บทที่ 4

เผยฮวนพอจะเดาได้ว่าทั้งสองคนคิดจะทำอะไร

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้โกรธ และพูดด้วยน้ำเสียงสงบว่า

"ห้องที่อยู่ติดกับห้องนอนใหญ่นั้นใหญ่ คุณให้เธอไปอยู่ที่นั่นแล้วกัน"

ถึงอย่างไร ข้าวของของเธอก็ถูกส่งออกไปหมดแล้ว

ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธออีกต่อไป

เซวียโจวไม่คิดว่าเผยฮวนจะพูดง่ายขนาดนี้ เขารู้สึกผิดปกติเล็กน้อย แต่แล้วอวี๋เสวี่ยเอ๋อร์ก็ดึงแขนเสื้อของเขาพร้อมกับยิ้มหวาน

"สามี พาฉันขึ้นไปชั้นบนหน่อยสิคะ"

เซวียโจวพาอวี๋เสวี่ยเอ๋อร์ไปจัดการเรื่องที่พัก แล้วเดินกลับเข้าห้องนอนใหญ่

ห้องนอนใหญ่ว่างเปล่าไปกว่าครึ่ง

ของของเผยฮวนหายไปหมดแล้ว

เซวียโจวขมวดคิ้ว รู้สึกไม่ค่อยคุ้นเคย

"ของๆ คุณล่ะ?"

เผยฮวนนั่งอยู่ริมเตียง โดยไม่สนใจจะมองเขา

"ฉันให้คนส่งพัสดุส่งไปต่างประเทศแล้ว จะได้ไม่ต้องเสียเงินซื้อเสื้อผ้าใหม่"

เซวียโจวสังเกตเห็นกล่องเครื่องประดับบนโต๊ะ

ข้างในมีแต่ของขวัญที่เขาเคยให้เผยฮวนตลอดหลายปีที่ผ่านมา

"ของขวัญที่ผมให้คุณล่ะ ทำไมคุณไม่ส่งไปด้วย?"

เผยฮวนเกาหัวเล็กน้อย

เธอลืมโยนทิ้งถังขยะ

"ลืมน่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยส่งไป"

เซวียโจวขมวดคิ้วและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ถ้าไม่เอาไปด้วย ถึงตอนนั้นก็อย่ามาเรียกร้องให้ผมชดเชยของขวัญให้อีกล่ะ ผมไม่มีเวลาและเงินมากมายมาสิ้นเปลืองกับคุณแล้ว"

เผยฮวนเม้มปากแน่น ไม่ตอบโต้อะไร

หลังมื้อค่ำ เซวียโจวหยิบกุญแจรถสองดอกออกมา

เขายื่นกุญแจรถเบนซ์ให้เผยฮวนก่อน

"ผมซื้อล่วงหน้าไว้แล้วหนึ่งเดือน ถึงโน่นแล้วค่อยใช้เบนซ์คันนี้นะ"

เผยฮวนรับมาโดยไม่มีสีหน้าดีใจเลยสักนิด

"ของฉันล่ะคะสามี"

อวี๋เสวี่ยเอ๋อร์ทำปากยื่นอย่างออดอ้อน

เซวียโจวหยิบกุญแจรถแมคลาเรนออกจากกระเป๋าแล้วแตะเบาๆ ที่ใบหน้าของเธอ

"ต้องมีของคุณอยู่แล้ว ผมรู้ว่าคุณชอบรถรุ่นนี้"

อวี๋เสวี่ยเอ๋อร์รับกุญแจแล้วส่งยิ้มเยาะใส่เผยฮวน

ใบหน้าของเผยฮวนดูเย็นชาเล็กน้อย

ซื้อเบนซ์ราคาห้าแสนหยวนให้เธอ

แต่กลับซื้อแมคลาเรนราคาสองล้านหยวนให้อวี๋เสวี่ยเอ๋อร์

ดูเหมือนว่าตั้งแต่เมื่อหนึ่งเดือนก่อน เซวียโจวก็วางแผนไว้แล้ว

"เบนซ์ก็ดีนะ ฮวนฮวน ทำไมเธอถึงดูไม่ดีใจเลย ความจริงฉันเองยังชอบขับเบนซ์เลย"

อวี๋เสวี่ยเอ๋อร์ยิ้มมุมปาก แสร้งทำหน้าตาอิจฉา

"แมคลาเรนมันดูโอ้อวดเกินไป ฉันชอบอะไรที่เรียบง่ายมากกว่า"

เผยฮวนขมวดคิ้วแล้วยื่นกุญแจรถเบนซ์ส่งให้อวี๋เสวี่ยเอ๋อร์ทันที

"ถ้าเธอชอบ ก็เอาไปเลย"

อย่างไรเสีย ในข้อตกลงการหย่า ส่วนที่เธอควรได้ก็เขียนไว้เรียบร้อยแล้ว

เผยฮวนใจกว้างถึงขั้นยกของหรูให้ เซวียโจวมองเธอด้วยความพึงพอใจ

ในอดีตเวลาเกิดเรื่องแบบนี้ เผยฮวนจะโวยวาย เธอจะทุบข้าวของ และด่าเขาเรื่องไม่ซื่อสัตย์

แต่ตอนนี้ เผยฮวนกลับใจกว้างถึงเพียงนี้

ดูเหมือนว่าเธอจะคิดได้แล้วจริงๆ

เผยฮวนในตอนนี้คือคนที่เขาต้องการ

อีกสามวันต่อมา เผยฮวนได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง

"คุณเผยครับ ของขวัญวันเกิดที่คุณสั่งทำล่วงหน้าเมื่อสามเดือนก่อนเสร็จแล้วครับ จะมารับเมื่อไร?"

เผยฮวนขมวดคิ้ว นั่นคือของขวัญวันเกิดที่เธอเตรียมไว้ให้เซวียโจวล่วงหน้า เป็นนาฬิกาหรูที่สั่งทำพิเศษ

เพื่อฉลองวันเกิดให้เซวียโจวในอีกสองวัน เธอถึงกับเพิ่มเงินพิเศษเพื่อให้คนงานเร่งทำให้เสร็จทันเวลา

แต่ตอนนี้มันไม่มีความจำเป็นอีกแล้ว

"บริจาคไปเถอะค่ะ"

"อะไรนะครับ?" พนักงานปลายสายงุนงงเล็กน้อย

"ฉันจะหย่าแล้ว เอาไปบริจาคแทนฉันด้วยนะ ขอบคุณค่ะ"

เผยฮวนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

พนักงานเงียบไปสองสามวินาที ก่อนรีบกล่าวขอโทษอย่างต่อเนื่อง

เผยฮวนวางสาย แล้วเรียกรถแท็กซี่ไปโรงพยาบาล

ที่แผนกสูตินรีเวช แพทย์ที่เข้าเวรคือเพื่อนสนิทของเผยฮวนที่ชื่อจี้เยี่ยน

เธอมองผ่านไปด้านหลังของเผยฮวน แต่ก็ไม่เห็นเซวียโจว

"เมื่อก่อนเวลาเธอมาโรงพยาบาล ต่อให้เซวียโจวงานยุ่งแค่ไหน เขาก็ทิ้งงานมาด้วยตลอด แต่ช่วงสองปีที่ผ่านมา งานเขาไม่ยุ่งแล้ว แต่ทำไมถึงไม่มาด้วยกันล่ะ?"

เผยฮวนทิ้งตัวลงนั่ง ยิ้มขมขื่น พลางลูบท้องอย่างอาลัย

"เยี่ยนจื่อ ช่วยเตรียมทำแท้งให้ฉันที"

"เธอบ้าไปแล้วเหรอ?"

จี้เยี่ยนเบิกตากว้าง เดิมคิดว่าเผยฮวนแค่กำลังงอน

"งอนก็ส่วนงอน แต่เธอเตรียมตัวมาสามปี กว่าจะตั้งครรภ์ได้ ทั้งที่เด็กก็ปกติดี จะทำแท้งทำไม?"

เผยฮวนมองเพื่อนสนิทตรงหน้า ไม่คิดที่จะปิดบัง

"ฉันกำลังจะหย่าแล้ว ชีวิตแต่งงานนี้มันทำให้ฉันเหนื่อยเหลือเกิน"

เสียงของเผยฮวนแฝงไปด้วยความสะอื้นเล็กน้อยในระหว่างที่พูด

จี้เยี่ยนพอจะเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น เธอจึงรีบเขียนคำขอทำแท้ง แล้วพาเผยฮวนเข้าไปในห้องผ่าตัด

สองชั่วโมงต่อมา เผยฮวนกลับถึงบ้าน

ในห้องนั่งเล่น เซวียโจวมีรอยยิ้มเต็มใบหน้า ลูบท้องของอวี๋เสวี่ยเอ๋อร์ด้วยความเอ็นดู

"เสวี่ยเอ๋อร์ คุณคือดาวนำโชคของผมจริงๆ"

"เผยฮวนพยายามตั้งครรภ์มาตั้งสามปีก็ยังไม่ท้องเลย แต่นี่แค่เดือนเดียว คุณก็ทำให้ผมได้เป็นพ่อคนได้แล้ว"

ใบหน้าของอวี๋เสวี่ยเอ๋อร์เปี่ยมไปด้วยความอ่อนหวานและความภาคภูมิใจ

"ดูเหมือนจะไม่ใช่จอบที่ไม่มีประสิทธิภาพ แต่เป็นดินที่ไม่ดี"

เผยฮวนที่กำลังเปลี่ยนรองเท้าถึงกับชะงักไป เธอหน้าเผือดขาว เดินผ่านห้องนั่งเล่นขึ้นชั้นบนอย่างเงียบๆ

เซวียโจวเดินตามเข้ามาติดๆ เขามองเผยฮวนแวบหนึ่ง โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าใบหน้าเธอซีดเซียว และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เสวี่ยเอ๋อร์ตั้งท้องแล้ว คุณไม่ต้องเครียดกับการพยายามตั้งครรภ์อีกต่อไปแล้ว"

"ผมก็รับปากเธอแล้วว่าจะทุ่มเทความเป็นพ่อให้ลูกคนนี้อย่างเต็มที่ เงินที่จะต้องใช้จ่าย ผมจะไม่ประหยัดแม้แต่บาทเดียว"

เซวียโจวหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนเบือนสายตามาที่ท้องของเผยฮวน

"ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่ท้องของเธอมันไม่เอาไหน"

เผยฮวนนั่งอยู่ริมเตียง เงยหน้ามองชายตรงหน้า ริมฝีปากซีดค่อยๆ ขยับพูดว่า

"ถ้าฉันกับอวี๋เสวี่ยเอ๋อร์ตั้งท้องพร้อมกัน คุณก็จะลำเอียงรักลูกของเธอมากกว่าใช่ไหม?"