LOGINส่วนจินนี่กับพู่กันก็เรียนในตัวเมือง ช่วงนี้ทั้งสองคนทำงานพิเศษด้วย ฉันก็แทบไม่เจอเหมือนกัน
ระหว่างที่นั่งเหม่อลอยคิดอะไรไปทั่วเท่าที่ใจจะคิดไปได้ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก็ทำให้ฉันหยุดความคิดที่ลอยไปไกล มองหน้าจอนิดหนึ่งจึงรู้ว่าเป็นปกป้อง
“ว่าไงมึง” ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู รอฟังเสียงจากปลายสาย
‘อาจารย์มีงานให้ทำ ทำไหมวิว’ เสียงของปกป้องดังตามสายมา ปกป้องคือเพื่อนสนิทที่มหาวิทยาลัย เป็นสาวในร่างผู้ชายตัวสูงใหญ่
ปกป้องหรือป้องของเพื่อน ๆ เป็นคนเรียนเก่ง และจะมีงานมาให้เพื่อน ๆ ทำเสมอ อย่างวันนี้ก็คงเป็นงานของคณะอีกเช่นเคย ปกติฉันชอบรับงานจากอาจารย์อยู่แล้ว เพราะตัวเองไม่ใช่คนเรียนเก่งอะไรมากมาย ทุกคะแนนมีความหมาย
“ทำ เริ่มงานเมื่อไหร่”
“พรุ่งนี้”
พรุ่งนี้เลยเหรอ ฉันมองปฏิทิน เพิ่งกลับบ้านมาได้แค่เจ็ดวันเองต้องกลับไปแล้วเหรอ แต่อยู่ต่อก็พลอยจะช้ำใจมากขึ้น สู้กลับไปมหาวิทยาลัยแล้วทำคะแนนไม่ดีกว่าเหรอ
เมื่อคิดจะเปลี่ยนเวลาให้เป็นเงินกับคะแนนจิตพิสัย ฉันก็รีบลงมาบอกแม่ว่าปกป้องชวนไปทำงานพิเศษ นอกจากจะได้ความรู้แล้วยังได้คะแนน
ฉันรีบร้อนออกจากบ้านเพราะว่าตั๋วเครื่องบินที่ได้คือเที่ยวบ่ายของวันซึ่งยังมีที่ว่าง ผิดกับเที่ยวตอนเย็นที่แทบไม่มีที่นั่งว่าง ใช้เวลาเดินทางจากเชียงรายถึงกรุงเทพมหานครเพียงหนึ่งชั่วโมงสิบห้านาทีเท่านั้น
เมื่อถึงห้องพักในตอนเย็น ฉันจึงส่งข้อความบอกจินนี่ว่าต้องกลับมาก่อนกำหนดเพราะมีงานด่วน
ห้องไลน์ส่วนตัว
วิวสวยมากค่ะ : มีงานด่วนที่มอ.กลับก่อนนะ
Jinnie : อ้าว แล้วนัดกินหมูกระทะพรุ่งนี้ก็เป็นหมันสิ
วิวสวยมากค่ะ : เออ โทษทีมึง
Jinnie : บอกภาพหรือยัง
วิวสวยมากค่ะ : บอกทำไม
Jinnie : เลิกกันก็ไม่จำเป็นต้องเกลียดกันไหม
วิวสวยมากค่ะ : ไม่ได้เกลียด คุยงานก่อนนะมึง
ฉันน่ะเหรอจะเกลียดเขา ไม่เคยมีสักครั้งหรอก นอกจากไม่เกลียดแล้วยังรักไม่เคยเปลี่ยน
ล้มตัวลงนอน พลางยกโทรศัพท์ขึ้นมาดู กดช่องทางสื่อสารระหว่างฉันกับเขา ครั้งสุดท้ายที่ติดต่อกันคือนานแล้ว แม้แต่วันเกิดเขาเมื่อเดือนก่อนฉันยังตัดใจไม่ยอมส่งข้อความไป
ยอมรับว่ายังโกรธ ยังเสียใจ อยากจะทำให้ได้อย่างที่ใจคิด อยากตัดเขาออกจากชีวิต
ภาพวาด talk
“จบกัน ที่คิดว่าจะเซอร์ไพรส์ขอคืนดี” คำพูดของพู่กันทำผมคอตกมากกว่าเดิม เราสองคนวางแผนจัดปาร์ตี้หมูกระทะกับวิว จากนั้นก็ให้จินนี่กับพู่กันแอบแยกตัวออกมาให้ผมกับวิวมีโอกาสได้คุยกัน
แต่ใครจะคิดว่าเธอหนีกลับกรุงเทพฯ ก่อนวันเริ่มแผนแค่วันเดียว
“มึงช้าตลอดไอ้ภาพ กูบอกแล้วว่าให้จัดการง้อตั้งแต่วันแรก” ไอ้พู่มันบ่นผมไม่หยุด
“ก็งานเยอะ เพิ่งจะมีเวลาว่าง มึงก็รู้ว่าทุกวันนี้นอกจากงานราษฎร์ กูก็ต้องควบตำแหน่งผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านแทนพ่อกูด้วย”
งานโฮมสเตย์ก็ยังไม่เป็นรูปเป็นร่าง งานหลวงอย่างผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านก็เยอะแยะ
“ไม่ใช่วิวโกรธมึงนะ” ไอ้พู่ถามผมด้วยแววตาสงสัย
“จะโกรธกูเรื่องอะไร กูยังไม่ทันทำอะไรเลย”
“สาว ๆ ที่งานบุญไง ทั้งสาวน้อย สาวใหญ่ทั้งหลายที่คอยส่งยิ้มให้มึง”
ผมถอนหายใจ ก็เพราะงานผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านนี่แหละ ทำให้ผมต้องเจอคนเยอะ
แต่เพื่อธุรกิจของครอบครัวในอนาคต คอนเน็กชันเป็นสิ่งสำคัญ
“มันจำเป็น”
ไม่รู้ว่าวิวรีบกลับเพราะมีงานด่วนจริงอย่างที่พูดหรือเปล่า ไม่ใช่นัดกับใครไว้นะ ผมแอบส่องไอจีเธอบ่อย ๆ คนที่ผมเห็นบ่อยที่สุดน่าจะเป็นไอ้รุ่นพี่ที่ชื่อ ‘บอม’ กับเพื่อนที่ชื่อ ‘ปกป้อง’
ไอ้ ‘บอม’ ผมไม่กลัวหรอก เพราะรู้ว่าวิวไม่ชอบผู้ชายกะล่อนแบบมัน เห็นรูปสาวแท็กหามันบ่อย ๆ รู้แหละว่ามันกะล่อนและเจ้าชู้ วิวไม่ชอบผู้ชายแบบนี้ ผมรู้ดีเพราะผมรู้จักวิวมาทั้งชีวิต
แต่ไอ้ปกป้องนี่สิ เริ่มต้นจากความเป็นเพื่อนเหมือนที่ผมเริ่ม กลัวเหลือเกินว่าความใกล้ชิดจะทำให้วิวหวั่นไหว
“สุขสันต์วันเกิดนะลูกสาว” เสียงอวยพรวันเกิดดังขึ้นในตอนเช้าทันทีที่ฉันตื่นนอนและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย คุณแม่สุดที่รักของฉันนั่นแหละ วันเกิดปีแรกที่ไม่ได้อยู่ที่บ้าน เป็นวันเกิดในวัยยี่สิบปีบริบูรณ์
เป็นผู้ใหญ่แล้วสินะ วันนี้ไปไหนดี ถึงจะเป็นวันเกิดที่ตรงกับวันเสาร์แต่ก็ดันเป็นสัปดาห์ที่ทุกคนคร่ำเคร่งกับการสอบ ฉันเลยไม่กล้าชวนใครมาฉลองวันเกิดด้วยสักคน
หลังจากอ่านหนังสือสอบแล้ว ดูเวลาก็เย็นย่ำ ฉันเดินลงมาจากคอนโดกะว่าจะซื้อเบียร์สักสองกระป๋องไปฉลองวันเกิดตัวเองสักหน่อย
เด็กหญิงวาดวิวเป็นเหมือนศูนย์รวมจิตใจและความสุขของครอบครัวทั้งสอง การมาเกิดของคนคนหนึ่งช่างมีผลกับความสุขของคนหลายคน “ทวดจ๋ามาถ่ายรูปกันเร็ว” วาดวิวโตมากับผู้สูงวัยเธอจึงเป็นเด็กน่ารักและเข้ากับคนง่าย ไม่แปลกเลยที่ใครจะรักจะหลงลูกสาวของพวกเขา ภาพครอบครัวของผู้ใหญ่บ้านกับครอบครัวของรองผู้ใหญ่แทบล้นเฟรมกล้อง ทุกคนต่างยิ้มและหัวเราะอย่างชอบใจ “วาดเราให้” แต่ภาพของเด็กชายตัวอ้วนกำลังมอบช่อตุ๊กตาหมีให้วาดวิวทำให้ภาพวาดถึงกับหุบยิ้มในทันที แต่เขาก็ถามลูกสาวด้วยเสียงที่พยายามทำให้ธรรมดาที่สุด “ใครเหรอลูก” “นี่ นนท์ค่ะ แฟนวาดเองค่ะพ่อ” คำบอกเล่าของเด็กหญิงทำคนฟังหน้าตึง ให้มันได้อย่างนี้สิ ลูกเขาเพิ่งจะจบอนุบาลแต่กลับมีแฟนเสียแล้ว อาการของผู้เป็นสามีอยู่ในสายตาของภาพวิวมาโดยตลอดหลายวัน ภาพวิวไล่ดูบัญชีรายรับรายจ่ายของอู่ซ่อมรถการเกษตรที่ตอนนี้เปิดให้บริการมาเกือบสามปี ความรู้ที่เรียนมาไม่เสียเปล่าอย่างน้อยก็ได้มาช่วยพ่อและสามี ก่อนหน้านี้กว่าพ่อผู้ใหญ่จะได้ซ่อมเครื่องยนต์สักครั้งต้องรอจากอู่ใหญ่ในตัวจังหวัดเพราะไม่มีใครซ่อมและเข้
“ใช่จ้า” “แล้วตอนนี้ผีโพงไปไหนหมดแล้วจ๊ะ” เด็กหญิงวัยห้าขวบถามอย่างอยากรู้ แต่ถามว่าเธออยากเจอไหม ไม่อยากเจอหรอกแต่ก็อยากรู้ “ผีโพงเป็นผีที่กลัวคน กลัวแสงไฟเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีแล้วมั้ง ผีไม่น่ากลัวเท่าคนหรอกทุกวันนี้” ผู้เป็นทวดบ่น “เหรอ” เด็กหญิงตัวน้อยฟังยายทวดแล้วก็งุนงง ไม่ค่อยเข้าใจมากนัก คนน่ากลัวกว่าผีแล้วเหรอทุกวันนี้ “คนสวยของพ่ออยู่ไหน” เสียงเรียกลูกสาวทำให้คนนอนดูหน้าจอใหญ่เด้งตัวลุกวิ่งไปหาผู้เป็นพ่อทันที “พ่อจ๋า” เด็กหญิงตัวเล็กกระโดดกอดพ่ออย่างคิดถึง ภาพนั้นทำให้คนมองอย่างภาพวิวถึงกับต้องสั่นศีรษะกับความเวอร์ของสองพ่อลูกคู่นี้ เพิ่งห่างกันยังไม่ทันข้ามวันคิดถึงอะไรกันขนาดนั้น “กินข้าวยัง” “ยังจ้า รอพ่อ” “เหรอ เดี๋ยวไปกินที่ร้าน อยากกินอะไร” “เก็ตตี้แดง” เก็ตตี้แดงที่เด็กหญิงวัยห้าขวบหมายถึงคือสปาเกตตีซอสมะเขือเทศซึ่งเป็นเมนูที่วาดวิวชื่นชอบ “อุลไปด้วยกันครับ” ภาพวิวหันไปเรียกอุลลูกพี่ลูกน้องของภาพวาด เด็กชายอุลในวันวานบัดนี้โตขึ้นแทบจะเป็นหนุ่มเต็มตัวแล้ว พุงย้อย ๆ ในวันวานหายไปหมดแล้ว ยิ่งโ
“วิวร้องไห้ทำไม” ผมตกใจเมื่อกลับมาจากประชุมหมู่บ้านในตอนเย็นมาถึงบ้านเวลาสองทุ่มเห็นเมียนั่งร้องไห้ อยู่ตรงระเบียงดูดาว “เจ้ทราย ฮึก เจ้ทราย” “เจ้ทรายทำอะไร” ผมใจคอไม่ดี ไม่ใช่ทะเลาะกันอีกเหรอเนี่ย “เจ้ทรายไม่ให้กินลิ้นจี่ ฮือ เราอยากกิน ลูกก็อยากกิน เจ้ทรายให้เรากินนิดเดียว” คนท้องที่ตอนนี้ท้องโตขึ้นมากกว่าเดือนก่อน และสิ่งที่โตตามท้องคือการเอาแต่ใจ ทั้งยังอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ วัน ๆ ร้อยเรื่องราว “เจ้ไม่ให้กินเลยเหรอ” ผมถามเพื่อย้ำอีกครั้ง เจ้ทรายไม่น่าจะงกถึงขั้นไม่ให้กินสักลูกนะ เพราะลิ้นจี่ตอนนี้ก็มีเยอะมาก เจ้แกก็ไม่น่าหวง “ให้กิน แต่ไม่อิ่ม” นั่นไงว่าแล้ว “กินไปแค่ไหนทำไมไม่อิ่ม” ผมถามอย่างใจเย็นก็เข้าใจว่าเธอท้อง ข้าวเธอก็ไม่ชอบกิน อาศัยกินพวกผลไม้นี่แหละ แต่ผลไม้ก็น้ำตาลสูงไม่ต่างกัน ผมไม่อยากให้เมียเป็นเบาหวานจึงสั่งเจ้ทรายไว้ว่าให้จับตาการกินของวิวให้หน่อย อะไรห้ามได้ก็ห้าม ถามว่าทำไมผมต้องสั่งเจ้ทราย อ้าว ผมห้ามเมีย ได้ที่ไหนกันเล่า แค่วิวทำตาละห้อยพร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุดและบอกว่า “ลูกอยากกิน ไม่ใช่เรา
“คนสวยทำไมทำหน้าอย่างนั้นละ” ผมถามคนสวยที่ใบหน้างอหงิก เมื่อเห็นผลตรวจของตัวเอง “เราท้อง เรายังไม่อยากท้อง” มันเกิดความผิดพลาดครับ เพราะเราสองคนไม่ได้ป้องกันอย่างอื่นเลยนอกจากคิดว่าวิวฝังยาคุม แต่เพราะเราสองคนลืมคิดไปว่ายาคุมแบบฝังออกฤทธิ์ได้ห้าปีเท่านั้น แล้วหลังจากแต่งงานมันก็เกินมาแล้วตั้งหลายเดือน เมื่อไม่กี่วันก่อนวิวก็เวียนหัวมากสุดท้ายพอตรวจแล้วก็เป็นอย่างที่เห็นนั่นแหละครับ สองขีดแบบชัดเจนไม่ต้องให้กังขากันอีก “ที่ตรวจห้าอันสองขีดหมดเลย ไม่ท้องก็ต้องท้องแล้วละวิว” ภาพดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด แต่งงานก็แต่งแล้วจะท้องก็ไม่เป็นไรหรอก “แต่เรายังเด็ก” เธอว่า ทั้งยังบ่นอุบอิบต่อ “เด็กตรงไหนกัน อายุเท่านี้แหละจะได้มีลูกทันใช้ไงครับ” ผมปลอบคนที่ยังไม่พร้อมจะมีลูก “เรายังมีอะไรที่ต้องทำอีกเยอะเลยอะ” วิวบ่นสิ่งที่เธออยากทำ มีอีกหลายอย่างที่เธออยากทำและกลัวว่าจะไม่มีเวลาให้ลูกและงาน “ลูกเป็นของขวัญของเรา อย่าคิดอย่างนั้นเลย อีกอย่างยายกับย่าคงอยากเห็นหน้าเหลนแล้ว คนช่วยเลี้ยงเยอะแยะ อย่าเครียดเลยนะครับที่รัก” ผมซุกหน้ากับกลุ่มผมหนานุ่มข
เสียงโทรศัพท์ทำฉันละสายตาจากกล้ามแน่น ๆ มาดูเบอร์โทรศัพท์ถอนหายใจแล้วก็กดรับ “ว่าไงเฮียผา” ‘ผู้หญิงโสดที่ยังไม่มีแฟนนี่เขาคิดยังไง’ ฉันขมวดคิ้วกับคำถามของเฮียผา “เขาแค่ไม่อยากมีมั้ง” ‘หรือว่าหาไม่ได้วะ’ ฉันกลอกตาอีกรอบแต่มือยังไล้บนหน้าท้องแกร่ง ปมของผ้าขาวม้าทำฉันอยากปลด อะไรที่ใหญ่โตกำลังขดอยู่ใต้ผ้าขาวม้านั่น “ใหญ่” ‘อะไรใหญ่ ไอ้วิว’ “เออ เฮียผาคิดไปใหญ่แล้ว ผู้หญิงโสดเขาก็แค่ยังไม่เจอใครถูกใจ เฮียชอบก็จีบสิ” ‘อยากได้แต่ไม่อยากจีบ’ ภาพจับมือฉันออกจากปมผ้าขาวม้าที่อยากปลด “อ้าว!” ‘จะอ้าวอะไร แค่อยากได้ไง อยากได้เฉย ๆ แต่ไม่อยากคบ’ พอได้ยินคำพูดเฮียผาแล้วฉันก็ได้แต่ถอนหายใจ เป็นอย่างนี้กันทั้งฝูงเลยหรือไงนะ “อยากได้ก็ไปขอเขาโน่น” ‘เขาจะให้ไหม’ “ถามเขาสิ มาถามวิวทำไม เฮียผาเนี่ยก็เหี้ยไม่ต่างจากเฮียบอมเลยนะ พวกมึงเนี่ยเหมาะกับเป็นเพื่อนกันจริง ๆ” ฉันเหลืออดแล้วเหมือนกัน ไอ้พวกผู้ชายเหี้ย ๆ ไม่ดีเหมือนภาพเลยสักนิด ‘เท่าที่กูจำได้ มึงก็เคยได้ผัวมึงแล้วไม่เอาเขาจริง’
“อ๊ะ!” ฉันร้องอย่างตกใจเมื่อร่างกายถูกพลิกให้หันไปอีกทาง สองเท้าอยู่บนโซฟา มือจิกพนักพิงแน่น รู้ว่าเขาต้องการสิ่งใดต่อจากนี้ ท่าโปรดของเรา “วิว ครางดัง ๆ อา” คำสั่งของเขามาพร้อมกับท่อนลำใหญ่โตที่แทรกผ่านร่องเนื้อที่ฉ่ำไปด้วยน้ำรักและกำลังตอดไม่หยุด ทุกแรงขยับของเขาทำฉันแทบขาดใจ เนื้อในกายเต้นไม่หยุด ทุกจังหวะที่เขารูดลำเอ็นร้อนผ่าวผ่านเข้าออกและกระแทกแรงทำร่างฉันสั่นคลอน เสียงเนื้อกระทบเนื้อที่มีน้ำแทรกกลางระหว่างเรายิ่งทำให้กายฉันสั่นเทิ้มไปด้วยความเสียว ใบหน้าฉันแหงนเริดขึ้นเพราะความเสียวที่ได้รับ ภาพเอี้ยวตัวมาจูบฉัน ในจังหวะที่เขาควงสะโพกเข้าหาไม่หยุด รสจูบเขายิ่งสร้างความวาบหวามไม่หยุด “อื้อ...ภาพเราจะตาย” นั่นคือเสียงของฉันเอง เสียงที่ไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้ตัวเองจะเปล่งออกมาอย่างนี้ ทั้งสะโพกที่แอ่นรับแรงกระแทก มันแสบเพราะแรงกระแทกหากแต่ร่างกายฉันกำลังสุขสมเมื่อความแรงยิ่งเพิ่มมากขึ้น หน้าท้องจุกเพราะความลึกของท่อนลำขนาดใหญ่และยิ่งท่านี้เขายิ่งเข้าลึก คำพูดหยาบโลนของภาพที่ดังออกมาในทุกจังหวะที่ฝังกายเข้าหายิ่งทำให้ฉันสั
“ว่าไง” ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูในตอนที่เดินกลับมาจากร้านสะดวกซื้อ เป็นจินนี่ที่โทรมา ‘สุขสันต์วันเกิดนะเพื่อนรัก มึงอยู่ที่ไหนคอนโดไหม’ “คอนโด กูบอกมึงรอบที่สองแล้วนะ” ‘รู้แล้ว แค่อยากให้แน่ใจ พอดีมีของขวัญไปส่ง อยากให้รับด้วยตัวเอง’พอได้ยินคำว่าของขวัญเท่านั้น ฉันก็ยิ้มแฉ่
“เอาวะ สู้มันสักตั้ง ‘วิศวะรักบ้านเกิด’ กูเปลี่ยนชื่อกลุ่มไลน์พวกเราแล้ว” จากกลุ่ม ‘เลือดวิศวะ’ เป็น ‘วิศวะรักบ้านเกิด’ อืมเข้ากันโคตร ตามนั้น...รักบ้านเกิดหรือไม่มีที่ไป หนึ่งสัปดาห์ต่อมา “กลับมาแล้วเหรอหลานรัก”“กลับมาแล้วค่ะ” ฉันเข้าไปกอดยาย ที่บอกว่าฉันเป็นหลานรักแต่กลับ
“ช่างมันเถอะ มันก็สนุกดี เพื่อนเยอะ รุ่นพี่ก็ช่วยกัน ยังไงก็จบแหละ” “แล้วตกลงเป็นแฟนกันอยู่ไหม” ภาพยังถามคำเดิม ฉันส่ายหัวแทนการเอ่ยปฏิเสธ ฉันไม่น่ารักเวลาขี้หึง ฉันไม่อยากเป็นคนไม่น่ารัก เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เหมือนจะยอมรับในสิ่งที่ฉันตัดสินใจ “เรามาหาเธอบ้างได้ไหม”ถ้าเขามาห
เมื่อคุณนายเมียผู้ใหญ่เป็นผู้รณรงค์เรื่องไม่ท้องก่อนวัยอันควร ชักชวนเด็กสาวในหมู่บ้านให้ฝังยาคุม มีเหรอที่แม่จะไม่จับฉันฝังด้วยเพื่อเป็นตัวอย่างกับลูกสาวของบ้านอื่น ภาพอุ้มฉันขึ้นทั้งอย่างนั้น หลังจากวางฉันลงบนที่นอน เขาก็จัดการกับเสื้อผ้าของตัวเอง โดยที่ฉันยังมองไม่ละสายตา นี่เป็นครั้งแรกท







