รักแรก รักเธอ รักเดียว ( NC 18+)

รักแรก รักเธอ รักเดียว ( NC 18+)

last updateLast Updated : 2025-09-24
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
83Chapters
4.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ฉันมองชื่อตัวเองด้วยความดีใจ หลังจากผ่านการคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยรอบ Portfolio หรือรอบแฟ้มสะสมผลงาน สาขาวิศวกรรมเครื่องกล มหาวิทยาลัยชื่อดังในย่านสนามบินสุวรรณภูมิ ฉันรู้ว่าภาพต้องติดที่เดียวกับฉันแน่นอน เพราะเกรดภาพดีกว่าฉันและเราสองคนตั้งใจเก็บสะสมผลงานตั้งแต่อยู่มัธยมปลาย “เราอยากรู้ว่าในเครื่องยนต์พวกนั้นมีอะไรบ้าง ถ้ามีโอกาสก็อยากซ่อมเครื่องบิน” คำพูดของ ‘ภาพวาด’ ในวัยสิบห้าปีครั้งนั้น ทำให้ฉันเลือกเดินตามความฝันของเขา ขอแค่มีเขาข้าง ๆ สำหรับฉันเรียนอะไรก็ได้ ฉันไม่เคยมีความฝัน ไม่รู้ว่าอยากทำอะไรในอนาคต

View More

Chapter 1

คำโปรย

كان صوت الماء المتساقط يتردّد من داخل الحمّام.

كان رائد وهاب يستحمّ.

الساعة الثالثة فجرًا.

لقد عاد للتوّ.

وقفت ليان جابر أمام باب الحمّام، ترغب في التحدّث إليه بشأن أمرٍ ما.

كانت متوتّرة، لا تدري إن كان سيوافق على ما ستخبره به أم لا.

وبينما كانت تفكّر في الطريقة المناسبة لبدء الحديث، سمعت فجأة أصواتًا غريبة من الداخل.

أنصتت جيّدًا، لتفهم أخيرًا أنّه كان يحاول أن يُريح نفسه وحده.

تتابعت أنفاسه المكتومة، كضرباتٍ ثقيلة متلاحقة تهوي على صدرها، فأحسّت بألم ينتشر في كيانها كالموج، يغمرها حتّى كادت تختنق.

كان اليوم ذكرى زواجهما، مرور خمس سنوات على زفافهما، ومع ذلك لم يجمع بينهما شيء كزوجين.

أ فحقًا يفضّل أن يُريح نفسه...على أن يلمسها؟

ومع ازدياد أنفاسه اضطرابًا، دوّى صوته المكبوت فجأة: "رانيا..."

كانت تلك الكلمة آخر ما تبقّى من صبرها، كسرت ما في داخلها من تماسك.

وضعت يدها على فمها كي لا تبكي بصوتٍ مسموع، ثمّ استدارت مسرعة، لكنّها تعثّرت في خطوتها الأولى واصطدمت بحوض الغسيل، فسقطت أرضًا.

"ليان؟" جاء صوته من الداخل، لم يزل لاهثًا، يحاول أن يبدو متماسكًا.

قالت وهي تتلعثم: "كنتُ أريد دخول الحمّام، لم أعلم أنّك تستحمّ..." كانت تكذب كذبة ركيكة، فيما تتشبّث بحافة المغسلة محاولةً الوقوف.

لكنّ الأرض كانت مبلّلة، وكلّما استعجلت ازدادت ارتباكًا. وحين وقفت أخيرًا، خرج رائد من الحمّام مرتديًا روبا أبيض غير مرتّب، لكنّ حزامه كان مشدودًا بإحكام.

"هل سقطتِ؟ دعيني أساعدك." قال وهو يمدّ يده نحوها.

ألمعت الدموع في عينيها، لكنها دفعت يده برفقٍ وحزم: "لا حاجة، أستطيع وحدي."

ثمّ كادت أن تنزلق مرّة أخرى، فعرجت تتعثّر وهي تفرّ هاربة إلى غرفة النوم.

نعم...تهرب، فهذه الكلمة ليست مبالغة أبدًا.

طوال السنوات الخمس التي قضتها زوجة لرائد، كانت دائمًا تهرب.

تهرب من العالم الخارجي، وتهرب من نظرات الناس الغريبة، وتهرب أيضًا من شفقة رائد وتعاطفه—زوجة رائد... عرجاء.

كيف لامرأةٍ عرجاء أن تليق برجل ناجح متألّق مثله؟

لكنّها كانت تملك يومًا ساقين جميلتين...

خرج رائد خلفها بصوتٍ لطيفٍ قلق: "هل تألمتِ؟ دعيني أرى."

"لا، لا بأس." قالت وهي تغطّي نفسها بالبطّانية، تخفي خجلها وارتباكها.

"حقًّا لا بأس؟" سألها بصدقٍ واهتمام.

"نعم." أجابت وهي تدير ظهرها له.

"ألن تذهبي إلى الحمّام؟"

"لم أعد أرغب، دعنا ننام." همست بصوتٍ خافت.

"حسنًا، بالمناسبة، اليوم ذكرى زواجنا. اشتريت لكِ هدية، افتحيها غدًا لترَي إن كانت تعجبك."

"حسنًا." أجابت بهدوء. كانت الهدية موضوعة عند رأس السرير، وقد رأتها بالفعل، لكنّها لم تكن بحاجةٍ إلى فتحها لتعرف ما بداخلها.

كان الصندوق كلَّ عام بالحجم نفسه، وفي داخله الساعة نفسها تمامًا.

وفي درجها، مع هدايا أعياد ميلادها، ترقد تسع ساعات متطابقة، وهذه هي العاشرة.

انتهى الحديث عند هذا الحدّ، أطفأ الضوء واستلقى، فيما امتلأت الغرفة برائحة رطبة من صابون الاستحمام. ومع ذلك، بالكاد شعرت هي بانخفاض الفراش، فسريرهما ذو المترين، تنام هي عند هذا الطرف، ويستلقي هو عند أقصى الطرف الآخر، والمسافة بينهما تتّسع لثلاثة أشخاصٍ آخرين.

لم يتحدّث أيّ منهما عن رانيا، ولا عمّا حدث في الحمّام، كأنّ شيئًا لم يكن.

تمدّدت جامدة، وحرارة الدموع تلسع عينيها.

رانيا...رانيا قاسم، زميلته في الجامعة، حبيبته الأولى، ومعبودته.

حين تخرّجا، سافرت رانيا إلى الخارج، وافترقا. انهار بعدها رائد، وغرق في الشراب.

كانت ليان زميلته منذ المدرسة الإعدادية.

تعترف بأنّها أحبّته منذ ذلك الحين، بصمتٍ وخجل.

في ذلك الوقت، كان هو فتى المدرسة الوسيم، الطالبَ المتفوّق الباردَ الطباع.

أمّا هي، فكانت طالبةَ فنون، جميلة، لكنّ الفتيات الجميلات كثيرات، وفي عالم مدرسيّ تُقاس فيه القيمة بالدرجات وحدها، لم تكن طالبةُ الفنون لافتة إلى ذلك الحدّ، بل إنّ البعض كان يحمل تجاهها شيئا من التحامل.

فبقي حبّها سرًّا لا يُقال، يخصّها وحدها، لم يخطر ببالها يومًا أنّها ستقف أمامه يومًا ما.

إلى أن عادت، بعد تخرّجها من معهد الرقص لقضاء العطلة الصيفية في بيتها، فالتقت به، منهارًا لا يقوى على النهوض.

في تلك الليلة، كان سكرانًا، يمشي مترنّحًا في الشارع، وعندما همَّ بعبور الطريق دون النظر إلى الإشارة، انطلقت سيارة مسرعة. وكانت هي، التي تتبعه بقلق، مَن دفعته بعيدًا، لتصطدم هي بالسيارة بدلاً عنه.

كانت راقصة موهوبة، حصلت على قبول لمتابعة الدراسات العليا.

لكنّ تلك الحادثة تركت ساقها مصابةً بعرج دائم.

ولم تَعد قادرة على الرقص أبدًا.

بعدها أقلع هو عن الشرب، وتزوّجها.

كان يشعر تجاهها بالذنب إلى الأبد، ويظلّ ممتنّا لها إلى الأبد، ويتحدّث معها دائمًا بصوت خافت لطيف، ببرودٍ ثابت. وكان يغمرها بالهدايا والمال.

لكنّه، وحده الشيء الذي لم يمنحه إيّاه: لم يحبّها يومًا.

ظنّت أنّ الزمن سيذيب الجليد بينهما، لكنّها كانت ساذجة.

لكنّها لم تتخيّل قط أنّه، بعد مرور خمس سنوات، ما زال اسم "رانيا" محفورًا في قلبه بهذا العمق، حتّى في لحظاته الخاصّة، لا يزال ينادي بهذا الاسم ذاته.

وفي النهاية...كانت هي الساذجة، كانت هي الطيّبة أكثر ممّا ينبغي.

لم تنم تلك الليلة.

ظلّت تحدّق في بريدها الإلكتروني، في تلك الرسالة التي قرأتها مائة مرّة.

عرض قبولٍ من جامعةٍ في الخارج لدراسة الماجستير. وكانت تنوي أن تسأله الليلة إن كان يوافق على سفرها.

لكن يبدو أنّها لم تعد تحتاج إلى سؤاله.

خمس سنواتٍ من زواج بارد، وليال لا تنتهي من الوحدة، صارت الآن تُعدّ أنفاسها الأخيرة.

حين استيقظ، كانت تتظاهر بالنوم. سمعته في الخارج يقول للخالة سعاد: "لديّ اجتماع الليلة، قولي لسيّدتي ألا تنتظرني، فلتنَم باكرًا."

ثمّ عاد يتفقدها قبل أن يغادر، وهي ما زالت تحت الغطاء، ودموعها قد بلّلت الوسادة.

كان في العادة، حين يذهب إلى الشركة، يجد ثيابه التي اختارتها له مسبقًا موضوعة بجانبه.

لكنّها اليوم لم تفعل ذلك.

فذهب إلى غرفة الملابس، واختار ثيابه بنفسه ثم غادر إلى عمله.

حين خرج، فتحت عينيها، تشعر بثقل في جفنيها.

رنّ منبّه الهاتف، الوقت المخصّص لدراسة اللغة الإنجليزية.

ومنذ زواجها، وبسبب إصابة ساقها، أمضت تسعين في المائة من وقتها حبيسة المنزل. لم تَعُد تخرج، وصارت تقطّع يومها إلى فترات صغيرة، تبحث في كل منها عمّا يشغلها وحدها.

أغلقت المنبّه، وبدأت تتصفّح التطبيقات بلا هدف.

ذهنها مشوّش، لا تركّز في شيء.

إلى أن ظهر أمامها فجأة مقطع فيديو على إنستغرام.

الوجه مألوف للغاية...

نظرت إلى اسم الحساب: رانو سي سي.

هذا زمن الخوارزميات فعلاً...

تاريخ النشر: البارحة.

ضغطت على الفيديو، فتعالت موسيقى صاخبة، وصوت يقول: واحد، اثنان، ثلاثة، مرحبًا بعودة رانيا! نخبكم!

وكان الصوت... صوت رائد.‬

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
83 Chapters
คำโปรย
ฉันมองชื่อตัวเองด้วยความดีใจ หลังจากผ่านการคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยรอบ Portfolio หรือรอบแฟ้มสะสมผลงาน สาขาวิศวกรรมเครื่องกล มหาวิทยาลัยชื่อดังในย่านสนามบินสุวรรณภูมิ ฉันรู้ว่าภาพต้องติดที่เดียวกับฉันแน่นอน เพราะเกรดภาพดีกว่าฉันและเราสองคนตั้งใจเก็บสะสมผลงานตั้งแต่อยู่มัธยมปลาย “เราอยากรู้ว่าในเครื่องยนต์พวกนั้นมีอะไรบ้าง ถ้ามีโอกาสก็อยากซ่อมเครื่องบิน” คำพูดของ ‘ภาพวาด’ ในวัยสิบห้าปีครั้งนั้น ทำให้ฉันเลือกเดินตามความฝันของเขา ขอแค่มีเขาข้าง ๆ สำหรับฉันเรียนอะไรก็ได้ ฉันไม่เคยมีความฝัน ไม่รู้ว่าอยากทำอะไรในอนาคต แต่เมื่อเลื่อนดูรายชื่ออีกครั้งและอีกครั้ง กลับไม่เจอชื่อภาพ ไม่มี ‘นายภาพวาด’ ในรายชื่อผู้ผ่านการคัดเลือกเข้าศึกษาต่อ “วิว” เสียงของแฟนหนุ่มทำฉันเงยหน้าจากโทรศัพท์มือถือในมือ ฉันยิ้มให้เขาทันที แต่รอยยิ้มก็ต้องหุบลงเมื่อเห็นท่าทีแปลก ๆ ของเขา เขานั่งลงข้าง ๆ เราสองคนอยู่ใต้ต้นลิ้นจี่ขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ริมสระน้ำขนาดเล็กในบริเวณบ้านฉัน บ้านของเราสองคนติดกัน มีเพียงรั้วกั้นเท่านั้น จากเพื่อนในวัยเยาว์ ตอนนี้เขาคือผู้ชายที่ครองตำแหน่
Read more
บทที่ 1
“อีวิว มึงเป็นอะไร ป้าณีบอกมึงไม่ออกจากห้อง” ฉันลืมตาขึ้นมองคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงอย่างยากลำบาก เพราะเปลือกตาที่บวมเป่งและปวดร้าว “อีเหี้ย! ตามึงเป็นอะไร” “กูแค่ร้องไห้” “แค่ห่าอะไร ตาบวมขนาดนั้น มึงเป็นอะไร” จิน‍นี่โวยวายเสียงดังเมื่อเห็นใบหน้าของฉัน “กูอก‍หัก ภาพทิ้งกู” “ไอ้ภาพเนี่ยนะทิ้งมึง” เสียงของจิน‍นี่พูดออกมาอย่างไม่น่าเชื่อ คงไม่มีใครเชื่อหรอกว่าภาพจะทิ้งฉัน แม้แต่ฉันเองยังไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะทำ “ภาพไม่ยอมเรียนต่อ กูก็เลยบอกเลิก” “ว่าแล้ว” จิน‍นี่ถอนหายใจและนั่งลงข้าง ๆ ฉันขยับตัวนอนหนุนตักของจิน‍นี่แทน “แกคิดดูสิจิน‍นี่ ภาพไม่รักฉันแล้ว ให้ฉันไปเรียนคนเดียว แบบนี้ไม่เท่ากับทิ้งฉันเหรอ” “วิว มึงรู้ว่าภาพจำเป็น” “ไม่รู้แหละ ภาพไม่รักฉัน ถ้าภาพรักคงไม่ยอมปล่อยมือฉันง่าย ๆ อย่างนี้หรอก” ฉันร้องไห้อีกครั้ง ปวดใจไปหมด ไม่อยากให้เขาเลิกเรียน ฉันไม่เคยลืมความฝันของเขา ภาพเคยบอกว่าอยากเป็นวิศวกร เราสองคนตกลงกันไว้แล้วว่าจะเรียนด้วยกัน ใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยด้วยกัน แล้วนี่อะไร เขาจะปล่อยให้ฉันไปเ
Read more
บทที่ 2
“คอยดูนะ กูจะมีแฟนใหม่ หนุ่มเมืองกรุงหล่อ ๆ รุ่นพี่วิศวะ มีแต่หล่อ ๆ ทั้งนั้น แล้วภาพจะเสียใจที่ทิ้งกู” มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ถ้าฉันรู้สักนิดว่าชีวิตจริงมันต่างจากในนิยายสิ้นดี หนุ่มวิศวะหล่อ ๆ อย่างนั้นเหรอ หล่อ ๆ มันก็มีจริงนั่นแหละ แต่ไม่เหมาะจะเอาทำผัวเลยสักคน สายรหัสของฉันมีผู้ชายแท้คนเดียวคือปู่รหัส สายเราทั้งหมดเรียกแกว่าเฮียบอม[1] อืม บอมสมชื่อ ไปที่ไหนสร้างความฉิบหายที่นั่น “ถ้าเฮียบอมขอให้ช่วยอะไร แกอย่าช่วยนะไอ้วิว ถ้าไม่อยากลำบาก” นั่นคือคำเตือนของพี่รหัสฉัน แต่ฉันมันอ่อนไง ไม่รู้เลยเผลอรับปากไป แล้วเป็นไงชื่อเสียง “นั่นเด็กเฮียบอม เด็กปีหนึ่งเดี๋ยวนี้แรดใช้ได้ มาถึงก็คั่วพี่ปีสี่เลย” กรรมของเวรและเวรของกรรม ใครจะคิดว่าไอ้รูปถ่ายใบเดียว ความมโนของคนจะไปได้ไกลขนาดนี้ “เฮียบอมจะจัดการยังไง แบบนี้หนูก็แย่สิ” ฉันโวยวายเมื่อได้เจอเฮียตัวเป็น ๆ “เอาน่า มึงก็ยังไม่มีแฟนไม่ใช่เหรอไอ้วิว ช่วยเฮียหน่อย” “ช่วยเป็นแฟนหลอก ๆ ที่เสี่ยงโดนตบเนี่ยนะ” ฉันโวยวายเพราะเฮียบอมเล่นโพสต์รูปที่เขากอดคอฉันไว้ในร้านอาหารแห่งห
Read more
บทที่ 3
“ติดธุระ” เขาตอบด้วยใบหน้าและเสียงเรียบ ฉันสะบัดหน้าไปทางนอกหน้าต่าง ถ้ารู้ว่าเขาจะมารับ สู้ฉันนั่งแท็กซี่กลับดีกว่า ไม่อยากเห็นหน้าเจ้าของโฮม‍ส‍เตย์คนหล่อ ยังไม่ทันจะเปิดให้บริการเลย แต่กลับมีคนมาเยี่ยมชมความก้าวหน้าของการก่อสร้างโฮม‍ส‍เตย์ ทั้งยังมีการอัปลงโซเชียลและเป็นกระแส เจ้าของโฮม‍ส‍เตย์หล่อมาก ฉันไม่ชอบเลยที่เขาเป็นที่สนใจของคนอื่น ไม่ชอบเลยที่เห็นคนเอารูปที่เขาถอดเสื้อแล้วยกกระถางต้นไม้นั่น ไม่รู้จะถอดทำไม ยอมรับว่าหึง แต่เพราะไม่ได้เป็นอะไรกัน จึงพูดไม่ได้ “อยู่กี่วัน” คำถามที่ฉันไม่อยากตอบนักแต่ก็จำเป็นต้องตอบ “เดือนหนึ่ง” “ทำหน้าให้มันดี ไม่ได้อยากมารับหรอกถ้าพ่อผู้ใหญ่ไม่ให้มารับ” “แล้วหน้าเรามันไม่ดีตรงไหน” “ก็ตรงที่หงิกเป็นตูดอยู่นี่ไง” “ภาพ!!!” “เราก็ไม่ได้อยากมาให้เธอเห็นหน้าหรอก” คำพูดของภาพยิ่งทำให้ฉันโมโห ไม่เจอกันตั้งนาน มีแต่ฉันสินะที่คิดถึงเขาเหมือนกันนั่นแหละ ก็ไม่อยากมาให้เห็นหน้านักหรอก!จากสนามบินถึงบ้านใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง ตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว ภาพจอดรถให้ฉันลงจากรถก่อน หลังจากน
Read more
บทที่ 4
ส่วนจิน‍นี่กับพู่กันก็เรียนในตัวเมือง ช่วงนี้ทั้งสองคนทำงานพิเศษด้วย ฉันก็แทบไม่เจอเหมือนกัน ระหว่างที่นั่งเหม่อลอยคิดอะไรไปทั่วเท่าที่ใจจะคิดไปได้ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก็ทำให้ฉันหยุดความคิดที่ลอยไปไกล มองหน้าจอนิดหนึ่งจึงรู้ว่าเป็นปกป้อง “ว่าไงมึง” ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู รอฟังเสียงจากปลายสาย ‘อาจารย์มีงานให้ทำ ทำไหมวิว’ เสียงของปกป้องดังตามสายมา ปกป้องคือเพื่อนสนิทที่มหาวิทยาลัย เป็นสาวในร่างผู้ชายตัวสูงใหญ่ ปกป้องหรือป้องของเพื่อน ๆ เป็นคนเรียนเก่ง และจะมีงานมาให้เพื่อน ๆ ทำเสมอ อย่างวันนี้ก็คงเป็นงานของคณะอีกเช่นเคย ปกติฉันชอบรับงานจากอาจารย์อยู่แล้ว เพราะตัวเองไม่ใช่คนเรียนเก่งอะไรมากมาย ทุกคะแนนมีความหมาย “ทำ เริ่มงานเมื่อไหร่” “พรุ่งนี้”พรุ่งนี้เลยเหรอ ฉันมองปฏิทิน เพิ่งกลับบ้านมาได้แค่เจ็ดวันเองต้องกลับไปแล้วเหรอ แต่อยู่ต่อก็พลอยจะช้ำใจมากขึ้น สู้กลับไปมหาวิทยาลัยแล้วทำคะแนนไม่ดีกว่าเหรอ เมื่อคิดจะเปลี่ยนเวลาให้เป็นเงินกับคะแนนจิตพิสัย ฉันก็รีบลงมาบอกแม่ว่าปกป้องชวนไปทำงานพิเศษ นอกจากจะได้ความรู้แล้วยังได้คะแนน ฉัน
Read more
บทที่ 5
“ว่าไง” ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูในตอนที่เดินกลับมาจากร้านสะดวกซื้อ เป็นจิน‍นี่ที่โทรมา ‘สุขสันต์วันเกิดนะเพื่อนรัก มึงอยู่ที่ไหนคอนโดไหม’ “คอนโด กูบอกมึงรอบที่สองแล้วนะ” ‘รู้แล้ว แค่อยากให้แน่ใจ พอดีมีของขวัญไปส่ง อยากให้รับด้วยตัวเอง’พอได้ยินคำว่าของขวัญเท่านั้น ฉันก็ยิ้มแฉ่ง “มาหรือยัง กูอยู่ใต้ตึกเนี่ย รอของขวัญมึงอยู่” ‘ถึงแล้ว อยู่ล็อบบี้’พอฉันได้ยินเท่านั้นก็ตรงไปยังล็อบบี้ ทั้งยังขอบคุณเพื่อนไม่หยุด ทันทีที่วางสาย ฉันก็เห็นคนที่นั่งรออยู่ที่ล็อบบี้ “จิน‍นี่ฝากของขวัญมาให้” สายตาเขาลดระดับลง ฉันถึงเห็นว่ามีกล่องของขวัญขนาดเท่าลังเบียร์วางอยู่กับพื้น คิดว่าในนั้นคงไม่พ้นตุ๊กตากับพวกของสวย ๆ งาม ๆ ที่จิน‍นี่จะส่งให้ฉันอย่างทุกปี “ขอบคุณ” “เดี๋ยวเรายกขึ้นไปส่ง มันหนัก” คำพูดของเขาทำฉันชะงัก ภาพจะขึ้นห้องฉันเนี่ยนะ “เรายกได้” แต่จริงยกไม่ได้ ไม่รู้ว่าอีจิน‍นี่มึงส่งอะไรให้กู หนักขนาดนี้ ถ้าเป็นก้อนหิน แม่จะเอากลับไปทุ่มหัวมันถึงเชียงราย “บอกแล้วว่าหนัก มาเถอะเรายกให้” สุดท้ายฉันก็ปล่อยให้ภาพยกลัง
Read more
บทที่ 6
เมื่อคุณนายเมียผู้ใหญ่เป็นผู้รณรงค์เรื่องไม่ท้องก่อนวัยอันควร ชักชวนเด็กสาวในหมู่บ้านให้ฝังยาคุม มีเหรอที่แม่จะไม่จับฉันฝังด้วยเพื่อเป็นตัวอย่างกับลูกสาวของบ้านอื่น ภาพอุ้มฉันขึ้นทั้งอย่างนั้น หลังจากวางฉันลงบนที่นอน เขาก็จัดการกับเสื้อผ้าของตัวเอง โดยที่ฉันยังมองไม่ละสายตา นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันจะได้เห็นผู้ชายเปลือย ทั้งยังเป็นผู้ชายที่ฉันรัก เขาโตขึ้นมากจริง ๆ กล้ามเนื้อทุกสัดส่วนสวยงามขึ้นลอนอย่างคนออกกำลังกาย ผิวที่กร้านแดดบอกให้รู้ว่างานเขาต้องตากแดด และนั่นกลับทำให้เขาดูกร้าวใจมากขึ้น ความเป็นชายของเขาทำฉันขนลุกและร้อนไปทั้งหน้า รู้ว่าเขารูปร่างค่อนข้างสูง แต่ไม่คิดว่าตรงนั้น อืม จะใหญ่และยาว “ขอดูเธอหน่อย” เมื่อปล่อยให้ฉันมองจนสมใจ เป็นเขาที่ขอดูของฉันบ้าง มือหนารั้งเสื้อยืดของฉันออกจากร่างพร้อมทั้งบราเซียร์ สองเต้างามขนาดที่ฉันภูมิใจกำลังอวดโฉมกับสายตาโลมเลียของภาพ “เธอสวย” เขาชมพร้อมทั้งแนบริมฝีปากเข้ากับกลีบปากนุ่มอีกครั้ง ฉันขยับเข้าใกล้หัวเตียงให้มากขึ้น ความรู้สึกเย็นวาบทั้งตัวเมื่อกางเกงขาสั้นและแพนตี้ถูกรูดออก เรียวขาทั้งสอ
Read more
บทที่ 7
“ช่างมันเถอะ มันก็สนุกดี เพื่อนเยอะ รุ่นพี่ก็ช่วยกัน ยังไงก็จบแหละ” “แล้วตกลงเป็นแฟนกันอยู่ไหม” ภาพยังถามคำเดิม ฉันส่ายหัวแทนการเอ่ยปฏิเสธ ฉันไม่น่ารักเวลาขี้หึง ฉันไม่อยากเป็นคนไม่น่ารัก เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เหมือนจะยอมรับในสิ่งที่ฉันตัดสินใจ “เรามาหาเธอบ้างได้ไหม”ถ้าเขามาหาก็ต้องใช้เงิน ภาพไม่ได้มีเงินขนาดนั้น “มาหาแค่ปีละครั้งตอนวันเกิดเราก็พอ ปิดเทอมเราจะกลับบ้าน ถ้าเราสองคนยังไม่มีใครจนเราเรียนจบ ค่อยมาพิจารณาความสัมพันธ์อีกครั้งนะ” “อืม” เขายอมรับ และฉันเองก็ต้องยอมรับการตัดสินใจของตนเองวันที่ภาพวิวเรียนจบ “เมื่อไหร่จะกลับบ้าน” เสียงบ่นของแม่ดังมาตามสาย ไม่อยากกลับนี่นา ถึงจะยังหางานไม่ได้ก็เถอะ “ก็หางานทำอยู่แม่” “วิวนี่มันหลายเดือนแล้วนะลูก ถ้าหายังไม่ได้ก็กลับบ้านเรา มีงานให้ทำเยอะแยะ” งานทำเยอะแยะที่แม่ว่าไม่พ้นทำไร่ทำสวน ไม่เอาหรอก อีวิวอุตส่าห์ร่ำเรียนมา เกรดเฉลี่ยที่จบมาก็ไม่ได้น่าเกลียด เกือบสามเชียวนะ เกือบสาม ขอย้ำอีกครั้ง “วิวมีสัมภาษณ์รอบสอง ถ้าไม่ได้ที่นี่ วิวจะกลับไปปลูกกระเที
Read more
บทที่ 8
“เอาวะ สู้มันสักตั้ง ‘วิศวะรักบ้านเกิด’ กูเปลี่ยนชื่อกลุ่มไลน์พวกเราแล้ว” จากกลุ่ม ‘เลือดวิศวะ’ เป็น ‘วิศวะรักบ้านเกิด’ อืมเข้ากันโคตร ตามนั้น...รักบ้านเกิดหรือไม่มีที่ไป หนึ่งสัปดาห์ต่อมา “กลับมาแล้วเหรอหลานรัก”“กลับมาแล้วค่ะ” ฉันเข้าไปกอดยาย ที่บอกว่าฉันเป็นหลานรักแต่กลับมีเจ้าน้องน้อยนอนซบอยู่บนขา ไม่อยากกลับมาหรอก แต่แม่ไม่ยอมส่งเงินให้แล้ว แล้วสัมภาษณ์ที่คาดว่าจะได้ก็ไม่ได้ ต้องมาผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำอีก ทำไมมันหางานยากนักวะ เมื่อก่อนจบวิศวะอย่างฉันนี่คือมีงานรอรับ แต่ก็นั่นแหละตั้งแต่โควิดทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ดูอย่างพวกพี่ ๆ รหัสของพวกฉันสิ จากที่เคยทำงานกันเงินเดือนหลายหมื่น ตอนนี้ก็ไม่ต่างจากฉัน...กลับมาซบอกบ้านเกิด “กลับบ้านเรา เอาวิชาความรู้มาพัฒนาบ้านเรา” เสียงผู้ใหญ่ภพหรือพ่อสุดที่รักของฉันนั่นแหละ “วิวจบวิศวะเครื่องกลพ่อจ๋า จะให้ทำอะไรที่บ้านเรา” ฉันเอ่ยแย้ง หมู่บ้านที่ฉันอยู่ตั้งอยู่ในอำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงราย ถัดไปอีกนิดก็แม่สายและเดินข้ามแม่น้ำไปก็ฝั่งพม่า วิศวะเครื่องกลอย่างฉันต้องมาทำอะไรที่นี่ ซ่อมเครื่องบินก็ไม
Read more
บทที่ 9
“ไฮโซอะไรเล่า ตอนนี้ไม่มีจะแดก ตกงาน!” “อ้าว ที่สัมภาษณ์อาทิตย์ที่แล้วไม่ได้เหรอ” “ได้ห่าอะไร แกรู้ไหมฉันขอเงินเดือนไปสามหมื่น มันต่อเหลือสองหมื่นทำงานหกวันต่อสัปดาห์ ถ้าทำงานเยอะขนาดนั้น แล้วได้เงินแค่นี้ สู้ฉันมาเกาะพ่อแม่กินไม่ดีกว่าเหรอ” ทั้งป้าเจนและจิน‍นี่ต่างพยัก‍หน้าเห็นด้วยกับฉัน “กลับบ้านเพราะคิดถึงใครหรือเปล่า” “เปล๊า! จะคิดถึงใคร” “เสียงสูงด้วย มีพิรุธนะเนี่ย ฉันมีถ่ายงาน แกไปกับฉันไหม” จิน‍นี่ถามเมื่อเห็นว่าฉันอิ่มจากตำมะม่วงตรงหน้า “ถ่ายงานอะไร” บอกแล้วว่าเพื่อนฉันมันเป็นอินฟลูเอนเซอร์ มีถ่ายงงถ่ายงาน “เออ ไปด้วยกัน ป่านนี้พู่กันรอแล้ว” พู่กันที่จิน‍นี่หมายถึงคือสามีหนุ่มของเพื่อน ทั้งสองรักกันมาตั้งแต่มัธยมและเพิ่งแต่งงานกันไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน คิดถึงวันแต่งงานของเพื่อนทั้งสองแล้วฉันก็หน้าร้อนขึ้นมาทันที “อ๊ะ...อา” เสียงกระเส่าของเราสองยังดังข้างหูของฉันเหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นเพิ่งเกิดเมื่อวันวาน “ภาพ?” และผู้ชายคนที่สร้างเสียงกระเส่านั้นคือคนที่ยืนตรงหน้าฉันเวลานี้ ทันทีที่ฉันลงจา
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status