เราสองคน(คีรินxภาคิน)#3

ภาคินไม่ได้แสดงท่าทีหวั่นเกรงแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รอยยิ้มบาง ๆ กลับปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานละมุน ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความคุ้นเคยที่มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่กล้าสบตาคีรินเช่นนี้

“ผมก็ไม่เคยคิดจะหนีความร้ายกาจของคุณอยู่แล้วนี่ครับ”

คำตอบเรียบง่ายนั้นทำให้คีรินชะงักไปชั่วขณะ โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายเรียกเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและเอ่ยชื่อเล่นที่มีเพียงภาคินคนเดียวเท่านั้นที่ใช้

“คีย์”

เพียงคำสั้น ๆ แต่กลับทะลุผ่านกำแพงความเย็นชาและความแข็งกร้าวที่เขาสร้างขึ้นมาทั้งชีวิตได้อย่างง่ายดาย

หัวใจของคีรินเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ความหงุดหงิดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ค่อย ๆ จางหายไป เหลือไว้เพียงความรู้สึกอ่อนโยนและหวามไหวที่ยากจะปฏิเสธ

เขาจ้องมองใบหน้าของภาคินนิ่ง ๆ ดวงตาคู่นั้นสงบนิ่ง ผ่อนคลาย และไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

ภาคินยกมือขึ้นแตะที่หน้าอกแกร่งของอีกฝ่าย ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาอย่างตรงไปตรงมา

“ถ้าคุณอยากร้ายกับผม…. ผมก็ยอม”

คำพูดนั้นทำให้คีรินหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ เขาส่ายหน้าอย่างเอ็นดู ก่อนก้มหน้าลงจนหน้าผากของทั้งสองแตะกัน

“นายนี่รู้ดีเหลือเกินว่าจะทำให้ฉันแพ้ได้ยังไง”

ภาคินยิ้มบาง ๆ พร้อมลูบปลายนิ้วไปตามต้นคอของคนรักอย่างอ่อนโยน

“ก็เพราะผมรู้ว่า ต่อให้คุณดูน่ากลัวแค่ไหน สำหรับผม คุณไม่ได้น่ากลัวสักนิด”

รินหลับตาลงช้า ๆ ก่อนกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ราวกับต้องการเก็บอีกฝ่ายไว้ใกล้ตัวมากที่สุด

“และคนคนนั้น” เขากระซิบเสียงแผ่วข้างใบหูของภาคิน “จะเป็นนายคนเดียวเท่านั้น”

คีรินแค่นยิ้มเย็นที่มุมปาก ดวงตาคมดุจ้องมองคนตรงหน้าอย่างคาดโทษ เขาไม่ได้ถอยห่างออกไปแม้แต่นิ้วเดียว แต่กลับใช้นิ้วหัวแม่มือของคีรินค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามริมฝีปากล่างของภาคินอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นไม่ได้รุนแรง หากแต่เต็มไปด้วยความหมายและความรู้สึกที่ยากจะซ่อนเร้น

เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนหน้าผากของทั้งสองแนบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของคีรินแผ่วผ่านริมฝีปากของภาคิน สร้างความสั่นไหวให้หัวใจของอีกฝ่ายอย่างไม่อาจควบคุม

ภาคินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นถี่รัวจนแทบได้ยินชัดในความเงียบของห้องทำงาน

แม้เขาจะพยายามเบือนสายตาหนีจากแววตาคมเข้มคู่นั้น แต่ก็ไม่อาจทำได้

เพราะดวงตาของคีรินกำลังจ้องมองเข้ามาอย่างลึกซึ้ง ราวกับมองทะลุผ่านทุกกำแพงที่ภาคินพยายามสร้างขึ้น และรับรู้ทุกความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายในหัวใจของเขา

“ทำไมต้องหลบตา” คีรินกระซิบเสียงต่ำ ปลายนิ้วยังคงแตะอยู่ที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน

ภาคินเม้มริมฝีปากเล็กน้อย พวงแก้มขึ้นสีจาง ๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ก็คุณมองผมแบบนี้”

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของคีริน แววตาคมเข้มอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“มองแบบไหน มองแบบที่ฉันอยากกลืนนายทั้งตัวใช่ไหมคิน”

คำพูดของคีรินทำให้หัวใจของภาคินเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม

คีรินเลื่อนมือขึ้นประคองใบหน้าของคนรักอย่างทะนุถนอม ก่อนกระซิบชิดริมฝีปากด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

“ฉันอยากให้นายรู้แค่ว่าฉันต้องการนายคนเดียวคิน”

ภาคินหลับตาลงช้า ๆ พร้อมรอยยิ้มบางเบา ก่อนซบหน้าผากเข้าหาอีกฝ่ายอย่างไว้วางใจ

“ผมก็เหมือนกันต้องการคุณแค่คนเดียวคีย์”

เสียงของเขาแผ่วเบาและสั่นเล็กน้อย “แค่คิดว่าเราควรระวังตัวมากกว่านี้นะครับ”

คีรินหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน

“ระวังตัว...ระวังตัวทำไม”

คำถามนั้นทำให้ภาคินเม้มริมฝีปากแน่น ใบหน้าร้อนวูบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาพยายามรวบรวมความกล้าเพื่อสบตากับคนตรงหน้า

“แล้วคุณไม่กลัวใครเข้ามาเจอเหรอครับ” ภาคินกระซิบถาม น้ำเสียงสั่นไหวแต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจปฏิเสธได้ “ว่าเราไม่ได้เป็นแค่เพื่อนกัน”

ประโยคนั้นทำให้แววตาของคีรินเข้มขึ้นทันที รอยยิ้มเย็นชากลายเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ เขาเลื่อนปลายนิ้วลูบไล้ที่แก้มของภาคินอย่างอ่อนโยน ต่างจากสายตาที่ร้อนแรงจนแทบเผาไหม้อีกฝ่าย

“ถ้าฉันตอบว่า” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปาก “ฉันไม่เคยแคร์ล่ะ”

ภาคินหลับตาลงช้า ๆ ลมหายใจสั่นระริก ขณะที่หัวใจทั้งดวงกำลังยอมจำนนให้กับผู้ชายตรงหน้าอย่างหมดสิ้น

น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและต่ำลึกกว่าปกติ เขาหลับตาลงครู่หนึ่งเพื่อสะกดกั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ก่อนจะลืมตาขึ้นสบประสานกับดวงตาของภาคินอีกครั้ง ครั้งนี้แววตาของเขาไม่มีความเย็นชาเหลืออยู่เลย มีเพียงความโหยหาและความต้องการที่จะครอบครองอย่างรุนแรง

"คินนายก็รู้ว่าฉันไม่เคยแคร์ใครนอกจากนายคนเดียว” คีรินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูอันตรายและเยือกเย็นในเวลาเดียวกัน ดวงตาคมกริบที่จ้องมองภาคินอยู่ไม่ได้แสดงความโกรธเคืองอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับฉายแววสนุกสนานที่ได้เห็นแมวป่าตัวนี้พยายามแยกเขี้ยวใส่เขา คำพูดที่ดูแสนจะดื้อรั้นและไม่ยอมคนของภาคินนั่นแหละ คือสิ่งที่ทำให้คีรินหลงใหลในตัวชายคนนี้มาตลอดหลายปี สิ่งที่คนอื่นมองว่าเป็นปัญหาสำหรับเขา แต่มันกลับเป็นเสน่ห์ที่น่าบดขยี้ให้จมลงกับเตียงที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอ เขาขยับรอยยิ้มที่ดูร้ายกาจมากขึ้น มือหนาที่เคยเชยคางเปลี่ยนมาเป็นรั้งท้ายทอยของภาคินไว้แน่นขึ้นเล็กน้อย บังคับให้คนตรงหน้าต้องสบตากับเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แรงดึงนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บปวด แต่มันเป็นการแสดงออกถึงความต้องการที่จะควบคุมอย่างชัดเจน คีรินโน้มกายลงไปจนร่างกายของทั้งคู่เบียดชิดกันจนแทบไม่มีอากาศไหลผ่าน เขาจงใจให้ภาคินได้รับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วของเขา ซึ่งมันสวนทางกับท่าทางที่ดูสุขุมภายนอกอย่างสิ้นเชิง

"หึ... ปากหวานไม่เปลี่ยนเลยนะ"

น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ เขาจ้องมองริมฝีปากของภาคินด้วยสายตาที่หิวโหย ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจ้องมองเหยื่ออันโอชะที่พร้อมจะตะครุบได้ทุกเมื่อ ความดื้อรั้นของภาคินไม่ได้ทำให้เขาถอยห่าง แต่มันกลับเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่จุดไฟราคะในกายให้ลุกโหมขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้