รักเสพติด 3

ด้านหมวย ขอตัวมาเข้าห้องน้ำแต่จริงแล้วเปล่า หล่อนออกมานั่งดื่มกาแฟที่ร้านกาแฟในโรงพยาบาล หมดไปแล้วห้าแก้ว หล่อนตื่นเต้นดีใจและอยากรู้จัก ยิ่งเห็นหน้าเขา บทรักอันร้อนแรงในหนังที่เคยดูมันยิ่งฉายชัดในดวงตาจนอยากจะวิ่งเข้าไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงเขาเหมือนอย่างพวกนางเอกหนังที่เขาแสดงด้วย

ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด!

กาแฟแก้วที่หกมาวางตรงหน้าพร้อมกับเสียงสั่นเตือนของโทรศัพท์ในมือดังขึ้นจึงรีบกดรับอย่างไม่รีรอ เพราะมันเป็นเบอร์ของอาม่า

“ลื้อยู่ไหนอาหมวย อาม่ารอลื้ออยู่นะเนี่ย” เสียงแหบแห้งตามวัยกรอกมาตามสาย

“อั๊วอยู่ร้านกาแฟอาม่า เดี๋ยวอั๊วขึ้นหาค่ะ”

“อือ!”

แล้วก็ตัดวางสาย หมวยรีบจ่ายเงินค่ากาแฟทั้งหกแก้วของตน แก้วที่หกยังไม่ได้ยกดื่มก็ต้องทิ้งไว้ เพราะวันนี้เธอกินไปเยอะมาก ก็ไม่รู้จะกินอะไรนอกจากกาแฟ และครั้งนี้แหละจะมองให้ชัด ๆ อีกครั้งว่าเธอนั้นไม่ได้ตาฝาด มองหมอของอาม่าเป็นรักแรกพบของตน

เธอวิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากลิฟต์แล้ววิ่งตรงมายังห้องตรวจของอาม่ากับคุณหมอ พอเปิดประตูเข้าไปก็รีบถามท่านทันที

“อาม่ารอหมวยนานไหมคะ”

“ไม่นานหรอกอาหมวย แค่จนหมดเรื่องเมาท์กับคุณหมอเอง”

“หึ ๆ” หนุ่มใหญ่ขำในลำคอมองหลานสาวของผู้ป่วย แล้วส่ายหัวไปมา ก่อนจะเอ่ยขึ้น “อีกสามเดือนเจอกันนะครับอาม่า”

“จ้าคุณหมอ อาม่าอยากมาทุกวันเลย คุณหมอใจดีและดีต่อใจอาม่า”

“อาม่า!” หมวยเรียกชื่ออาม่าเสียงดัง เมื่อพูดอะไรออกมาก็ไม่รู้

“อะไรอาหมวย อั๊วแค่อยากกระชุ่มกระชวยบ้างไม่ได้รึไง” อาม่าโต้ตอบกลับหลานสาว

“เดี๋ยวผมจะแวะไปทานข้าวมันไก่ร้านของอาม่านะครับ ระวังจะเบื่อหน้าผม ถ้าผมติดใจข้าวมันไก่ร้านอาม่าขึ้นมา” ยาวเพิ่งรู้ว่าบ้านของอาม่าเปิดร้านขายข้าวมันไก่ เพราะวันนี้เพิ่งได้พูดคุยกันจริงจังถึงเรื่องในครอบครัว จริง ๆ ท่านนั่นแหละเล่าและชวนเขาไปทานข้าวที่ร้านของท่าน

“คุณหมอไปเมื่อไหร่ก็ได้จ้า อาม่าให้กินฟรีเลย”

“อาม่ากลับได้แล้วค่ะ ต้องรับยาด้วยไหมคะคุณหมอ” รู้สึกประหม่า เขินอายเล็กน้อยเมื่อถามคุณหมอในท้ายประโยค

“อาม่าไปรับมาแล้วอาหมวย” ใช่ คุณหมอพานางออกไปรับยาแล้วกลับมานั่งพูดคุยรอหลานสาวในห้องตรวจของเขาต่อ

“โอเคค่ะ งั้นเรากลับกันเถอะค่ะ หมวยมีธุระต่อ”

เธอไม่บอกว่าธุระของเธอคืออะไร ซึ่งร้อยวันพันปีจะมีกับเขา วัน ๆ เธอเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องไม่ไปไหน พอออกจากห้องมาก็มาช่วยขายข้าวมันไก่ เนี่ยแหละหมวย ผู้ไม่ได้กระตือรือร้นไปกับอะไร ผู้ที่ไม่คบเพื่อน ไม่ใช่ไม่มีคนคบ แต่หมวยไม่คบใครเองต่างหาก

“แล้วเจอกันนะครับ” หนุ่มใหญ่ในชุดกาวน์ลุกขึ้นเดินไปส่งสองสาวต่างวัย

“ขอบคุณนะคะ คุณหมอคนหล่อ” อาม่าขอบคุณเสียงหวาน

“ยินดีครับ”

ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง หมวยไม่ลืมหันมาจ้องมองหน้าของหมอก่อนจะเดินจากไป และสายตาที่หล่อนมองมานั้นมันไม่ได้รอดพ้นสาวตาหนุ่มใหญ่ไปได้ สายตานั้นมันแสดงความดีใจและตื่นเต้นออกมา แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทำไมสาวเจ้าถึงได้ทำเหมือนกับว่ารู้จักเขาในตอนแรก แต่พอตอนนี้ทำเหมือนไม่รู้จัก แต่ภายใต้ใบหน้าขาวซีดของเธอนั้น เขาคิดว่ามันต้องมีอะไรซุกซ่อนอยู่เป็นแน่