เราสองคน(คีรินxภาคิน)

เช้าวันจันทร์ อาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัท เค กรุ๊ปเต็มไปด้วยความเร่งรีบเหมือนทุกวัน

พนักงานหลายร้อยคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงานภายใต้บรรยากาศที่เงียบขรึมและเป็นระเบียบ เพราะทุกคนรู้ดีว่าเจ้าของบริษัทแห่งนี้คือชายผู้ได้ชื่อว่าเย็นชาที่สุดในวงการอสังหาริมทรัพย์

คีริน กิตติวัฒน์

ประธานกรรมการบริหารวัยสามสิบแปดปี ผู้มีสายตาคมกริบและบุคลิกน่าเกรงขามและคนที่อยู่เคียงข้างเขามาตลอดคือ

ภาคิน รัตนากร

รองประธานบริษัทวัยสามสิบเจ็ดปี หุ้นส่วนคนสำคัญ และผู้ชายเพียงคนเดียวที่สามารถอ่านความคิดของคีรินได้โดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

ภายใต้ความสัมพันธ์ที่คนภายนอกมองว่าเป็นเพื่อนสนิทและคู่ธุรกิจ กลับมีสายใยบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้นซ่อนอยู่มานานหลายปีไม่มีใครรู้และทั้งสองก็ไม่เคยคิดจะอธิบายให้ใครฟัง

เช้าวันนั้น ภายในห้องประชุมชั้นบนสุด คีรินกำลังอ่านรายงานด้วยสีหน้านิ่งสนิทร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีตเดินตรงเข้ามายังลิฟต์ผู้บริหารด้วยท่าทางมั่นคงและทรงอำนาจ ฝีเท้าที่หนักแน่นสม่ำเสมอทำให้พนักงานที่เดินผ่านไปมาต้องรีบหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉยราวกับรูปสลักนั้นไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาแม้แต่น้อย ดวงตาคมปลาบภายใต้คิ้วเข้มกวาดมองบรรยากาศอันวุ่นวายของออฟฟิศเพียงชั่วครู่ ก่อนจะกดเลือกชั้นสูงสุดของตึกด้วยปลายนิ้วที่ดูแข็งแรง เขาสัมผัสได้ถึงความวุ่นวายที่เป็นปกติของเช้าวันจันทร์ แต่มันก็ไม่อาจทำให้จิตใจที่นิ่งสงบของเขาไหวติงได้เลย

"เตรียมรายงานสรุปโครงการใหม่ไว้บนโต๊ะฉันภายในสิบนาทีนี้ด้วย"

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกสู่ชั้นบริหารระดับสูงสุด เขาจึงก้าวเดินผ่านโถงทางเดินที่เงียบสงัดกว่าชั้นอื่นๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะข่มขวัญผู้ที่พบเห็น คีรินหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องทำงานกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองกรุงเทพฯ ได้สุดสายตา เขาถอดเสื้อสูทตัวนอกวางลงบนโซฟาอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้หนังราคาแพง พลางหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาตรวจสอบตารางงานของวันนี้ สายตาคมดุเหลือบมองไปยังบานประตู ราวกับกำลังรอคอยใครบางคนที่จะก้าวเข้ามาจัดการเรื่องยุ่งเหยิงในเช้านี้

“ถ้าไม่มีอะไรสำคัญ ก็อย่าเพิ่งให้ใครเข้ามาขัดจังหวะฉัน เข้าใจใช่ไหม”

คีรินละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงตอบรับจากเลขาส่วนตัว นัยน์ตาคมดุจับจ้องไปยังอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ สายตานั้นเปี่ยมไปด้วยอำนาจและแรงกดดันจนคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าแทบไม่กล้าหายใจแรง

“ค่ะ คุณคีริน” เลขาสาวตอบรับด้วยน้ำเสียงนอบน้อม พร้อมก้มศีรษะเล็กน้อย

แม้จะได้รับคำตอบตามที่ต้องการ แต่ชายหนุ่มก็ยังคงรักษาท่าทีนิ่งเฉยเอาไว้ มุมปากหนาเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ท่าทางดูผ่อนคลายลงเพียงนิดเดียวเท่านั้น

เขาเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟดำที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาจิบช้า ๆ กลิ่นหอมกรุ่นช่วยบรรเทาความตึงเครียดในสมองได้บ้าง แต่สายตาคมกริบยังคงจับอยู่ที่เลขาสาวไม่วางตา

“แล้วนี่เดินเข้ามาเพื่อบอกแค่นี้หรือไง” เขาถามเสียงเรียบแต่ทรงอำนาจ “งานที่ฉันสั่งไว้เมื่อวานตอนเย็น เรียบร้อยดีแล้วใช่ไหม”

เลขาสาวรีบตอบทันที “เรียบร้อยแล้วค่ะ เอกสารทั้งหมดถูกส่งไปที่อีเมลของคุณคีรินแล้ว และฝ่ายกฎหมายก็ตรวจสอบสัญญาเสร็จเรียบร้อยค่ะ” คีรินพยักหน้าช้า ๆ “ดี”

แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรต่อ เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสองครั้ง

ก๊อก ก๊อก

เลขาสาวหันไปมอง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“คุณภาคินมาแล้วค่ะ”

ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างคุ้นเคย ร่างสูงโปร่งของภาคินก้าวเข้ามาภายในห้องด้วยสีหน้าผ่อนคลาย

คีรินชะงักมือที่กำลังถือแก้วกาแฟอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ วางมันลงบนโต๊ะไม้โอ๊คอย่างเงียบเชียบ

แววตาคมกริบที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสบเข้ากับดวงตาของอีกฝ่าย

ภาคินยกยิ้มบาง ๆ พลางมองเลขาสาวทียืนก้มหน้าอยู่ไม่ไกลนัก

“ขอโทษนะครับ ผมคงไม่ได้รบกวนใช่ไหม”

เลขาสาวรีบส่ายหน้า “ไม่เลยค่ะ คุณคีรินเพิ่งคุยงานเสร็จพอดีค่ะ”

ภาคินพยักหน้ารับ “ขอบคุณครับ”

เขาหันกลับมามองเจ้าของห้องด้วยสายตาอ่อนโยนปนขบขัน

“เห็นเลขาหน้าตาตึงขนาดนี้ ผมเดาได้เลยว่าคุณคงกำลังดุเธออยู่ใช่ไหมครับ”

คีรินเลิกคิ้วเล็กน้อย “เธอทำงานพลาดหรือเปล่าล่ะ”

“เปล่าค่ะ!” เลขาสาวรีบตอบแทบจะทันที ก่อนจะยิ้มเจื่อน ๆ

“คุณคีรินแค่จริงจังกับงานมากค่ะ”

ภาคินหัวเราะเบา ๆ “ผมรู้ดีครับ” คีรินมองคนรักนิ่ง ๆ แม้สีหน้าจะยังคงสุขุม แต่แววตากลับอ่อนลงอย่างชัดเจน

“มีอะไร” เขาถามเสียงต่ำ ทว่าปราศจากความเย็นชาแบบที่ใช้กับคนอื่น

ภาคินเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ก่อนวางถุงกระดาษใบเล็กลงตรงหน้าเขา

“ผมเอาขนมกับแซนด์วิชมาฝาก คุณยังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เช้าใช่ไหม”

คีรินเหลือบมองของตรงหน้า ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย

“นายรู้ดีเกินไปแล้วนะคิน”

ภาคินยิ้มอ่อน “ก็ผมเป็นคนที่รู้ใจคุณที่สุดนี่ครับ”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ

เลขาสาวมองภาพตรงหน้าแล้วอดยิ้มไม่ได้ เพราะผู้ชายที่ทุกคนในบริษัทต่างเกรงกลัว กลับมีเพียงภาคินคนเดียวที่สามารถทำให้เขาอ่อนโยนลงได้อย่างง่ายดาย

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวนะคะ” เลขาสาวกล่าวอย่างรู้หน้าที่

“อืม” คีรินตอบสั้น ๆ ภาคินหันไปยิ้มให้เธอ “ขอบคุณนะครับ”

“ยินดีค่ะ”

ประตูห้องทำงานปิดลงเบา ๆ หลังเลขาสาวก้าวออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบและสายตาของคนสองคนที่มองกันอย่างเข้าใจ โดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำใดให้มากความ

คีรินค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ผู้บริหารตัวใหญ่ ก้าวอ้อมโต๊ะทำงานด้วยท่าทางสุขุมและมั่นคง ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าภาคินในระยะประชิด