รักเสพติด 4

พอส่งอาม่ากลับบ้าน เธอก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ ก็ตอนนี้สภาพของเธอมันดูไม่ได้เอาเสียเลย การที่วิ่งขึ้นบ้านไม่สนใจใครทำให้ทุกคนแปลกใจ แล้วไม่ถึงครึ่งชั่วโมง หมวยก็ลงมาจากบนบ้านด้วยชุดที่แตกต่างจากที่เคยเห็น หญิงสาวเดินลงมาจากชั้นสองด้วยกางเกงยีนส์ขายาวกับเสื้อสายไหล่เฉียงสีดำ อวดไหล่และเนินอกอวบอิ่ม ชุดที่หมวยใส่เป็นชุดที่รัดรูปเข้ากับรูปร่างของหล่อนที่ดี ดีมาก ๆ ดีแบบที่ทุกคนไม่อยากเชื่อว่าหมวยจะหุ่นดีแบบนี้ มือข้างขวาถือกระเป๋าสะพายใบใหญ่ที่เธอกวาดของที่ซื้อมาเก็บไว้แต่ไม่เคยได้มีโอกาสได้ใช้มัน สร้อยลูกปัด ถุงยางอนามัย และตอนนี้คงถึงเวลาแล้วที่มันต้องสร้างประโยชน์ให้กับเธอ ส่วนมืออีกข้างถือรองเท้าส้นสูง

ผมหน้าม้าเต่อก็ติดกิ๊บยุค 90 รูปดาวไว้อย่างสวยงาม แก้มขาวซีด ๆ ก็ตกแต่งด้วยเครื่องสำอางทำให้ดูสวยสดใจ ปากน้อยทาลิปสีชมพูระเรื่อดูอวบอิ่มน่าสัมผัส ส่วนแว่นที่สวมตลอดเวลา เธอถอดเก็บไว้ในกล่องใส่คอนแทกเลนส์แทน แต่ก็ยังเอาแว่นตาใส่กระเป๋าไปด้วย

“อูว์! อาหมวยลื้อจะไปไหน”

“อั๊วมีธุระน่ะหม่าม้า ขอตัวนะม้า คืนนี้อาจไม่กลับบ้าน หรืออีกหลาย ๆ วัน” หล่อนตั้งใจแล้วว่าไปครั้งนี้ต้องได้ และต้องสมหวัง หากไม่สมหวังจะไม่กลับมา

“แล้วลื้อจะไปไหนอาหมวย” เป็นอาม่าเองที่เอ่ยถามหลานสาว

“ไปธุระค่ะอาม่า ขอตัวนะคะ หมวยรีบ”

ว่าแล้วก็ยกมือไหว้ท่านทั้งสองก่อนจะวิ่งไปยังรถที่จอดทิ้งไว้ก่อนหน้านี้แล้วขับออกไปด้วยความรวดเร็ว จนทำให้ผู้ใหญ่มองหน้ากันไปมาอย่างไม่เข้าใจ ก็ร้อยวันพันปีถึงจะมีธุระ และที่สำคัญแต่งตัวสวย แว่นก็ยังไม่ใส่

หนุ่มใหญ่เลิกงานพอดี ไม่มีเวรต้องอยู่ต่อ เขามองนาฬิกาบ่ายสองโมงกว่าจึงเก็บเอกสารทุกอย่างไว้ในลิ้นชักของโต๊ะทำงาน ถอดเสื้อกาวน์ไว้ก่อนจะหยิบกระเป๋าสตางค์ใส่กระเป๋ากางเกงและถือกุญแจรถออกไป ระหว่างทางเดินออกไป เขาก็ยิ้มให้ผู้ป่วย พยาบาล หมอคนอื่นอย่างเป็นมิตร จนไม่ได้สังเกตว่าตอนนี้มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองมาทางตนอยู่

เดินไปยังลานจอดรถแล้วก็ติดเครื่องรถยนต์ญี่ปุ่นเหมือนที่คนอื่นมีทั่วไป เขาใช้ชีวิตติดดินไม่หรูหรา เพราะความลำบากในวัยเด็กมันสอนเขาให้รู้จักใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง ไม่ให้ประมาทในการใช้ชีวิต

ขณะขับรถกลับบ้านเขาก็ขับออกมาเหมือนปกติ โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้มีรถยนต์อีกคันขับไล่ตามหลังของเขามา ดีที่เขากลับบ้านเร็วกว่าเวลาเลิกงานปกติจึงทำให้รถไม่ติดมาก เพียงเวลาไม่ถึงชั่วโมงก็เลี้ยวเข้ามาในหมู่บ้านเล็ก ๆ แล้วเลี้ยวเข้าไปจอดในที่จอดรถขนาดพอดีรถหนึ่งคันของเขา

บ้านชั้นเดียวหลังเล็กสองห้องนอน สามห้องน้ำ หนึ่งห้องรับแขกที่เขาซื้อมันด้วยน้ำพักน้ำแรงของตน เมื่อดับเครื่องยนต์เรียบร้อยก็ลงจากรถจะเข้าในบ้าน แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมีรถยนต์อีกคันวิ่งเข้ามาจอดต่อท้ายรถของตน แล้วก็ไม่ต้องอยากรู้นานเมื่อเจ้าของรถดับเครื่องยนต์แล้วเดินลงมาจากรถตรงมาทางเขา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันพลางมองหน้าและรูปร่างเพรียวระหงที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างคุ้นตาแต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน

“ขอโทษนะครับ นี่บ้านของผมครับ” เขาบอกกับหญิงสาวหน้าตาดีตรงหน้าอย่างสุภาพใจเย็น

“ฉันรู้ค่ะว่าบ้านคุณหมอ ฉันจะมาอยู่ด้วยค่ะ” หมวยตอบเสียงใส และเสียงก็ทำให้ชายหนุ่มสะดุดหู จ้องมองคนตรงหน้าอีกครั้งตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า แล้วส่ายหัวไปมาอย่างไม่เชื่อว่าจะเป็นคนคนเดียวแว่นหนาม้าเต่อที่มากับอาม่า