บทที่ 11

“ป้านวลทำให้ค่ะ” น้องดาวตอบด้วยตาเป็นประกาย

“ป้านวล” อริยาย่นคิ้วใครคือป้านวลกัน

“ป้านวล คือแม่บ้านที่ช่วยเลี้ยงน้องดาวมาครับ”  

 “คุณเมฆเลี้ยงน้องดาวเอง เหนื่อยไหมคะ” อริยามองหน้าชายหนุ่มที่เหมือนเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยว เลี้ยงเด็กหญิงคนหนึ่งโตมาถึงหกขวบตามลำพังได้อย่างไร

“ก็เหนื่อยครับ แต่ก็มีความสุข” เขาพูดพลางลูบหัวเด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งกินข้าวจี่ อย่างเอร็ดอร่อย อริยาโอบกอดน้องดาวอย่างรักใคร่ ส่วนน้องดาวเองก็ชอบอริยามากเหมือนกัน

“อร่อยไหมคะ” น้องดาวบิดข้าวจี่ป้อนเข้าปากอริยา อริยาเองก็เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

“อร่อยมากค่ะ”

“พ่อกินไหม” น้องดาวบิดข้าวจี่เข้าปากให้เมฆา เมฆาเองที่ไม่ค่อยชอบกินข้าวเหนียว เพราะน้ำตาลเยอะ และยังทำให้เขาท้องอืดอีกด้วย แต่เมื่อน้องสาวที่เขารักดั่งลูกป้อน เขาก็ยิ้มพร้อมทั้งเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

ทั้งห้าคนคุยกันหลายเรื่อง ต่างคนต่างเอามุขของตัวเองออกมาเล่น จนนั่งขำกันจนเมื่อยกราม น้องดาวเด็กหญิงตัวน้อยตอนนี้ก็นั่งหลับอยู่บนตักของเมฆา

“พาน้องดาวไปนอนเถอะค่ะ”

“รูดซิปให้หน่อย”

“คะ” อริยาหน้าแดงเพราะคำที่เขาบอกให้รูดซิป

“ซิปประตูเต็นท์โน่น”

“อ๋อค่ะ”

“คิดอะไรเราเนี่ย” ทั้งเมฆาและอริยาเริ่มสนิทสนมกัน จนสามารถพูดเล่นกันได้บ้างแล้ว อริยาย่นหน้าให้เขาที่เขาหาว่าเธอคิดมาก

“คุณไปอาบน้ำก่อนดีไหม เดี๋ยวช่วยมานอนเฝ้าน้องดาวแล้วผมจะไปอาบน้ำ”

“ค่ะ” อริยาเดินออกมาถือถุงเสื้อผ้าเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ ยังดีที่มีห้องน้ำไม่อย่างนั้นคงลำบากกันแย่ เธอรีบอาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อยืดแขนยาวกับกางเกงขายาว

อริยาออกมาจากห้องน้ำ หันไปมองเวหากับประดับเดือนกำลังนั่งซบอกกันอยู่ ถ้าจะสวีทกันขนาดนี้แล้วจะชวนเธอมาค้างด้วยทำไม อริยาได้แต่บ่นในใจเอาเถอะไหน ๆ ก็ไหนแล้วอย่าคิดมาก

“คุณนอนเป็นเพื่อนน้องดาวหน่อยนะ เดี๋ยวผมไปอาบน้ำ”

“เออ..ค่ะ” อริยานอนลงข้าง ๆ กับน้องดาว เด็กหญิงตัวน้อยก็หันมาทางอริยาและซุกหน้าลงตรงอกของเธอ อริยาลูบหลังของน้องดาวอย่างเบามือ

ทั้งสองหลับสนิทในอ้อมกอดของกันและกัน เมฆากลับมาที่เต็นท์กำลังจะปลุกให้อริยาไปนอนอีกเต็นท์กับประดับเดือน เห็นคนตัวเล็กหลับสนิทจึงไม่กล้าปลุก

 “เดือน ไปนอนเต็นท์กับคุณป๊อปหน่อย” เมฆาเดินไปบอกว่าที่น้องสะใภ้ที่ตอนนี้กำลังนั่งกอดกันกลมกับน้องชายของเขา

“พี่เมฆก็นอนกับน้องดาวเลย ผมจะนอนกอดเมีย”

“ไอ้ฟ้า เขาเป็นผู้หญิง จะมานอนเต็นท์เดียวกับกูได้ไง”

“เสียหายตรงไหน ไม่ได้นอนกันสองคน”

“ถ้าพี่เมฆกลัว เพื่อนเดือนจะเสียหายก็อย่าทำอะไรเพื่อนเดือนสิคะ แต่ถ้าทำแล้วก็รับผิดชอบด้วยนะคะ” เวหากับประดับเดือนหันไปยักคิ้วให้กัน เมฆาถึงได้รู้ว่านี่คงเป็นแผนของสองคนนี้

“พี่ไม่ใช่คนกินไม่เลือก อีกอย่างเพื่อนเดือนไม่ใช่สเปกพี่” เมฆาพูดออกไป เพราะว่าไม่อยากให้ทั้งสองคนคอยจัดการเรื่องของเขากับอริยา ตั้งแต่ผิดหวังจากความรักเมื่อเจ็ดปีก่อนเมฆาก็ไม่เปิดใจให้ใครอีกเลย

อริยาได้ยินสิ่งที่เมฆาพูดกับเวหาและประดับเดือน ถ้าเป็นคนอื่นคงน้อยใจร้องไห้วิ่งออกนอกเต็นท์ แต่นี่ใครน้องป๊อป อริยาเธอไม่มีทางทำอะไรงี่เง่าเหมือนนางเอก

‘ไม่ใช่สเปกใช่ไหม ได้เลย เดี๋ยวจะทำให้หลงหัวปักหัวปำ’

อริยาหลับตาลง ได้ยินเสียงชายหนุ่มล้มตัวลงนอนข้าง ๆ เธอ เสียงลมหายใจของเขาดังแรงกว่าระดับปกตินิดหนึ่งอย่างรู้สึกได้

เมฆาพูดออกไปแล้วก็รู้สึกผิด ถ้าเธอได้ยินคงเสียใจ เธอไม่ใช่สเปกอย่างนั้นเหรอ โกหกทั้งนั้น เขาแค่ยังไม่พร้อมจะมีใครตอนนี้ ไม่อยากทำให้ทุกอย่างยุ่งยากมากไปกว่านี้ ก็รู้ดีว่าถ้าเขากับอริยาคบกัน คงไม่พ้นมีเรื่องที่เขากังวลเข้ามาวุ่นวายอีก

เช้าวันรุ่งขึ้น

เมฆาตื่นขึ้นก่อนที่ทั้งสองสาวจะตื่น ภาพที่เห็นทำให้เขากุมขมับเพราะอริยานอนกอดน้องดาวอยู่ ส่วนเขาก็กอดอริยาอีกที ไม่รู้เพราะอากาศหนาวหรือว่าอย่างไร ทำให้เขากอดเธอกลม ชนิดที่ว่าเนื้อแนบเนื้อ เขาได้กลิ่นเธอชัดเจนมาก กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากกายที่ไม่ได้เกิดจากการฉีดน้ำหอมฉุน ๆ เหมือนสาวคนก่อนของเขา

กลิ่นหอมละมุนเฉพาะตัว เขาไม่เคยได้กลิ่นแบบนี้ที่ไหนมาก่อน มันเป็นกลิ่นที่ชวนหลงใหล เขาเผลอสูดลมหายใจเข้าปอดแรงขึ้นเพราะต้องการสูดกลิ่นนี้ให้มากขึ้น ท้องฟ้าข้างนอกยังคงมืดอยู่ อากาศเย็นยิ่งสร้างความสุขให้เขาเมื่อได้กอดเธออยู่อย่างนี้