หย่ารัก สามีไร้หัวใจ

ฉันชื่อ นันทิกา เกียรติวรา เป็นทายาทคนเดียวของตระกูล เพราะเป็นลูกสาวคนเดียวของคุณจักรพงษ์ คนที่นั่งแท่นตำแหน่งผู้บริหารบริษัทเกียรติวรา หลายคนมักจะอิจฉาชีวิตของเธอเพราะคิดว่าเกิดมาในตระกูลที่ร่ำรวยชีวิตคงจะดีดั่งเจ้าหญิง อยากทำอะไรก็ได้ทำ อยากได้อะไรก็ต้องได้ แต่นั่นมันเป็นเมื่อก่อน ตอนนี้ชีวิตของเธอไม่ได้น่าอิจฉาเลยสักนิด ไม่ได้สวยหรูอย่างที่ทุกคนคิด เธอต้องพยายามกับทุกๆเรื่องในชีวิต พยายามที่จะเป็นเป็นคนที่เข้มแข็งเพื่อไม่ให้ถูกรังแก จนถูกมองว่าเป็นเด็กก้าวร้าว และแข็งกระด้าง แล้วเธอผิดอะไร ที่ทำไปทั้งหมดเพราะแค่ต้องการปกป้องตัวเองก็เท่านั้นเอง ตั้งแต่ที่คุณแม่เสียไปทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว คุณพ่อที่เคยรักเธอมาก ตอนนี้ท่านกลายเป็นคนอื่นแล้ว นับตั้งแต่ที่ท่านเอาผู้หญิงหน้าด้านคนนั้นเข้ามาในบ้าน มาแทนที่แม่ของเธอ ผู้หญิงคนนั้นมาพร้อมลูกติดที่อายุน้อยกว่าเธอแค่สามปี พวกมันมาเพื่อแย่งความรักของพ่อไปจากเธอ และท่านก็ไม่เคยสนใจไยดีลูกอย่างเธออีกเลย เพราะเอาเวลาไปสนใจยัยสองแม่ลูกนั่น จากที่เมื่อก่อนเธอเคยเป็นเด็กสดใสตอนนี้มันไม่มีอีกแล้ว เธอต้องเข้มแข็งขนาดไหนที่ต้องมาเห็

Part phum หลังจากที่ผมออกมาจากห้องหอที่ผู้ใหญ่เตรียมไว้ให้สำหรับคืนนี้ มันคงจะดีถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่ผมรักอย่างน้อง ดรีมที่ทั้งน่ารัก เรียบร้อย อ่อนหวาน นิสัยดี ผมคงจะดีใจและมีความสุขมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ เพราะผู้หญิงน่ารังเกียจคนนั้นคนเดียวที่ทำให้ชีวิตของผมบัดซบแบบนี้ ในเมื่อผู้หญิงนั้นอยากแต่งงานกับผมมาก คืนนี้ผมก็เลยปล่อยให้เธออยู่ในห้องคนเดียว เธอจะได้รู้ว่าการที่ได้แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักผลที่จะตามมาคืออะไร และผมนี่แหละจะทำให้ผู้หญิงคนนี้เจ็บปวดให้ถึงที่สุด เธอต้องยอมรับผลของการกระทำของตัวเอง ถามว่าตอนนี้ผมเสียใจกับการกระทำของตัวเองไหม ตอบได้เลยว่าไม่ครับ ผมอยากให้เธอได้รู้ว่า...ถึงเธอจะได้แต่งงานกับผม แต่เธอไม่มีสิทธิในตัวผมแน่นอน ในเมื่ออยากแต่งงานหนักก็อยู่กับทะเบียนสมรสบ้าบอนั้นไปเลย ส่วนผมจะอยู่กับคนที่ตัวเองรัก ผมรู้ครับว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังทำมันเป็นสิ่งที่ไม่ควร ถ้าพวกผู้ใหญ่รู้เข้าผมโดนแน่ๆ แต่จะให้ผมทำยังไง ยอมเข้าหอกับผู้หญิงแบบนั้นผมทำไม่ได้หรอก ผมขยะแขยงเกินกว่าจะอยู่กับเธอได้ ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้หน้าตาก็สวยแต่นิสัยร้ายกาจเกินมน

เวลาประมาณสี่ทุ่มชายหนุ่มขับรถมาถึงผับที่หญิงสาวได้บอกไว้ เขารีบเข้าไปข้างในและบังเอิญเห็นหญิงสาวพอดี ตอนนี้เธอกำลังนั่งดื่มคนเดียวที่โต๊ะแถมยังร้องไห้สะอึกสะอื้น ภาพนั้นมันทำให้เขารู้สึกไม่ดีเลย ที่ทำให้เธอต้องมีน้ำตา เธอต้องมาที่ อโคจรแบบนี้เพราะเขา มันยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก….. “น้องดรีมครับ…ทำไมถึงดื่มเยอะขนาดนี้ล่ะ หื้มม” เขาเรียกผู้หญิงตรงหน้าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แบบที่ไม่เคยจะใช่กับใครมาก่อน คนเดียวที่ได้รับคือผู้หญิงตรงหน้า “พี่ภูมิ พี่ภูมิจริงๆ ด้วย ฮื่อๆๆๆ” เมื่อเป้าหมายที่เธอรอคอยมาถึง แน่นอนว่าเธอต้องบีบน้ำตาและแสดงความเสียใจออกมาให้เขาเห็น พี่ภูมิจะได้สงสารเธอ “ดรีมคิดว่าพี่ภูมิจะอยู่กับพี่นันสะแล้ว พี่ภูมิคงไม่ได้มาหาน้องดรีมแน่ๆ น้องดรีมขอโทษที่โทรไปขัดจังหวะความสุขของพี่นะคะ แต่น้องดรีมทำใจไม่ได้ ฮื่อๆๆ” “ตอนนี้พี่มาแล้วไงครับ…. น้องดรีมก็เห็นนี่ ส่วนเรื่องเข้าหอพี่ไม่ได้อยากเข้าตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ถึงน้องดรีมไม่โทรมาพี่ก็ออกมาอยู่ดี น้องดรีมไม่ต้องขอโทษนะครับ เพราะน้องดรีมไม่ผิด คนที่ผิดคือผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นคนเดียว ที่ทำให้เรื่องทุกอย่างมันเป็นแบ

"หลังจากนั้นเธอก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ผู้เป็นย่าฟังอย่างละเอียด เพราะเธอไม่อยากปิดบังท่าน และเปิดรูปให้ท่านได้ดูภาพทั้งหมดที่ลูกติดเมียใหม่ของพ่อส่งมา "โธ่ลูก….หนูทนได้ยังไงกัน ทำไมไม่กลับบ้านมาหาย่าล่ะ รู้ไหมย่าก็เป็นห่วงหนูจนนอนไม่หลับเหมือนกัน ต่อไปนี้กลับมาอยู่ที่บ้านของเราเหมือนเดิมนะลูกนะ ไม่ต้องไปไหนแล้ว อยู่กับย่านี่แหละย่าจะปกป้องหนูเอง “ขอบคุณนะคะคุณย่า ขอบคุณสำหรับทุกๆอย่างที่ทำเพื่อหนู ขอบคุณที่เลี้ยงหนูมาอย่างดีและคอยปกป้องหนูมาตลอด ถ้าไม่มีคุณย่าหนูคงไม่เหลือใครแล้ว ฉะนั้นคุณย่าอย่าทิ้งนันไปนะคะ ฮื่อๆๆๆ” ภาพที่ย่าหลานนั่งกอดกัน เป็นภาพที่คนงานทุกคนในบ้านเห็นจนชินตา และทุกคนก็ไม่เคยไม่เสียน้ำตากับภาพตรงหน้าเลย เพราะสงสารคุณหนูของบ้านที่เกิดมามีชีวิตอาภัพยิ่งนัก แม่ก็จากไปตอนที่ยังเด็ก ส่วนพ่อก็แต่งงานใหม่หลงเมียใหม่กับลูกใหม่จนไม่สนใจลูกตัวเอง แค่นั้นไม่พอนางแม่เลี้ยงและลูกติดก็ร้ายกาจเหลือคน ชอบรังแกคุณหนูทุกครั้งที่มีโอกาส และแสร้งทำเหมือนว่าตัวเองโดนรังแก โดยการโยนความผิดให้คุณหนู เรื่องนี้ทุกคนในบ้านทราบกันดี แต่ก็ทำอะไรสองแม่ลูกนั่นไม่ได้เพราะมีค

“ คุณอรคุณมาที่นี่ทำไม ไหนคุณบอกผมว่าจะกลับบ้าน”​ คำถามของสามีทำให้อรอนงค์​ตอบไม่ถูก​ เพราะเธอไม่คิดว่าเรื่องราวจะตาลปัตร​แบบนี้​ เจตนาของเธอแค่ต้องการมาเยาะเย้ยยัยนันเรื่องที่คุณภูมิไม่สนใจมัน​ แถมช่วงนี้เขายังทำตัวติดลูกสาวของเธออีก​ เธอแค่อยากเห็นมันเจ็บปวดก็แค่นั้น​ เพราะมันสะใจดี​ แต่ใครจะไปคิดว่าวันนี้มันจะตอบโต้กลับมาแบบไม่ไว้หน้าใคร “ อะ…. เออออ​ อรแค่มาทักทายหนูนันนะคะ​ ไม่คิดว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้​ อรไม่คิดว่าคุณนันจะโกรธ​และไม่พอใจขนาดนี้​ อรเสียใจค่ะ​ ฮึกๆ”​ นี่สิน่ะมารยาของผู้หญิ​งคนนี้​ฉลาดเอาตัวรอดด้วยการร้องไห้บีบน้ำตา​ ตัวเองบุกรุกเข้ามาห้องคนอื่น​ แต่แสร้งทำเป็นว่าตัวเองเป็นผู้ถูกกระทำส่ะงั้น​ ไม่น่าละพ่อของเธอถึงได้หลงจนโงหัวไม่ขึ้น​เพราะแบบนี้นี่เอง “ หึ….ที่หลังถ้าเจ้าของห้องเขาไม่อนุญาต​ คุณอรควรเรียนรู้คำว่ามารยาทบ้างนะคะ​ เดี่ยวพนักงานข้างนอกจะเอาไปพูดได้ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว​ กรุณาออกไป!! จากห้องของดิฉันด้วยค่ะ​ เพราะดิฉันต้องทำงาน​ ไม่ได้มีเวลาว่างมาดูละคร”​ “ยัยนัน!! ฉันเป็นพ่อแกน่ะ​ จะทำอะไรเห็นหัวกันบ้าง​ อย่าเหิมเกริม​ให้มันมากนัก”​ “พ่