LOGINฝ่ายคนเจ้าอารมณ์หนีหายขึ้นมาบนห้องนอนด้วยความเกรี้ยวโกรธเวียนนากับน้องชายของตน พอเข้ามาในห้องเขาก
“OMG! มันเสียวเหลือเกินนินา อ๊า!” ยืนสั่นพร่าด้วยความเสียว ทั้งประหลาดใจ เพราะไม่คิดว่าสาวน้อยขี้อายอย่างเวียนนาจะทำแบบนี้กับตน “หายโกรธรึยังคะ ถ้ายังจะทรมานกว่านี้อีก อะ อืม!” ถามเสียงหอบถี่ ก่อนจะก้มลงกัดขาอ่อนของชายหนุ่ม “โอว์! ซี้ดดดด หะ...หายแล้วจ้ะ อ๊า! รีบๆ ทำเถอะ ไม่ไหวแล้ว อูว์!” อินทัชแอ่นเอวเอวเบียดชิดใบหน้างามของหญิงสาว “นินาก็ร้อนไม่ต่างจากคุณทัชหรอกค่ะ อะ! อุ๊ย!” ว่าแล้วก็ไม่รอช้าที่จะใช้ปากเล็กของตนดูดกลืนครอบครองความใหญ่โตที่ชูชันของชายหนุ่ม “โอว์! ดูกลืนมันแรงๆ คนดีจ๋า อ๊า! นั่นแหละ อะ! อืม! ซี้ดดดด” เอวสอบขับเคลื่อนรัวเร็วไปมาด้วยความเสียวซ่าน แถมปากร้อนของสาวเจ้าก็ดูกลืนเคล้าคลึงจนเขาซ่านเสียวร้องครางไม่หยุด 
“ไม่! นินาไม่ได้อยากตบคุณทัช แต่นินาอยากมาคุยเรื่องของเรา” พยายามดึงมือตนให้เป็นอิสระ “ไม่อะไร?” ถามตะคอก “ไม่ได้รังเกียจ อุ๊บ! อื้อ!” พูดยังไม่ทันสุดความปากหนาก็กระแทกเข้ามาบดขยี้ปากอิ่ม เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกลากไล้กวาดกลืนกินภายในโพรงปากเล็กอย่างเอาแต่ใจ เวียนนาดุนดันเรียวลิ้นเล็กตนหยอกล้อกับลิ้นร้อนของชายหนุ่มอย่างเสียวซ่าน เสียงครวญครางเล็ดลอดออกมาเป็นระลอกคลื่น มือใหญ่ลูบไล้ตามต้นคอระหงมายังเนินอกอวบอิ่ม บีบเคล้นแรงๆ ด้วยความกรุ่นโกรธ ก่อนจะผละปากหนาออกมาแล้วไล้เลียไปตามใบหูของสาวเจ้า “อะ! อืม! หวานเหลือเกินนินา อ๊า!” เสียงพร่ากระซิบชมริมใบหูของสาวเจ้าอย่างเร้าอารมณ์
ฝ่ายคนเจ้าอารมณ์หนีหายขึ้นมาบนห้องนอนด้วยความเกรี้ยวโกรธเวียนนากับน้องชายของตน พอเข้ามาในห้องเขาก็ทุบประตูห้องด้วยความอัดอั้นตันใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น หากว่าเขาต้องยอมยกเวียนนาให้กับน้องชายเขาจะทำยังไง เพราะตอนนี้ไม่อาจเลือกได้เลยระหว่างน้องชายกับหญิงสาว ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นเขาจะไม่ว่าเลย แต่ทำไมอินศรถึงต้องมาทำตีสนิทกับเวียนนาด้วย หรือน้องชายเขาดูไม่ออกเลยรึไงว่าตอนนี้เขานั้นคิดยังไงกับสาวเจ้า ถึงแม้จะยังไม่มั่นใจชัดเจนในความรู้สึก แต่ก็ไม่อาจจะปล่อยเธอไปจากชีวิตได้เช่นกัน “ทำไม! ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย! ตุบ! ตุบ!” ว่าพลางทุบประตูห้องเพื่อระบายความเครียดในใจ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “คุณทัชขาเปิดประตูให้นินาด้วยค่ะ” เวียนนาขึ้นมาถึงหน้าห้องก็เคาะประตูรัวๆ ด้วยความเป็นห่วงชายหนุ่มว่าจะเป็นอะไรไป เพราะเธอได้ยินเสียงดังภายในห้อง&nb
“ก็ใช่ครับ ผมตั้งใจจะมองแค่น้องนินาคนสวยคนเดียว ส่วนถึงนานไม่นานไม่รู้ครับ เพราะผมมาตั้งแต่ที่พี่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นยิ้มให้ถ้วยกาแฟแล้วครับ ไม่รู้เหม่อลอยถึงใครถึงได้ไม่สนใจเสียงภายนอก” ดูสิจะทนตีหน้ายักษ์ได้นานเท่าไหร่ถ้าเจอแบบนี้ “ศร! นินาเป็นของพี่ นายไม่มีสิทธิ์มาเรียกเธอสนิทสนมแบบนี้ แล้วไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมพี่ไม่เห็นรู้เรื่องเลย” ตอนนี้ในใจของอินทัชพร้อมจะเผาไหม้ทุกคนในห้องนี้ ยิ่งเห็นเวียนนายิ้มหวานให้น้องชายตน แถมเจ้าน้องชายตัวดีก็อีกคนที่สนใจผู้หญิงของตนจนออกนอกหน้านอกตา “ทำไมผมจะเรียกไม่ได้ก็ในเมื่อเจ้าตัวเขาอนุญาตผมแล้ว ใช่ไหมครับน้องนินา” อินศรหันมาถามคนข้างกาย ‘ซวยแล้วนินา งานนี้แกตายแน่ๆ พี่ศรนะพี่ศร ทำให้ฉันเดือดร้อนยังไม่รู้ตัวอีก’ เวียนนาพึมพำในใจ ก่อนจะยิ้มแห้งๆ ให้คนที่ถามตนแล้วตอบเพียงสั้นๆ&n
“หนักกว่าคุณทัชอีกค่ะ” “หา! หนักกว่าคุณทัชอีก พี่น้องคู่นี้มีอะไรดีบ้างนอกจากความหล่อเนี่ย” เวียนนาไม่อยากเชื่อว่าสองพี่น้องจะเป็นเหมือนกัน เพราะคนเป็นน้องดูสดใสร่าเริง ต่างจากคนพี่หลายขุม “คุณนินารอดูเอาเองเลยค่ะ” “ไม่คุยแล้ว รีบทำกับข้าวดีกว่า” แล้วบรรยากาศในห้องครัวก็เงียบ เมื่อสาวเจ้าหันไปตั้งอกตั้งใจทำอาหารในมื้อเที่ยงนี้ โดยมีน้ำตาลสาวใช้ยืนมองให้กำลังใจ เวลาเดียวกันที่สนามหญ้าหน้าบ้าน ชายหนุ่มและหญิงวัยกลางคนกำลังเดินคุยกันอย่างสนุก เพราะทุกเรื่องที่เล่านั้นมันทำให้อินศรไม่อยากเชื่อว่ามันจะเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับพี่ชายหน้านิ่งของตน แต่มันก็เป็นเรื่องดีเหมือนกัน เพราะเขาหวังว่าจะมีคนเข้ามาทำให้พี่ชายเปลี่ยน และก็มีจริงๆ&nb
“ป้าพิมพ์กับน้ำดูนินาทำเฉยๆ ก็ได้ค่ะ หรือว่าไปพักกันก็ได้ ทางนี้นินาทำเองค่ะ” ตอนนี้เวียนนากำลังจะทำอาหารเที่ยงให้กับอินทัชทาน เพราะเมื่อเช้านี้หลังทานข้าวเสร็จเธอแอบหลบมาถามพิมพ์ภาว่าเขานั้นชอบทานอะไรเป็นพิเศษ เที่ยงนี้เลยตั้งใจจะทำให้เขาด้วยฝีมือของตัวเอง “ไม่เอาค่ะคุณนินา ให้น้ำได้อยู่ช่วยเถอะนะคะ” น้ำตาลตอบ และพิมพ์ภาก็เห็นด้วยกับคำพูดของสาวอ่อนวัยกว่า “ไม่เป็นไรจ้ะน้ำ ป้าพิมพ์ นินาทำคนเดียวได้ แค่แกงเขียวหวานเนื้อ ต้มข่าทะเล กับผัดวุ้นเส้นใส่ไข่เองค่ะ” หญิงสาวไม่อยากรบกวนทั้งสอง เพราะเรื่องแค่นี้เธอทำเองได้สบายมาก “งั้นป้ากับน้ำขอยืนดูเงียบๆ ในครัวด้วยได้ไหมคะ เผื่อคุณนินามีอะไรจะให้ช่วย” พิมพ์ภาพูดบ้าง “ก็ได้ค่ะ แต่ห้ามช่วยนะคะ เพราะนินาอยากให้คุณทัชเขาประทับใจ อุ๊ย!” เวียนา







