ตอนที่10 จัดหนัก

รุ่งเช้าวันถัดมาเมญ่าคิดว่าจะนอนต่อจนถึงเที่ยงแต่สุดท้ายก็ได้ยินเสียงเคาะประตู “ข้าวเที่ยงครับ”

อืม นอกจากจะเป็นพ่อแล้วเขายังทำหน้าที่เป็นพ่อครัวอีก เมื่อคืนเธอเหน็ดเหนื่อยกับคนไม่รู้จักพอจนลุกไม่ขึ้น ไม่คิดเลยว่าการช่วยตัวเอง โดยที่มองผ่านกล้องนั้นจะทำให้ร่างกายเธอร้อนระอุราวกับไฟเผาเช่นนี้    มาก่อน

“รู้แล้ว” เธอขยับลงจากเตียงอย่างหมดแรงหันมองผ้าคลุมก็คว้าเอามาพันกายอย่างลวก ก่อนจะเดินออกไปเสียอย่างนั้น จนคนถือถุงมองตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เมื่อคืนคุณไปวิ่งรอบสนามมาหรือยังไงทำไมดูโทรมขนาดนั้น”  นั่นต้องโทษเจ้านายของคุณนั่นแหละ อยู่ต่างเมืองก็ยังทำให้เธอเหนื่อยได้

“วันนี้ช่วงเย็นฉันจะแวะไปเอารายงานที่มหาลัยนายก็เตรียมรถไว้ด้วย” เทเลอร์มองคนสั่งกำลังอ้าปากบอกว่าเธอไม่ใช่เจ้านาย

เมญ่าก็รู้ทัน “ฉันขอร้อง ส่วนเรื่องนี้เดี๋ยวฉันจะบอกเจ้านายคุณเอง” เรื่องมากเหลือเกินที่ต้องเจอกับลูกสุนัขที่ฟังแต่เจ้าของ เธอเดินไปยังเคาน์เตอร์มองอาหารฝรั่งง่าย ๆ อย่างเบื่อหน่าย

“อืม แล้วก็ช่วยแวะซูเปอร์มาร์เกตที่มีอาหารไทยหน่อย ต่อไปนี้  ฉันจะทำอาหารกินเอง”

แม้จะเป็นลูกผสมฝรั่งเศสและไทย แต่เธอก็เติบโตที่เมืองไทยตั้งแต่เกิดจึงติดรสมือคนไทยมากกว่า แม้อยู่เพียงลำพังก็มักจะทำอาหารอยู่บ่อย

เธอขอกาแฟมากินกับขนมครัวซ็อง จากนั้นก็หันมองเรือด้านนอก  ที่กำลังขับเคลื่อนไปมา “เชิญคุณออกไปได้แล้ว ฉันอยากอยู่เพียงลำพัง”

เทเลอร์เองก็ไม่ได้สนใจจะอยู่เพราะมีงานต้องทำ หลังจากเมื่อคืนเกิดเรื่องชายแดนอิตาลี อย่างไรก็ต้องออกค้นหาคุณจารมีนว่าตอนนี้หนีไปไหนแล้ว

มองหญิงสาวที่ลุกเดินไปยังโซฟา จากนั้นก็หยิบมือถือขึ้นมากดหาปลายสายที่เมืองไทย เสียงเรียกดังหลายครั้งกว่าอีกฝ่ายจะรับ

“เมย์เหรอลูก” เสียงปลายสายเหมือนแหบพร่าเหมือนไม่สบายปลายเสียงเหมือนไอเล็กน้อย ทำให้เมญ่ารู้สึกกังวลจึงถามกลับ

“แม่ไม่สบายหรือคะ ไปหาหมอหรือยัง”

“แค่ไอนิดหน่อยเองไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก” แบบนี้แสดงว่า     ไม่ยอมไปหาหมอแน่ เธอได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกโมโหพ่อเลี้ยงที่ไม่ได้ดูแลแม่ของเธอเลยสักนิด “เดี๋ยวหนูโอนเงินให้นะคะ เงินก้อนนี้คงพอให้แม่กับเขาใช้จ่ายไปได้อีกหนึ่งเดือน”

“แล้วเมย์ไปเอามาจากไหนล่ะลูก”

“เมย์ทำงานพิเศษค่ะ” เธอไม่ทันอธิบายปลายสายก็ดังกระทบ   เข้ามาจนเธอได้ยินชัดเจน “ไปขายตัวให้ฝรั่งแล้วเหรอถึงมีเงินส่งมาให้ดีเลยถ้าอย่างนั้นก็ส่งมาเยอะ ๆ”

ยิ่งได้ยินเมญ่าก็ยิ่งกดความรู้สึกตัวเองเอาไว้ไม่ให้ระเบิดออกไป “ช่วงนี้หนูอาจจะไม่ได้โทรกลับไปนะคะ และหนูอาจจะไม่ได้รับสายแม่  หากว่าติดงานอยู่”

ปลายสายไอออกมาอีกชุด เธอเลยบอกให้อีกฝ่ายดูแลสุขภาพ เพราะมีเสียงน่ารำคาญดังขึ้น ว่าให้แม่เธอรีบตาย

เมื่อกดปิดสายเมญ่าก็ถอนใจหนักอีกรอบ ผู้ชายนิสัยไม่ดีแบบนั้น ไม่รู้ว่าแม่ทนไปได้อย่างไร สายตาเธอหันมองรอบห้องนี้อีกครั้ง ดูเหมือนว่าเธอก็กำลังเดินตามรอยแม่เช่นกัน

ที่จริงแล้วลูเฟียก็ค่อนข้างมีอิทธิพลในเมืองนี้เหมือนกัน แถมยังรู้จักตำรวจทั้งกรม ถ้าเธอขอร้องให้เขาช่วยตามหาพ่อให้คิดว่าเขาจะช่วยเธอไหม

ตอนนี้เธออยู่ในสถานะไหนกัน เมื่อคิดได้ว่าไม่ควรพูดเรื่องนี้ เมญ่าเลยมองข้ามไป หันมองเรือในแม่น้ำอีกรอบ ก่อนจะกระชับผ้าคลุมโชคดีที่ฮีตเตอร์ห้องนี้อบอุ่นกว่าด้านนอก เธอเลยรู้สึกง่วงนอนจึงเดินกลับ ไปยังห้องนอนอีกครั้งแล้วนอนหลับพักเอาแรง

ตอนแรกคิดว่าจะหลับให้สบายหากแต่มีเสียงเรียกเข้าดังขึ้นที่ทำให้เธอตาตื่น “ผมกำลังกลับไป”

เท่านั้นแหละเธอก็รู้สึกปวดเอวปวดกระดูกขึ้นมาทันที!! ทำไมเขา ไม่ไปสักเดือนหนึ่งนะรีบกลับมาทำไม

ลูเฟียหันมองหิมะที่กำลังตกลงหน้าต่าง ตอนนี้เขาติดตามคนของจารมีนเข้ามายังฝั่งฝรั่งเศสได้สำเร็จ ดูเหมือนพวกเขาจะหลบไปซ่อนแถวสเปนแน่ คิดว่าตอนนี้เดนโซบอดีการ์ดรู้ใจก็ติดตามอีกฝ่ายไปด้วยเช่นกัน

ที่นั่นเขารู้จักพี่น้องตระกูลคาร์ลอส เดวิส แดเนียล แฝดคนละฝา แต่นิสัยโหดไม่แพ้ใคร สองเจ้าพ่อฝั่งสเปนที่เขาเคยติดต่องานด้วยหลายครั้ง ชายหนุ่มยกหูแล้วฝากเรื่องนี้เอาไว้

“เดวิสนายยุ่งอยู่ไหม”

“ก็นิดหน่อย” เดวิสหันมองหญิงสาวที่ถูกมัดปากมัดมือส่งเสียงอู้อี้อยู่ใกล้ตัว “ว่ายังไงมีเรื่องอะไร”

“พอดีอยากให้นายติดตามข่าวดูว่าจารมีนหลบไปทางฝั่งนั้นหรือเปล่า”

“พ่อนาย?” อีกฝ่ายสงสัยก็รีบถามกลับ “มีเรื่องอะไร”

ลูเฟียที่ไม่อยากเล่าเรื่องทั้งหมดก็ทำเพียงแค่เลี่ยงไปเท่านั้น “มีเรื่องนิดหน่อย ถ้าได้ข่าวยังไงก็ส่งข่าวมาแต่อย่าให้อีกฝ่ายรู้เด็ดขาด ขอบใจมากนะเพื่อน”

ชายหนุ่มวางสายไปแล้ว ปล่อยให้เดวิสหันมองหญิงสาวที่กำลังพยายามจะยกเท้าเตะเขาทั้งที่ตัวเองถูกมัดขาเอาไว้ “ชอบแบบนี้ก็ไม่บอก” จากนั้นก็โน้มเข้าไปหาอีกฝ่าย….

ตัดมาทางด้านลูเฟียที่กำลังคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป ก็เรียกลูแบร์เข้ามาปรึกษา

“รายชื่อลูกค้าของรัฐบาลที่ให้การสนับสนุนสินค้าของจารมีน” เรื่องนี้ใหญ่จริง ๆ เพราะถ้ารายชื่อเหล่านั้นถูกเปิดเผย นักการเมืองพวกนั้นไม่เอาจารมีนไว้แน่

“แล้วหลักฐานพวกนั้น” สิ่งที่เขากลัวคือ กลัวว่าหลักฐานจะถูกทำลายจนหมด มองลูแบร์ที่ก้มลงไปยังปล่องไฟ จากนั้นก็หยิบกล่องเหล็กออกมา “ผมเก็บมันไว้อย่างดี เพื่อรอเวลาที่จารมีนได้หายไปจากโลกนี้”

เพราะมันไม่เพียงตามล่าเขา แต่ยังฆ่าทุกคนในครอบครัวเขา      จนหมด แค้นนี้ไม่ได้มีแค่ชาตินี้แม้แต่ชาติหน้าเขาก็จะตามฆ่าเหมือนกัน

ลูเฟียเปิดมองรายชื่อในนั้นก็ยิ้มกระหยิ่มอย่างดีใจ สั่งคนให้      ถ่ายเอกสารลายมือเอาไว้เพื่อแยกหลักฐานออกเป็นหลายส่วนเพื่อกันปัญหาในอนาคต

จากนั้นก็สั่ง “ฉันจะขึ้นรถไฟไปเมืองตูลูสตอนนี้” ตอนแรกว่าจะรออีกสองสามวันแต่คิดว่าตอนนี้จารมีนคงหนีออกนอกชายแดนไหนสักแห่งแล้ว อากาศหนาวก็คิดถึงทำให้เขารู้สึกว่าการได้กอดเนื้อสาวอุ่นๆ คงดีกว่านอนใต้ผ้าห่มแน่นอน

เสียงมือถือดังขึ้นทำให้เขาหันมอง เป็นข้อความจากเจด้าหญิงสาวที่เขารักมานานและก็ยังคงรักไม่เปลี่ยน เพียงแต่ตอนนี้เขาไม่อาจเข้าไปแทรกระหว่างพวกเขาสองคนได้

“มาร์คัสปลอดภัยดีแล้วไม่ต้องห่วง ขอบคุณมากที่ช่วยในวันนี้”

น้องชายเธอปลอดภัย เธอก็ส่งมาขอบคุณแค่นั้นไม่เห็นเป็นไร    เหตุใดทำไมเขาถึงเศร้าเหลือเกินไม่เข้าใจสักนิด