Short
คลื่นรักซัดรอยฝัน

คลื่นรักซัดรอยฝัน

โดย:  เจียว่างจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
20บท
15.3Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

นี่เป็นครั้งที่สามสิบสามแล้วที่งานแต่งของเสิ่นซวงเหมียนกับหยานหยุ่นโจวต้องเลื่อนออกไป เพราะเธอถูกรถชนในคืนก่อนแต่งงาน กระดูกทั่วร่างหักสิบเก้าจุด ต้องเข้าไอซียูไปสามครั้ง กว่าร่างกายจะทรงตัวได้ พอร่างกายเริ่มดีขึ้นเล็กน้อย เธอก็พิงกำแพงค่อย ๆ เดินออกไปเดินเล่นที่โถงทางเดิน แต่พอถึงหัวมุมก็ได้ยินบทสนทนาของคู่หมั้นหยานหยุ่นโจวกับเพื่อนของเขา “คราวก่อนก็เกือบจมน้ำ คราวนี้ใช้รถชน งานแต่งเลื่อนออกไปอีกสองเดือน ครั้งหน้าจะใช้วิธีไหนอีกล่ะ?” เสิ่นซวงเหมียนที่ยืนอยู่ตรงหัวมุม รู้สึกเหมือนเลือดทั้งร่างแข็งเป็นน้ำแข็งในทันทีที่ได้ยิน หยานหยุ่นโจวในชุดกาวน์สีขาว พลิกมือถือเล่นด้วยท่าทางไม่ใส่ใจ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นว่า “ไม่เลื่อนแล้ว”

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็นเพิ่มเติม

Sukanya Phongsakul
Sukanya Phongsakul
สนุก น่าติดตาม
2026-01-03 07:57:35
0
0
Berm Manoj
Berm Manoj
อ่านได้8บทแล้วจะใช้แต้มอ่านต่อยังไง ก็ไม่บอก
2026-01-01 07:12:13
0
0
My Tail
My Tail
มีเหรียญแต่ไม่ขึ้นให้ซื้อคืออะไร
2025-12-31 01:23:42
0
0
maybe vemnvvx
maybe vemnvvx
อ่านไปโมโหไป น้ำเน่ามาก เอาจริงนางเอกควรตายตั้งนานแล้ว ทรหดมากนะ แถมกว่าจะมองแผนอีหร่านออก ถ้าตอนจบได้คู่กับคู่หมั้นเก่ามันจะไม่เมกเซ้นและเน่ากว่าเดิมอีก
2025-12-30 23:44:38
0
0
เดย์ไลด์ วีนัส
เดย์ไลด์ วีนัส
ชอบมากๆค่ะนางเอกมีความอดทนอย่างมากค่ะ
2025-12-29 08:19:58
0
0
20
บทที่ 1
นี่เป็นครั้งที่สามสิบสามแล้วที่งานแต่งของเสิ่นซวงเหมียนกับหยานหยุ่นโจวต้องเลื่อนออกไป เพราะเธอถูกรถชนก่อนวันแต่งงานเพียงหนึ่งวันทั่วร่างมีจุดกระดูกหักสิบเก้าจุด เข้าไอซียูถึงสามครั้ง กว่าร่างกายจะทรงตัวได้พอร่างกายดีขึ้นเล็กน้อย เธอพิงกำแพงเดินออกไปสูดอากาศที่โถงทางเดิน แต่พอถึงหัวมุมก็ได้ยินบทสนทนาของคู่หมั้นหยานหยุ่นโจวกับเพื่อนของเขา“ครั้งก่อนก็จมน้ำ ครั้งนี้ใช้รถชน ทำให้งานแต่งเลื่อนอีกสองเดือน แบบนี้ครั้งหน้าจะใช้วิธีไหนอีกล่ะ?”เสิ่นซวงเหมียนที่ยืนอยู่ตรงหัวมุม ฟังแล้วรู้สึกราวกับเลือดทั้งตัวแข็งเป็นน้ำแข็งทันทีหยานหยุ่นโจวในชุดกาวน์สีขาว พลิกมือถือเล่นด้วยท่าทางไม่ใส่ใจ ก่อนพูดน้ำเสียงเรียบอย่างเย็นชาว่า“ไม่เลื่อนแล้ว”เพื่อนของเขาแปลกใจ “งั้นนายยอมแต่งกับเสิ่นซวงเหมียนแล้ว? แล้วนักศึกษาหมอของนาย เซี่ยหร่านหร่านล่ะ?”“ตอนเด็กเสิ่นซวงเหมียนถูกส่งมาอยู่ที่ตระกูลหยาน พ่อฉันก็บอกให้ฉันดูแลเธอ เพราะอนาคตเราต้องแต่งงานกัน ดังนั้นฉันเลี้ยงดูเธอเหมือนภรรยามาตั้งแต่เด็ก ดูแลจนกลายเป็นนิสัย จนวันที่ฉันได้พบเซี่ยหร่านหร่าน” พูดถึงตรงนี้ แววตาเขาก็ปรากฎรอยยิ้ม “แม้เธอจะมีพื้นเพไม
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
เมื่อเธอลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งแรกที่เห็นคือคนหลายคนยืนล้อมรอบเตียงอยู่ล้วนเป็นนักศึกษาหมอใต้การดูแลของหยานหยุ่นโจว รวมถึงเซี่ยหร่านหร่านด้วยเสิ่นซวงเหมียนยันตัวลุกขึ้นนั่ง “พวกคุณมาทำอะไรกันตรงนี้?”ชายหน้าตาซื่อคนหนึ่งเป็นฝ่ายตอบ “อาจารย์หมอบอกว่าจะใช้คุณเป็นตัวอย่างในการอธิบายงาน ให้พวกเรามารอที่นี่ก่อนครับ…”คนข้าง ๆ รีบเอาศอกกระแทกเขาเบา ๆ แล้วพูดแทรก “จะอธิบายเยอะกับเธอไปทำไม? คนที่อาศัยบุญคุณคนอื่นแบบนี้ ไม่คู่ควรให้เราทำดีกับเธอด้วยซ้ำ”ใบหน้าของเสิ่นซวงเหมียนซีดลงเล็กน้อย ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงไม่สะทกสะท้านกับคำว่า อาศัยบุญคุณแต่ตอนนี้คำพูดนั้นกลับเหมือนมีดกรีดใจ มันไม่ผิดหรอก ก็เพราะเธอ อาศัยบุญคุณหยานหยุ่นโจว เขาถึงได้ถูกผูกมัดอยู่ข้างเธอจนถึงตอนนี้“ใช่สิ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ อาจารย์หมอก็คงได้ไปตามหาความรักแท้ของตัวเองแล้ว” ระหว่างพูด เธอก็เหลือบมองไปที่เซี่ยหร่านหร่านที่ยืนอยู่กลางห้องอย่างมีนัยยะเสิ่นซวงเหมียนมองใบหน้ากระอักกระอ่วนใจของเซี่ยหร่านหร่าน ราวกับหัวใจถูกแทงเข้าอย่างจังทันใดนั้นก็มีคนหนึ่งตบมือดังป๊าบแล้วพูดขึ้น “พวกเธอว่า แม่ของเธอจะไม่ได้ยอมสละตัว
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
“คุณลุงคะ หนูขอยกเลิกสัญญาหมั้นค่ะ” เสิ่นซวงเหมียนยืนอยู่กลางห้องรับแขก น้ำเสียงหนักแน่นไม่สั่นคลอนพ่อหยานหยุ่นโจวชะงักไปเล็กน้อย “ทำไมจู่ ๆ… งานแต่งก็ใกล้จะถึงอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”เธอก้มหน้างับกลบความขมขื่นในดวงตา “หนูกับหยานหยุ่นโจวไม่ได้รักกันจริง ๆ ค่ะ ไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้ อีกไม่นานแม่หนูก็จะพ้นโทษ หนูอยากพาแม่ไปจากที่นี่ และอยู่ดูแลแม่ให้ดีค่ะ”เมื่อเห็นว่าเธอยืนกราน พ่อหยานหยุ่นโจวก็ทำได้แค่ตอบตกลง “ก็ได้ เรื่องตั๋วเครื่องบินเดี๋ยวลุงจัดการให้ อีกครึ่งเดือนแม่เธอออกมา ก็ไปได้เลย…”จู่ ๆ ด้านหลัง ก็มีเสียงของหยานหยุ่นโจวดังขึ้น “ใครจะไป?”เสิ่นซวงเหมียนตัวแข็งทื่อ เธอรีบแทรกขึ้นก่อนที่ พ่อหยานหยุ่นโจวจะพูดว่า “ไม่มีใครหรอกค่ะ คุณกลับมาได้ยังไงคะ?”หยานหยุ่นโจวไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ “ผมได้ยินว่าคุณกลับมา ก็เลยมารับ”หลังจากนั้นพ่อหยานหยุ่นโจวก็ชวนให้ทั้งคู่ทานข้าวก่อนค่อยกลับบนโต๊ะอาหาร หยานหยุ่นโจวตักกับให้เธอตามความเคยชิน เรื่องพวกนี้เขาไม่เคยทำพลาดไม่ว่าจะรับเธอกลับบ้าน หรือตักกับข้าวให้ นั่นแหละคือเหตุผลที่ทำให้เธอเข้าใจผิด ว่าเขารักเธอจริง ๆกินไปได้ครึ่งหนึ่ง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
เสิ่นซวงเหมียนรู้สึกหัวชา ความคิดทุกอย่างหยุดลงทันที การที่ทั้งสองเข้าไปในห้องพักในโรงแรม ห้องหนึ่ง มันหมายถึงอะไร เธอไม่อยากเดาเลยแม้แต่นิดเดียวในใจเธอยังมีความหวังเล็กน้อยหรือบางที เขาอาจแค่ไปส่งเซี่ยหร่านหร่านเข้าห้องเท่านั้น?เธอเดินไปถึงหน้าประตูห้อง จนกระทั่งเสียงหอบหายใจอย่างอดกลั้นและเสียงแฉะเร้นเร้นหลังบานประตูดังลอดออกมา ความหวังสุดท้ายในใจเธอสลายหายไปหมดเสิ่นซวงเหมียนไม่ได้พังประตูเข้าไป เธออับอายพอแล้ว และไม่อยากให้ตัวเองดูน่าสมเพชไปมากกว่านี้เธอยกมือขึ้นปิดปาก กลืนเสียงสะอื้นที่แทบจะหลุดออกมา จากนั้นก็วิ่งหนีออกจากโรงแรม เซถลาไร้จุดหมายคืนนั้นทั้งคืน เสิ่นซวงเหมียนนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอยภาพเรื่องที่อาจเกิดขึ้นในห้องนั้นผุดขึ้นในหัวไม่หยุด จนหัวใจเธอเจ็บปวดจนบรรยายไม่ถูกวันถัดมาหยานหยุ่นโจวถึงกลับบ้าน เสื้อผ้ายับยู่ยี่ไปหมด ยังมีรอยเปื้อนประหลาดติดอยู่ ทั่วตัวอบอวลด้วยกลิ่นน้ำหอมของเซี่ยหร่านหร่านเสิ่นซวงเหมียนตาแดงก่ำจากการไม่ได้นอน มองเขาแล้วพูดเสียงสั่น “เมื่อวานคุณกับเซี่ยหร่านหร่านนอนด้วยกันใช่ไหม”หยานหยุ่นโจวชะงักเล็กน้อยตอ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เสิ่นซวงเหมียนก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ทั้งร่างเจ็บระบมเหมือนจะถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ เธอจำไม่ได้แล้วว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่ต้องเข้าโรงพยาบาลจู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นผู้คุมที่เธอฝากดูแลแม่ไว้ในเรือนจำโทรมา “คุณเสิ่นซวงเหมียน แม่ของคุณกำลังถูกดูแลเป็นพิเศษในเรือนจำนะ คุณไปทำให้ใครไม่พอใจหรือเปล่าคะ?”เสิ่นซวงเหมียนชะงัก หายใจติดขัดแล้วพูดว่า“คุณว่าอะไรนะ…?”“มีคนสั่งระดับผู้บริหารให้ดูแลแม่ของคุณ ตอนนี้เธอไม่ได้กินข้าวเลย แถมยังถูกคนในเรือนนอนรังแก ทุกวันต้องถูกบังคับให้ออกไปตากแดดสิบชั่วโมง!”ประโยคนี้เหมือนฟ้าผ่าลงกลางวันแสกๆ ทำให้เธอมึนงง เสียงในโทรศัพท์เริ่มห่างออกไปเรื่อย ๆประตูห้องพยาบาลถูกเปิดออกอย่างแรง หยานหยุ่นโจวเดินเข้ามาเสิ่นซวงเหมียนเงยหน้ามองเขาช้า ๆ และจู่ ๆ ก็เข้าใจทุกอย่าง แล้วถาม“คุณทำใช่ไหม”มีเพียงหยานหยุ่นโจวเท่านั้นที่ทำเรื่องแบบนี้ได้ ที่สำคัญเขายังคิดว่าเธอไปขู่เข็ญเซี่ยหร่านหร่านบนใบหน้าหยานหยุ่นโจวไม่ปรากฏแม้แต่ความสับสนหรือแปลกใจเธอมองเขาราวกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แล้วพูดเสียงสั่นเครือว่า “แม่ฉันมีพระคุณ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
เสิ่นซวงเหมียนกลับบ้านดึกมาก ระหว่างทางฝนก็ตกลงมา พอกลับถึงบ้านเธอก็เปียกโชกไปทั้งตัวเมื่อเปิดประตู หยานหยุ่นโจวก็กลับมาถึงแล้ว เธอไม่ได้มองเขาเลยแม้แต่น้อย แต่ตรงดิ่งขึ้นไปยังชั้นบนทันทีที่เดินถึงบันได เธอก็ถูกผ้าเช็ดตัวพันคลุมจากด้านหลังเสียงของ เหยานหยุ่นโจวที่แฝงด้วยความเป็นห่วงดังขึ้นว่า “ทำไมไม่ให้ผมไปรับล่ะ? เปียกหมดแล้วนะ”ถ้าโทรเรียกแล้วคุณจะมาเหรอ? ความรู้สึกเย้ยหยันฉายวาบในดวงตาของเสิ่นซวงเหมียน เธอปัดมือเขาออกแล้วเดินขึ้นไปชั้นบนเธอไปอาบน้ำในห้องน้ำ พอออกมาก็เห็นหยานหยุ่นโจวถือขิงต้มอยู่ กำลังเป่าให้หายร้อนเพื่อนำมาให้เธออันที่จริง หยานหยุ่นโจวเป็นคนมีความรับผิดชอบมาก ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ดูแลเธอมานานกว่าสิบปีอย่างนี้ จนทำให้เธอสับสนระหว่างความรับผิดชอบกับความรักพอเห็นว่าเธอออกมา เขาก็ดึงเธอมานั่งที่ขอบเตียง ป้อนให้เธอทีละช้อน “ร้อนไหม? รีบดื่มนะ อีกไม่นานก็ถึงวันแต่งงานแล้ว ช่วงนี้ห้ามป่วยเด็ดขาด”เสิ่นซวงเหมียนก้มหน้าดื่มจนหมดอย่างเงียบๆ มองแผ่นหลังที่เดินออกไปของเขา ในใจมีเพียงแต่ความว่างเปล่าราวกับตายด้านหยานหยุ่นโจว ตามที่คุณต้องการ จะไม่มีงานแต่งงานแล้ว
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
คืนนั้นเสิ่นซวงเหมียนมีไข้สูง ล้มตัวนอนซมอยู่สองวันเต็ม กว่าสติจะค่อยๆ กลับมาหยานหยุ่นโจวนั่งอยู่ข้างเตียง พอเห็นเธอฟื้นก็ยื่นมือมาลองอุณหภูมิที่หน้าผากแล้วพูดว่า “ไข้ลดลงไปหน่อยแล้ว”เธอเอาแต่มองเพดานด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่ว่าชายตรงหน้าจะพูดอะไร เธอก็ไม่ขานรับ จนเขาเอ่ยขึ้นว่า “เสิ่นซวงเหมียน ไม่ต้องกังวลนะ เรื่องเสียงผมจะรักษาให้คุณเอง”ดวงตาของเสิ่นซวงเหมียนไหววูบ เธอหันไปมองเขา อ้าปากจะพูดแต่ไม่มีเสียงออกมา มีเพียงความแสบร้อนแล่นขึ้นมาจากลำคอเมื่อเห็นแววตาเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาตบไหล่เธอเบาๆ อธิบายว่า “คุณเป็นไข้หนักมาก คออักเสบจนทำให้สายเสียงเสียหายเล็กน้อย ผ่าตัดเล็กๆ ก็หายแล้ว”เขาพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ทำให้เสิ่นซวงเหมียนค่อยๆ วางใจลงสามวันต่อมา เสิ่นซวงเหมียนมีงานแสดงคอนเสิร์ต เธอต้องฉีดยาชาเฉพาะที่เพื่อระงับความเจ็บปวด จึงจะสามารถร้องเพลงได้จบตลอดงานสมาชิกวงไม่ได้เจอเธอมาหลายวัน ต่างพากันคะยั้นคะยอให้เธอไปกินข้าวด้วย แต่เธอปฏิเสธ เพราะวันรุ่งขึ้นต้องผ่าตัดแม้จะเสียดายกันอยู่บ้าง แต่ทุกคนก็ไม่ฝืน “งั้นไว้หลังจากนั้นค่อยนัดใหม่ก็ได้ ยังมีโอกาสอีกเยอะ...”“ฉันจ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
หนึ่งวันก่อนงานแต่งงานหลังจากหยานหยุ่นโจวพาเซี่ยหร่านหร่านขึ้นไปดูดอกไม้ไฟบนภูเขา เขาก็พักค้างคืนที่นั่นเลยเช้าวันถัดมา เขาตั้งใจจะส่งเซี่ยหร่านหร่านกลับบ้านแล้วกลับโรงพยาบาล แต่พอรถเข้าตัวเมือง หญิงสาวข้างเบาะก็พูดขึ้น “อาจารย์หมอคะ วันนี้ฉันหยุด เราไปอควาเรียมกันนะคะ”จู่ๆ หยานหยุ่นโจวก็นึกถึงเสิ่นซวงเหมียนที่รออยู่ในโรงพยาบาล คำปฏิเสธแทบจะหลุดออกมา แต่เซี่ยหร่านหร่านก็แตะไหล่เขาเบาๆ “อาจารย์หมอคะ อควาเรียมอยู่นี่เอง เราเข้าไปดูหน่อยนะคะ ได้ไหมคะ?”ทุกครั้งที่เธอใช้เสียงนิ่มหวานแบบนี้ เขามักไม่รู้ว่าจะปฏิเสธยังไงกว่าจะเดินชมเสร็จฟ้าก็มืดแล้ว หลังจากที่เขาส่งเซี่ยหร่านหร่านกลับบ้าน เขาก็ตั้งใจจะกลับโรงพยาบาลความร้อนจากปลายมือเธอแผ่มาถึงข้อมือทำให้เขาลังเล ใจหนึ่งก็ต่อต้าน แต่คิดว่าพรุ่งนี้ก็แต่งงานแล้ว แค่คืนเดียวคงไม่เป็นไร สุดท้ายเขาก็อยู่ต่อเมื่อเห็นว่าเขายอมอยู่ต่อ เซี่ยหร่านหร่านก็ดีใจในใจไม่นาน เธอก็หยิบขวดเหล้าออกมาจากตู้ “อาจารย์หมอคะ ดื่มหน่อยนะคะ”พรุ่งนี้คือวันแต่งงานของหยานหยุ่นโจวกับเสิ่นซวงเหมียน เซี่ยหร่านหร่านรู้เรื่องนี้... เธอจึงทำได้เพียงทำให้เขาเมาจน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
คำพูดนี้เปรียบเสมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ ทำให้สมองของหยานหยุ่นโจวว่างเปล่าไปหมด “ไปแล้ว? วันนี้ไม่ใช่งานแต่งเหรอ…?”“ไม่ใช่ว่าเมื่อครึ่งเดือนที่แล้ว พวกลูกก็บอกว่าจะไม่จัดงานแต่งงานแล้วเหรอ?”หยานหยุ่นโจวรู้สึกว่าตัวเองเหมือนจะไม่เข้าใจภาษาที่พูดกัน มิเช่นนั้นเขาจะรู้ได้อย่างไรว่างานแต่งงานถูกยกเลิกโดยเสิ่นซวงเหมียน?เมื่อเขารีบกลับไปยังคฤหาสน์เก่า พ่อเขากำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟา เสียงประตูถูกผลักเปิดอย่างแรง ทำให้พ่อหันไปมอง เมื่อเห็นสภาพของลูกชายก็ชะงักไปเล็กน้อยกลางห้องนั่งเล่น หยานหยุ่นโจวหน้าซีดเล็กน้อย ร่างกายทั้งร่างอยู่ในสภาพที่จิตใจเคร่งเครียดถึงขีดสุดเขาจ้องพ่อเขม็ง เอ่ยเสียงแหบต่ำว่า “พ่อครับ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? เสิ่นซวงเหมียนหายไปไหน”พ่อหยานหยุ่นโจวได้สติกลับมา “เสิ่นซวงเหมียนไม่ได้บอกแกเหรอ? เด็กคนนี้นี่…”“พ่อครับ” หยานหยุ่นโจวเร่งเร้า“เมื่อครึ่งเดือนที่แล้ว ในวันที่เสิ่นซวงเหมียนออกจากโรงพยาบาลและมาที่นี่ เธอพูดว่าพวกเธอไม่ได้รักใคร่กันและกัน ไม่อยากถ่วงเวลาของกันและกัน จึงขอให้ยกเลิกงานแต่งงาน และจะพาแม่ของเธอออกไป”“พ่อคิดว่าไม่ควรเอาเรื่องของคนรุ่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10
หยานหยุ่นโจวถือกระดาษจดหมายไว้ในมือ สมองเขาว่างเปล่าไปหมดเสิ่นซวงเหมียนยอมถอยออกไปอย่างรู้ตัว เขามีอิสระแล้ว และสามารถไปตามจีบเซี่ยหร่านหร่านได้ ทุกสิ่งกำลังดำเนินไปในทิศทางที่เขาต้องการอย่างชัดเจน แต่ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกยินดีเลยแม้แต่น้อย กลับกัน หัวใจของเขากลับเจ็บปวดราวกับถูกฉีกเป็นเสี่ยงๆ?กระดาษจดหมายร่วงลงพื้น พ่อเขาเห็นสีหน้าลูกชายเหมือนคนโดนฟ้าผ่า จึงหยิบจดหมายขึ้นมาอย่างสงสัยพอเห็นข้อความด้านในชัด ๆ ดวงตาเขาก็เบิกกว้าง ความโกรธพลุ่งขึ้นทันที ยกมือฟาดใบหน้าของหยานหยุ่นโจวอย่างแรง “แกทำเรื่องบัดซบอะไรลงไปกันแน่?!” งานแต่งถูกเลื่อนถึงสามสิบสามครั้ง เขายังจำได้ดี และทุกครั้งที่เลื่อน เสิ่นซวงเหมียนก็ต้องได้รับบาดเจ็บ เขามองเสิ่นซวงเหมียนเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง ยังเจ็บปวดแทบขาดใจ ไม่คิดเลยว่าต้นเหตุทั้งหมดจะเป็นฝีมือลูกตัวเอง!หยานหยุ่นโจวถูกตบจนหน้าหัน หูข้างหนึ่งอื้อไปหมด เสียงพ่อที่ตะโกนด้วยความโกรธดังอยู่ข้างหู “ฉันว่าทำไมเสิ่นซวงเหมียนถึงอยากจะไปจากพวกเรา ที่แท้ก็เป็นเพราะแกบีบบังคับ! แกยังเป็นคนอยู่ไหม?แม่ของเสิ่นซวงเหมียนอยากช่วยเราจริง ๆ การให้พวกแกแต่งงานกันก็เป็นคว
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status