เราสองคน (คีรินxภาคิน)

สัมผัสแรกที่ริมฝีปากหนาบดเบียดลงไปนั้นรุนแรงและเต็มไปด้วยอารมณ์ที่อัดอั้นมานาน คีรินไม่ได้เริ่มต้นด้วยความอ่อนหวาน แต่มันคือการช่วงชิงและครอบครองอย่างเอาแต่ใจ ราวกับต้องการจะสูบวิญญาณของคนตรงหน้าผ่านรสสัมผัสนี้ เขาบดขยี้ริมฝีปากของภาคินอย่างโหยหา มือหนาที่รั้งท้ายทอยเปลี่ยนเป็นสอดแทรกเข้าไปในกลุ่มผมของอีกฝ่าย บังคับให้ภาคินต้องรับจูบที่หนักหน่วงนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ เสียงลมหายใจที่ติดขัดของทั้งคู่ผสมปนเปไปกับเสียงจูบที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนจนเกิดเสียงที่น่าอายก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัด

คีรินบดเบียดร่างกายกำยำของเขาเข้าหาภาคินอย่างไร้ความปรานี เขาต้องการให้ทุกตารางนิ้วของร่างกายสัมผัสกันจนไม่มีช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน ความแข็งแกร่งของเขาบดขยี้ความนุ่มนวลของภาคินอย่างจงใจ ทุกครั้งที่ลิ้นร้อนของเขาเกี่ยวรัดและรุกรานเข้าไปในโพรงปากของอีกฝ่าย มันคือการประกาศชัยชนะเหนือความดื้อรั้นที่ภาคินพยายามแสดงออกมาเมื่อครู่ เขาจะพิสูจน์ให้เห็นว่า ต่อให้ภาคินจะไม่ชอบการถูกสั่งแค่ไหน แต่ในเวลานี้ ภาคินก็ไม่อาจปฏิเสธความต้องการที่เขามอบให้ได้เลย

เขารู้สึกได้ถึงแรงตอบสนองที่แสนหวานจากคนในอ้อมแขน แม้ภาคินจะพยายามรักษาท่าทีไว้เพียงใด แต่ความโหยหาที่ส่งผ่านกลับมานั้นก็ชัดเจนจนทำให้คีรินแทบคลั่ง เขาผละริมฝีปากออกมาเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อให้ทั้งคู่ได้โกยอากาศเข้าปอด แต่ดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยแรงราคะกลับไม่ยอมละไปจากใบหน้าของภาคินที่บัดนี้แดงระเรื่อและดูเซ็กซี่กว่าครั้งไหนๆ

"อืม... บอกแล้วใช่ไหม ว่าอย่ามาเล่นกับไฟ"

เขาพึมพำชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อของภาคิน น้ำเสียงแหบพร่าสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่อยู่ ก่อนจะก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวอย่างรวดเร็วและรุนแรง ฟันคมจงใจขบเม้มลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่มเพื่อสร้างรอยตีตราความเป็นเจ้าของ เขาต้องการให้รอยนี้เตือนใจภาคินว่า ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของร่างกายและหัวใจนี้อย่างแท้จริงบรรยากาศที่ร้อนแรงในห้องทำงานถูกสานต่ออย่างต่อเนื่องราวกับกองเพลิงที่ถูกสาดด้วยน้ำมัน คีรินไม่ยอมปล่อยให้จังหวะแห่งความปรารถนาต้องขาดตอน เขาคว้าข้อมือของภาคินไว้แน่น พลางนำพาคนรักก้าวเดินตรงไปยังประตูลับที่เชื่อมต่อไปยังห้องพักส่วนตัวขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังห้องทำงาน ทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตู เสียงล็อคประตูห้องนอนที่ปิดตามหลังลงก็เหมือนเป็นสัญญาณสุดท้ายที่ตัดขาดพวกเขาออกจากโลกแห่งความเป็นจริงและภาระหน้าที่ทั้งปวง

แสงไฟสลัวภายในห้องนอนขับเน้นให้บรรยากาศดูเย้ายวนและเป็นส่วนตัวยิ่งขึ้น คีรินไม่รอช้าที่จะผลักร่างของภาคินลงบนเตียงกว้างอย่างนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความเร่งเร้า เขาตามลงไปทาบทับอยู่เหนือร่างของอีกฝ่ายทันที แผ่นหลังกว้างและมัดกล้ามเนื้อภายใต้เสื้อเชิ้ตที่เริ่มหลุดลุ่ยดูน่าเกรงขามในความมืดสลัว มือหนาเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อของตนเองออกอย่างรวดเร็ว สายตาคมดุที่จ้องมองภาคินบัดนี้เต็มไปด้วยความหิวโหยที่ปิดไม่มิด

“คุณมองผมแบบนี้ ผมใจไม่ดีเลยนะครับ” ภาคินกระซิบเสียงแผ่ว ดวงตาเปล่งประกายอย่างอ่อนโยน

คีรินโน้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแตะกัน ริมฝีปากของเขาแตะลงที่หน้าผากของภาคินอย่างแผ่วเบา ก่อนจะกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“แล้วจะให้ฉันมองนายแบบไหน” เขายิ้มบาง ๆ พลางลูบแก้มอีกฝ่ายอย่างทะนุถนอม “ในเมื่อคนที่อยู่ตรงหน้าคือคนที่ฉันรักที่สุด”

เขาพึมพำเสียงพร่าพลางโน้มตัวลงไปซุกไซ้ซอกคอของภาคินอีกครั้ง คราวนี้ความอ่อนโยนเริ่มแทรกซึมเข้ามาในความรุนแรง

คีรินใช้ริมฝีปากและปลายลิ้นลากไล้ไปตามผิวเนื้อที่ละเอียดอ่อนอย่างทะนุถนอมทว่ายังคงความหนักหน่วงในจังหวะ มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนลงมาบีบเฟ้นสะโพกของภาคินอย่างแรงจนเกิดรอยนิ้วมือจางๆ เป็นการตอกย้ำว่า ณ เวลานี้ เขาคือผู้ควบคุมทุกสัมผัสและทุกความรู้สึกของคนใต้ร่างอย่างสมบูรณ์แบบคีรินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคท้าทายที่แสนเย้ายวนนั้นจากริมฝีปากของภาคิน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเพียงชั่วครู่ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ลุกโชนยิ่งกว่าเก่า คำพูดที่ดูเหมือนจะยอมอ่อนข้อแต่กลับแฝงไปด้วยการต่อรองอย่างมีชั้นเชิงของภาคิน มันไม่ได้ทำให้เขาโกรธ แต่มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาให้ตื่นตัวจนถึงขีดสุด

เขาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำลึกและสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน คีรินโน้มตัวลงไปหาคนใต้ร่างจนแผ่นอกแกร่งเบียดชิดกับความนุ่มนวลของภาคิน ปลายนิ้วยาวเกลี่ยไล้ไปตามพวงแก้มที่ร้อนผ่าวอย่างแผ่วเบา ทว่าสายตาคมกลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย ราวกับจะตรึงอีกฝ่ายไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้

ภาคินเม้มริมฝีปากแน่น แก้มทั้งสองข้างแดงจัดกว่าเดิมเมื่อถูกสายตาร้อนแรงนั้นจ้องมองไม่วางตา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามรักษาท่าทีเอาไว้

“ก็ ผมแค่เสนอทางเลือกให้คุณเท่านั้นเอง” เขาตอบเสียงเบา พยายามทำเป็นไม่สะทกสะท้าน ทั้งที่ปลายนิ้วเผลอกำผ้าปูที่นอนแน่น

คีรินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบแตะกัน

“ทางเลือกงั้นเหรอ”

เขากระซิบเสียงแหบพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของอีกฝ่ายจนภาคินสะท้าน

“สำหรับฉัน” คีรินเว้นจังหวะ ดวงตาคมเข้มทอดมองใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่ออย่างพึงใจ “วันนี้นายไม่มีสิทธิ์ต่อรองอะไรทั้งนั้น”

ภาคินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวจนแทบหลุดออกจากอก

“คะ... คีย์...”

เสียงเรียกชื่อเขาสั่นเล็กน้อย แต่กลับยิ่งทำให้รอยยิ้มที่มุมปากของชายหนุ่มลึกขึ้น

“เลิกดื้อได้แล้ว คิน” เขาพรมจูบแผ่วเบาที่หน้าผากของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน “แล้วปล่อยให้ฉันดูแลนายเอง”

น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความท้าทาย คีรินพลิกตัวขึ้นมาคร่อมร่างของภาคินไว้ เขาใช้มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองของภาคินไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว เป็นการแสดงออกถึงอำนาจที่เหนือกว่าอย่างชัดเจน ขณะที่มืออีกข้างเริ่มซุกซนลากไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของร่างกายอีกฝ่ายอย่างจงใจ

ก่อนจะก้มลงบดจูบที่ริมฝีปากของภาคินอีกครั้ง ครั้งนี้มันไม่ใช่แค่การจูบเพื่อระบายความโหยหา แต่มันคือการจูบเพื่อท้าทายและตอบโต้คำพูดอวดดีนั้นอย่างรุนแรงและเร่าร้อน ราวกับจะบอกว่าในเกมนี้ เขาไม่มีวันเป็นฝ่ายยอมแพ้เด็ดขาดความเงียบภายในห้องนอนถูกทำลายลงด้วยเสียงลมหายใจที่หอบถี่และหนักหน่วง เมื่ออาภรณ์ชิ้นสุดท้ายถูกสลัดทิ้งไปจนหมดสิ้น ผิวเนื้อที่เปลือยเปล่าของทั้งคู่สัมผัสกันโดยไม่มีอะไรกั้นขวาง ความร้อนจากร่างกายของคีรินที่แผ่ซ่านออกมาปะทะกับความนุ่มนวลของภาคิน สร้างกระแสไฟฟ้าบางอย่างที่แล่นพล่านไปทั่วทุกเส้นประสาท แสงสลัวในห้องตกกระทบบนมัดกล้ามเนื้อที่สวยงามและแผ่นหลังที่เนียนละเอียด เผยให้เห็นความต่างของสรีระที่ดูดึงดูดใจอย่างน่าประหลาด