากจะวานไปดูมันทีเผื่อตายไปแล้ว” 

ชายหนุ่มได้ยินเสียงฝ่ายนั้นทำเสียงจิ๊จ๊ะในคอ  แต่ก็รับปากโดยดีเพราะลักษณ์จะรู้ว่าหากไม่สำคัญเขาจะไม่ไหว้วานให้ทำอะไร

“ได้  เดี๋ยวไปดูมันที่คอนโดให้  แค่นี้ก่อนนะพี่ผมออกกำลังกายอยู่”  ลักษณ์ไม่รอให้พี่ชายว่าอะไรอีก  เขาตัดสายไปทันทีท่ามกลางความไม่เข้าใจของราม

ออกกำลังกายอะไรต้องรีบขนาดนั้น  แล้ววันนี้มันวันอะไรกันวะ  ดูไม่ปกติกันสักคน!