เราสองคน(คีรินxภาคิน)#2

ดวงตาคมเข้มที่เคยเย็นชาและทรงอำนาจเมื่อครู่ บัดนี้กลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับทุกความเคร่งเครียดตลอดทั้งวันถูกคลายออกทันทีที่ได้อยู่ต่อหน้าคนตรงหน้า

โดยไม่พูดอะไรสักคำ คีรินยกมือขึ้นโอบรั้งเอวของภาคิน ก่อนดึงอีกฝ่ายเข้ามาแนบชิดกับแผ่นอกกว้างอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับนี่คือสถานที่ที่ภาคินควรอยู่เสมอ

ภาคินยิ้มบาง ๆ ก่อนซบใบหน้าลงกับอกอุ่นของเขา สูดกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยจนรู้สึกถึงความปลอดภัยและความอบอุ่นในเวลาเดียวกัน

“เหนื่อยมากใช่ไหม” ภาคินถามเสียงเบา มือเรียวลูบแผ่นหลังกว้างอย่างอ่อนโยน

คีรินกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนก้มลงซบใบหน้ากับเส้นผมนุ่มของคนรัก

“พอเห็นนายแล้วก็หายเหนื่อย”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความจริงใจทำให้ภาคินยิ้มกว้างขึ้นอย่างอดไม่ได้

“งั้นวันนี้ผมมาได้ถูกเวลาสินะ”

คีรินผละออกเพียงเล็กน้อยเพื่อมองสบตาอีกฝ่าย ดวงตาคมเข้มทอดมองอย่างลึกซึ้ง ก่อนยกมือขึ้นเกลี่ยปลายนิ้วเบา ๆ ที่พวงแก้มของภาคิน

“นายมาได้ถูกเวลาเสมอ” เขากระซิบเสียงแผ่ว “เพราะไม่ว่าวันนี้จะหนักแค่ไหน แค่นายอยู่ตรงนี้ ทุกอย่างก็ดีขึ้นแล้วคิน”

ภาคินหัวเราะเบา ๆ พร้อมซบหน้าลงกับอกแกร่ง

มุมปากของคีรินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ซึ่งมีเพียงภาคินเท่านั้นที่ได้เห็น

ภายในห้องทำงานที่ปิดมิดชิดควรจะมีเพียงเขากับภาคินเท่านั้น บรรยากาศกดดันที่เขาสร้างขึ้นเมื่อครู่เริ่มจางลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่เข้าปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง

เขาประสานมือวางไว้บนโต๊ะทำงาน ท่าทางดูสุขุมแต่แฝงไปด้วยความต้องการที่จะครอบครองและควบคุมสถานการณ์ตรงหน้า

เสียงกลอนประตูที่ถูกล็อกดัง คลิกเบาๆ ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องทำงานระดับผู้บริหาร มันเป็นเสียงที่บ่งบอกถึงการตัดขาดโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง คีรินไม่ได้รีบร้อนที่จะกลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน แต่เขากลับค่อยๆ หมุนตัวกลับมาอย่างช้าๆ ด้วยท่วงท่าที่ดูสง่างามทว่าน่าเกรงขาม แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงนั้นเปลี่ยนจากความเย็นชาแบบเจ้านาย กลายเป็นความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอย่างเห็นได้ชัด

เขาก้าวเดินตรงเข้าไปหาภาคินอย่างมั่นคง ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองค่อยๆ ลดน้อยลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง คีรินหยุดยืนอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มที่เขารักและผูกพันมาเนิ่นนาน เงาของร่างสูงใหญ่ทาบทับลงบนตัวของภาคิน ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของอย่างไม่ปิดบัง มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นวางบนโต๊ะด้านหลังของภาคิน ส่วนอีกข้างเอื้อมไปเชยคางของคนตรงหน้าขึ้นมาอย่างแผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยความเผด็จการ สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของภาคิน ราวกับต้องการจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีที่ดูนิ่งสงบนั้น

"ฉันต้องการนาย"

น้ำเสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย กระแสเสียงที่เคยนิ่งสุขุมบัดนี้กลับสั่นไหวด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน คีรินโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนลมหายใจร้อนๆ รินรดผิวแก้มของภาคิน เขาไม่ได้ต้องการคำตอบในทันที แต่เขากำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศที่เขาสร้างขึ้นเอง ความเงียบในห้องตอนนี้ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอึดอัด แต่มันกลับเป็นเชื้อไฟชั้นดีที่ทำให้ความสัมพันธ์อันซับซ้อนระหว่างเขากับภาคินยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

"บอกฉันมาสิ คิน….นายก็ต้องการฉันเหมือนกัน” รอยยิ้มที่มุมปากของภาคินเป็นสิ่งที่คีรินอ่านออกได้ง่ายที่สุด แต่มันกลับเป็นรอยยิ้มที่สามารถสั่นคลอนอำนาจของเขาได้มากที่สุดเช่นกัน ความอ่อนโยนที่เคลือบแฝงไปด้วยความนัยในดวงตาคู่นั้น ทำให้หัวใจที่เคยแข็งแกร่งและเย็นชาของประธานหนุ่มกระตุกวูบไปชั่วขณะ เขาจ้องมองใบหน้าของคนที่เขารักด้วยสายตาที่วาวโรจน์ขึ้น ทั้งความโกรธที่ถูกท้าทายและความเสน่หาที่ยากจะปฏิเสธตีรวนอยู่ในอก

คีรินแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างคนที่ไม่ยอมแพ้ต่อเกมอารมณ์นี้ เขาไม่ได้ถอยห่างออกไปแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม เขากลับเพิ่มแรงกดจากการเชยคางอีกฝ่ายให้ชันขึ้นอีกเล็กน้อย เพื่อที่จะได้สบตากับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั้นให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ปลายนิ้วโป้งของเขาไล้ไปตามแนวสันกรามของภาคินอย่างแผ่วเบา ทว่าน้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับยังคงความดุดันและเผด็จการไว้อย่างเหนียวแน่น

"ยิ้มแบบนี้ แสดงว่าอยากเหมือนกันสิ"

เขาลดระยะห่างลงไปอีกจนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของภาคินที่เขาคุ้นเคยยิ่งกระตุ้นความรู้สึกดิบเถื่อนในใจให้พลุ่งพล่าน คีรินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่แสนฉลาดของคนตรงหน้า ราวกับต้องการให้รอยยิ้มนั้นจางหายไป แล้วแทนที่ด้วยความโหยหาที่มีต่อเขาเพียงคนเดียว

“อย่าเล่นกับไฟนักเลย คิน” คีรินกระซิบเสียงต่ำ แววตาคมเข้มทอดมองคนในอ้อมแขนอย่างไม่คิดจะปล่อยให้หลบหนีไปไหน

ปลายนิ้วของเขาไล้เบา ๆ ไปตามแนวกรามของภาคินอย่างอ่อนโยน แต่แฝงไว้ด้วยการเตือนที่ชัดเจน

“นายก็รู้ดีว่า เวลาที่ฉันหมดความอดทนขึ้นมา คนที่จะต้องรับผิดชอบกับความร้ายกาจของฉัน” เขาหยุดพูดเล็กน้อย ก่อนโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบแตะกัน “ก็คือนาย ไม่ใช่ฉัน”