รักเราสองสามคน 3P

ดวงตาคมเข้มที่เคยเย็นชาและทรงอำนาจเมื่อครู่ บัดนี้กลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับทุกความเคร่งเครียดตลอดทั้งวันถูกคลายออกทันทีที่ได้อยู่ต่อหน้าคนตรงหน้าโดยไม่พูดอะไรสักคำ คีรินยกมือขึ้นโอบรั้งเอวของภาคิน ก่อนดึงอีกฝ่ายเข้ามาแนบชิดกับแผ่นอกกว้างอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับนี่คือสถานที่ที่ภาคินควรอยู่เสมอภาคินยิ้มบาง ๆ ก่อนซบใบหน้าลงกับอกอุ่นของเขา สูดกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยจนรู้สึกถึงความปลอดภัยและความอบอุ่นในเวลาเดียวกัน“เหนื่อยมากใช่ไหม” ภาคินถามเสียงเบา มือเรียวลูบแผ่นหลังกว้างอย่างอ่อนโยนคีรินกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนก้มลงซบใบหน้ากับเส้นผมนุ่มของคนรัก“พอเห็นนายแล้วก็หายเหนื่อย”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความจริงใจทำให้ภาคินยิ้มกว้างขึ้นอย่างอดไม่ได้“งั้นวันนี้ผมมาได้ถูกเวลาสินะ”คีรินผละออกเพียงเล็กน้อยเพื่อมองสบตาอีกฝ่าย ดวงตาคมเข้มทอดมองอย่างลึกซึ้ง ก่อนยกมือขึ้นเกลี่ยปลายนิ้วเบา ๆ ที่พวงแก้มของภาคิน“นายมาได้ถูกเวลาเสมอ” เขากระซิบเสียงแผ่ว “เพราะไม่ว่าวันนี้จะหนักแค่ไหน แค่นายอยู่ตรงนี้ ทุกอย่างก็ดีขึ้นแล้วคิน”ภาคินหัวเราะเบา ๆ พร้อมซบหน้าลงกับอกแกร่งมุ

สัมผัสแรกที่ริมฝีปากหนาบดเบียดลงไปนั้นรุนแรงและเต็มไปด้วยอารมณ์ที่อัดอั้นมานาน คีรินไม่ได้เริ่มต้นด้วยความอ่อนหวาน แต่มันคือการช่วงชิงและครอบครองอย่างเอาแต่ใจ ราวกับต้องการจะสูบวิญญาณของคนตรงหน้าผ่านรสสัมผัสนี้ เขาบดขยี้ริมฝีปากของภาคินอย่างโหยหา มือหนาที่รั้งท้ายทอยเปลี่ยนเป็นสอดแทรกเข้าไปในกลุ่มผมของอีกฝ่าย บังคับให้ภาคินต้องรับจูบที่หนักหน่วงนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ เสียงลมหายใจที่ติดขัดของทั้งคู่ผสมปนเปไปกับเสียงจูบที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนจนเกิดเสียงที่น่าอายก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัดคีรินบดเบียดร่างกายกำยำของเขาเข้าหาภาคินอย่างไร้ความปรานี เขาต้องการให้ทุกตารางนิ้วของร่างกายสัมผัสกันจนไม่มีช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน ความแข็งแกร่งของเขาบดขยี้ความนุ่มนวลของภาคินอย่างจงใจ ทุกครั้งที่ลิ้นร้อนของเขาเกี่ยวรัดและรุกรานเข้าไปในโพรงปากของอีกฝ่าย มันคือการประกาศชัยชนะเหนือความดื้อรั้นที่ภาคินพยายามแสดงออกมาเมื่อครู่ เขาจะพิสูจน์ให้เห็นว่า ต่อให้ภาคินจะไม่ชอบการถูกสั่งแค่ไหน แต่ในเวลานี้ ภาคินก็ไม่อาจปฏิเสธความต้องการที่เขามอบให้ได้เลยเขารู้สึกได้ถึงแรงตอบสนองที่แสนหวานจากคนในอ้อมแขน แม้ภาคินจ

คีรินไม่รอช้าที่จะตอบสนองความปรารถนาอันแรงกล้าของภาคิน เขาใช้มือหนาทั้งสองข้างยึดสะโพกมนของคนรักไว้แน่น ราวกับต้องการจะล็อกร่างกายนี้ไว้ไม่ให้เคลื่อนหนีไปไหนได้แม้แต่สักนิดเดียว เขาตัดสินใจโถมแรงกายทั้งหมดที่มี กระแทกกระทั้นแกนกายที่แข็งขึงและร้อนผ่าวเข้าใส่ร่องรักที่ตอดรัดเขาอย่างบ้าคลั่ง จังหวะที่เคยเนิบนาบเปลี่ยนเป็นความรุนแรง หนักแน่น และรวดเร็วราวกับพายุคลั่ง"อืม! อ๊า"เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังพั่บ พั่บสะท้อนก้องไปทั่วห้องนอนที่เงียบสงัด คีรินคำรามออกมาในลำคออย่างพึงพอใจ ทุกครั้งที่เขาส่งแรงกระแทกเข้าไปจนสุดทาง ความคับแน่นที่โอบรัดรอบท่อนเอ็นทำให้เขาแทบจะสำลักความสุขสม เขาโน้มตัวลงไปกดจูบที่รุนแรงบนริมฝีปากของภาคิน พร้อมกับเร่งจังหวะสะโพกให้หนักหน่วงยิ่งขึ้นตามคำบัญชาของคนใต้ร่างเขามองดูใบหน้าของภาคินที่กำลังแหงนหงายและครางระงมด้วยความเสียวซ่าน ภาพความทรมานที่แสนหวานนั้นกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้พุ่งสูงถึงขีดสุด คีรินจงใจเน้นย้ำจุดกระสันภายในร่างกายของภาคินอย่างแม่นยำและรุนแรง ทุกจังหวะที่เขาส่งเข้าไปมันช่างลึกซึ้งและเต็มไปด้วยพลังอำนาจ ราวกับต้องการจะฝังตัวตนของเขาให้หลอมรวม

ทางด้านภาคินที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เขาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียดเล็กน้อยที่คีรินสร้างขึ้น จึงส่งยิ้มบางๆ ที่ดูอบอุ่นและเป็นมิตรไปให้พิมพ์ดาว เพื่อเป็นการช่วยผ่อนคลายความกดดันที่ประธานหนุ่มจงใจปล่อยออกมา"ไม่ต้องเกร็งนะครับคุณพิมพ์ดาว คุณคีรินเขาแค่เป็นคนจริงจังกับงานนิดหน่อย ถ้ามีตรงไหนที่คุณไม่แน่ใจ ถามผมได้ตลอดเลยนะครับ"ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟัง พลางขยับตัวจัดเอกสารให้ดูเป็นระเบียบ สายตาของเขาที่มองพิมพ์ดาวนั้นเต็มไปด้วยความเมตตาและเอื้อเฟื้อ ซึ่งขัดกับบรรยากาศเย็นเยือกที่คีรินแผ่ออกมาอย่างสิ้นเชิงคีรินเหลือบมองภาคินแวบหนึ่ง มุมปากหยักโค้งขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก เขาชอบเวลาที่ภาคินคอยทำหน้าที่เป็นกันชนระหว่างเขากับคนอื่นเสมอ มันเป็นความสมดุลที่ลงตัวระหว่างความแข็งกร้าวของเขาและความอ่อนโยนของภาคิน"เริ่มงานได้แล้ว พิมพ์ดาว เวลาของฉันมีค่ามาก และฉันก็ไม่ชอบการเสียเวลาเปล่า"คีรินเอ่ยสำทับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่ทรงพลัง เป็นการสั่งการขั้นสุดท้ายที่ทำให้พิมพ์ดาวต้องรีบก้มหน้าลงจัดการกับข้อมูลตรงหน้าทันที บรรยากาศในห้องทำงานกลับเข้าสู่สภาวะการทำงานที่จริงจังอีกครั้ง โดยมีสายตา

ช่วงแรกทุกอย่างยังดูปกติ แต่ไม่นานนัก พิมพ์ดาวก็เริ่มรู้สึกว่าศีรษะหนักอึ้ง ภาพตรงหน้าพร่าเลือนคล้ายทุกอย่างกำลังหมุนไปมา หัวใจเต้นเร็วผิดจังหวะ และร่างกายกลับร้อนวูบวาบอย่างประหลาดหญิงสาวยกมือแตะขมับเบา ๆ ก่อนกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อพยายามเรียกสติ“ทำไมรู้สึกแปลก ๆ แบบนี้นะ”เสียงของเธอสั่นเครือ ขาทั้งสองข้างเริ่มอ่อนแรงจนแทบทรงตัวไม่อยู่ ความรู้สึกสับสนและงุนงงแล่นเข้ามาอย่างรวดเร็วพิมพ์ดาวไม่รู้เลยว่าเธอเพิ่งดื่มเครื่องดื่มที่ถูกวางยาเข้าไปกลับรู้สึกว่าร่างกายของเธอเริ่มร้อนรุ่มอย่างประหลาด เธอพยายามจะเอื้อมมือไปหาภาคินเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว แต่ทว่า"คุณคีรินคะคือฉัน"เสียงของพิมพ์ดาวขาดห้วงไป ร่างระหงของเธอเซถลาอย่างควบคุมไม่ได้ ใบหน้าที่เคยสดใสบัดนี้กลับกลายเป็นสีแดงระเรื่ออย่างผิดปกติ ดวงตาของเธอเริ่มพร่ามัวและดูเลื่อนลอย เธอพยายามจะทรงตัวแต่ขาของเธอกลับอ่อนแรงลงอย่างกะทันหัน"พิมพ์ดาว!"ภาคินร้องเรียกชื่อเธอด้วยความตกใจสุดขีด เขารีบถลาเข้าไปรับร่างของหญิงสาวที่กำลังจะทรุดลงกับพื้นไว้ได้ทันท่วงที อ้อมแขนของเขาประคองเธอไว้แน่น แต่เขากลับต้องเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่แ