รักแรก รักเธอ รักเดียว ( NC 18+)

รักแรก รักเธอ รักเดียว ( NC 18+)

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-09-24
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
83Bab
3.1KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ฉันมองชื่อตัวเองด้วยความดีใจ หลังจากผ่านการคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยรอบ Portfolio หรือรอบแฟ้มสะสมผลงาน สาขาวิศวกรรมเครื่องกล มหาวิทยาลัยชื่อดังในย่านสนามบินสุวรรณภูมิ ฉันรู้ว่าภาพต้องติดที่เดียวกับฉันแน่นอน เพราะเกรดภาพดีกว่าฉันและเราสองคนตั้งใจเก็บสะสมผลงานตั้งแต่อยู่มัธยมปลาย “เราอยากรู้ว่าในเครื่องยนต์พวกนั้นมีอะไรบ้าง ถ้ามีโอกาสก็อยากซ่อมเครื่องบิน” คำพูดของ ‘ภาพวาด’ ในวัยสิบห้าปีครั้งนั้น ทำให้ฉันเลือกเดินตามความฝันของเขา ขอแค่มีเขาข้าง ๆ สำหรับฉันเรียนอะไรก็ได้ ฉันไม่เคยมีความฝัน ไม่รู้ว่าอยากทำอะไรในอนาคต

Lihat lebih banyak

Bab 1

คำโปรย

"Sayang, pelan-pelan. Ini pertama kali untukku.” Rose menggeliat saat Zumi mulai menggerakkan tubuhnya lebih cepat. “Sa-sakit sekali.”

Air mata mengalir di pipi Rose dan Zumi langsung mencium bibir Rose supaya dapat mengalihkan rasa sakit yang Rose rasakan, "Tahan, sebentar lagi. Ro-Rose, Sayangku, ti-tidak ... aku su-su-sudah di puncak.”

Terdengar desahan dan erangan dari pasangan penganti baru itu saat mereka sama-sama mencapai puncak.

Zumi menghentakkan senjatanya sehingga cairan hangat memenuhi rahim Rose.

Zumi baring di samping sang istri.

Mereka saling berpelukan.

Namun, momen bahagia itu tidak berlangsung lama ketika Zumi tiba-tiba berbisik di telinga Rose. "Sayang, ada sesuatu yang ingin aku bicarakan.”

"Apa sayang?” tanya Rose.

"Kamu tahu kan kalau aku sedang membangun bisnisku sendiri. Besok aku harus berangkat ke Sydney karena aku harus bertemu dengan investorku di sana," jawab Zumi.

"Berapa lama?" tanya Rose.

“Mungkin sekitar satu minggu. Maaf ya, aku tidak bisa mengajak kamu untuk ikut. Ini urusan sangat penting. Aku harus bertemu investor,” jawab Zumi, kemudian dia tampak murung sebelum mengatakan kalimat perpisahan terakhirnya. “Juga terapiku. Aku ingin kita segera punya anak.”

Rose terpaku. “Te-terapi?”

“Asthenozoospermia,” lirih Zumi. Nampak sekali urat sedih menyelimuti wajahnya. “Dulu, aku mengalami kecelakaan hebat waktu kecil. Orang tuaku meninggal saat kejadian itu dan aku dibesarkan oleh Papa, seorang diri. Karena kejadian itu, aku divonis mandul dan hanya bisa disembuhkan melalui terapi. Aku baru mengetahuinya sebelum kita menikah.”

“Jangan katakan–”

“Arthur adalah papa angkatku. Sejak umur delapan tahun, aku diasuh Papa. Dia membiayai sekolahku, sampai aku lulus kuliah. Aku ingin balas budi. Aku tidak bisa terus berada di bawah bayang-bayang harta Papa. Aku harus segera membangun bisnisku sendiri.”

“Kenapa harus secepat ini?” Rose menangis sejadi-jadinya.

Bayangkan saja, baru kemarin mereka menikah.

Hari pertama, Rose dan Zumi sibuk menjamu tamu undangan dan tidak sempat bermesraan seperti ini.

Hari kedua yang diimpikan Rose akan menjadi hari terindah sepanjang hidupnya, malah menjadi petaka. 

Satu minggu.

Itu waktu yang lama untuk pengantin yang baru dua hari menikah.

Terlebih setelah Rose mengetahui fakta bahwa Zumi adalah anak angkat Arthur.

Air mata menetes dari pipi gadis itu, menyapu wajah bahagianya yang baru saja merasakan puncak kenikmatan.

"Aku tahu kamu pasti sedih karena kita akan berpisah untuk sementara waktu tapi aku janji akan terus menghubungi kamu selama aku di sana. Sebenarnya aku juga tidak bisa menjalani hubungan jarak jauh tapi ini demi masa depan kita juga sayang," ucap Zumi.

Seminggu pertama, Rose sering mendapat kabar dari Zumi.

Hampir setiap malam mereka video call untuk sekedar memecah kerinduan.

Masuk bulan kedua, Zumi mulai sering menghilang.

Setiap hari, Rose coba menghubungi Zumi, tapi tidak ada jawaban.

Psikologi Rose mulai terguncang. Dia sering melampiaskan emosi dan kekhawatirannya pada hal tidak wajar.

Hasratnya.

Memang, Zumi memberi kabar setiap satu minggu sekali dan itu hanya bertahan sampai bulan ketiga.

Bulan keempat hingga sekarang, Zumi tidak pernah mengangkat panggilan dari Rose.

Bahkan, sekedar meninggalkan pesan saja, tidak pernah.

Semua sosial media Zumi menghilang.

Rose semakin tersiksa.

Dia terus terbayang malam pertama itu, serta pengakuan Zumi yang membuatnya sakit hati.

Sambil mengumpat, Rose terus menghardik Zumi sebagai laki-laki tak tahu diuntung.

Enam bulan ini dia semakin gila.

Hanya satu yang bisa membuatnya tenang, yaitu membayangkan kenangan indah malam pertamanya dengan Zumi.

“Sayang ahh. Tolong sayang, aku sudah tidak kuat.”

Tangan Rose menyentuh puncak gunung kembar dan lembah segitiga bermuda miliknya.

Hanya itu yang bisa dia lakukan di saat hasrat ingin di sentuh itu hadir.

Masih teringat jelas bagaimana dia dan sang suami melewati malam panas di malam pengantin mereka enam bulan yang lalu.

Rose terus melakukan itu.

Dia tersiksa dengan kerinduan sentuhan sang suami.

Ini bukan pertama kali dia memuaskan diri sendiri.

Bahkan diam-diam Rose membeli alat yang bisa memenuhi hasratnya.

Desahan Rose terus memenuhi kamarnya.

Tanpa Rose sadari, seorang laki-laki mendengar desahannya dari balik pintu.

Ya, laki-laki itu adalah Arthur Bramasta, papa mertuanya.

“Sayang, kapan kau pulang? Kau tidak merindukan milikku yang sintal ini? Kemari, Sayang, hisap. Ini bagian yang paling kau suka. Cepat hisap aku, cepat masukkan milikmu. Zumi, Sayang, ahh, cepat keluarkan!”

Suara erangan itu sangat keras hingga terdengar ke ruang makan.

Arthur yang waktu itu hanya ingin mengantar makan malam untuk Rose, terjebak dalam belenggu hasrat milik menantunya sendiri.

Klak!

Siku Arthur tidak sengaja menekan gagang pintu.

“Siapa di sana?” Rose mengambil selimut dan melilitkannya.

Jantung Rose berdegup kencang, pandangannya langsung mengarah ke arah pintu kamar.

Rose langsung turun dari ranjang sambil memegang selimut yang menutupi tubuhnya.

Rose berjalan ke arah pintu kamar.

Ia buka pintu kamarnya dan ternyata di luar tidak ada siapa-siapa.

Hanya terdengar bunyi detik jam dinding yang memecah keheningan lantai dua.

“Apa hanya perasaanku saja?” gumam Rose sambil kembali masuk ke dalam kamar.

Rose kembali naik ke ranjangnya karena dia belum sampai pelepasan saat dia melakukan hal itu sendiri.

Memuaskan dirinya sendiri.

Hatinya masih terasa tidak tenang walaupun saat di luar tadi tidak ada siapa-siapa.

Rose sangat yakin mendengar bunyi pintu terbuka.

Di rumah ini hanya ada dirinya, Arthur dan Bi Arum.

Seingatnya tadi, Bi Arum pamit keluar karena ingin pergi membeli sesuatu di supermarket.

Sementara itu, Arthur keluar dari persembunyiannya.

Ya, ia langsung bersembunyi saat tanpa sengaja menekan ganggang pintu kamar Rose.

Arthur tidak ingin Rose tahu jika ia mendengar desahan Rose.

Masih terngiang di telinganya bagaimana desahan dan erangan Rose tadi.

Suara itu membuat dadanya bergetar, membangkitkan sesuatu yang sudah lama terkubur. “Shit!” Arthur langsung menghela napas saat melihat ke bawah, pada benda purbakalanya.

Arthur sudah menduda sejak tujuh tahun yang lalu karena mendiang istrinya meninggal karena kanker hati.

Sejak itu Arthur masih memilih tidak menikah lagi.

Bahkan selama menduda, Arthur tidak pernah main perempuan atau melampiaskan hasratnya dengan wanita di luar sana.

Ia lebih memilih untuk bermain solo karier di kamar mandi.

***

“Papa mana ya, Bi?” tanya Rose karena belum melihat Arthur turun ke bawah.

“Tuan kalau lama turun ke bawah pasti sedang berada di ruang gym yang ada di lantai tiga, Non.” Bi Arum memberikan sepotong roti selai kacang dan segelas susu kepada Rose. “Tadi Tuan Arthur minta dimasakin roti. Dia bilang, biar menantunya mau makan karena dia sangat suka roti selai kacang.”

“Papa?”

Bi Arum tersenyum lebar. “Selama ini, Tuan Arthur yang menentukan menu yang harus Bibi masak.”

“Jadi, selama ini Papa memperhatikan semuanya.” Rupanya Rose mulai nyaman dengan perhatian kecil yang diberikan Arthur.

Sedih dan emosinya perlahan hilang, berganti dengan rasa penasaran tentang sifat asli Arthur seperti apa.

Hampir setiap pagi Arthur berada di ruang gymnya.

Walaupun usianya sudah mencapai empat puluh enam tahun, badannya masih tegap dan gagah.

Arthur masih terlihat seperti laki-laki berumur awal tiga puluhan.

Begitu tiba di lantai tiga, Rose langsung menuju ruangan gym.

Rose terpana melihat Arthur yang sedang melakukan latihan beban.

Keringat yang membasahi tubuh Arthur membuat tubuh Arthur terlihat seksi.

Rose menelan ludah dengan berat.

Tiba-tiba saja badannya terasa panas saat melihat tubuh Arthur.

“Rose” ucap Arthur.

Rose tetap diam karena dia masih terpesona dengan Arthur.

Arthur berjalan mendekati Rose dan berbisik di telinga Rose.

“Rose.”

Rose langsung tersadar dan wajahnya memerah karena menahan malu ketahuan memuja tubuh papa mertuanya.

“Papa, sarapannya sudah siap,” ucap Rose.

Dia ingin meninggalkan gym itu karena Arthur benar-benar memperlihatkan otot-ototnya yang atletis.

Rose takut, hasratnya membuncah.

“Rose!” Arthur menarik tangan kiri Rose. “Malam ini kamu temani aku, ya…”

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
83 Bab
คำโปรย
ฉันมองชื่อตัวเองด้วยความดีใจ หลังจากผ่านการคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยรอบ Portfolio หรือรอบแฟ้มสะสมผลงาน สาขาวิศวกรรมเครื่องกล มหาวิทยาลัยชื่อดังในย่านสนามบินสุวรรณภูมิ ฉันรู้ว่าภาพต้องติดที่เดียวกับฉันแน่นอน เพราะเกรดภาพดีกว่าฉันและเราสองคนตั้งใจเก็บสะสมผลงานตั้งแต่อยู่มัธยมปลาย “เราอยากรู้ว่าในเครื่องยนต์พวกนั้นมีอะไรบ้าง ถ้ามีโอกาสก็อยากซ่อมเครื่องบิน” คำพูดของ ‘ภาพวาด’ ในวัยสิบห้าปีครั้งนั้น ทำให้ฉันเลือกเดินตามความฝันของเขา ขอแค่มีเขาข้าง ๆ สำหรับฉันเรียนอะไรก็ได้ ฉันไม่เคยมีความฝัน ไม่รู้ว่าอยากทำอะไรในอนาคต แต่เมื่อเลื่อนดูรายชื่ออีกครั้งและอีกครั้ง กลับไม่เจอชื่อภาพ ไม่มี ‘นายภาพวาด’ ในรายชื่อผู้ผ่านการคัดเลือกเข้าศึกษาต่อ “วิว” เสียงของแฟนหนุ่มทำฉันเงยหน้าจากโทรศัพท์มือถือในมือ ฉันยิ้มให้เขาทันที แต่รอยยิ้มก็ต้องหุบลงเมื่อเห็นท่าทีแปลก ๆ ของเขา เขานั่งลงข้าง ๆ เราสองคนอยู่ใต้ต้นลิ้นจี่ขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ริมสระน้ำขนาดเล็กในบริเวณบ้านฉัน บ้านของเราสองคนติดกัน มีเพียงรั้วกั้นเท่านั้น จากเพื่อนในวัยเยาว์ ตอนนี้เขาคือผู้ชายที่ครองตำแหน่
Baca selengkapnya
บทที่ 1
“อีวิว มึงเป็นอะไร ป้าณีบอกมึงไม่ออกจากห้อง” ฉันลืมตาขึ้นมองคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงอย่างยากลำบาก เพราะเปลือกตาที่บวมเป่งและปวดร้าว “อีเหี้ย! ตามึงเป็นอะไร” “กูแค่ร้องไห้” “แค่ห่าอะไร ตาบวมขนาดนั้น มึงเป็นอะไร” จิน‍นี่โวยวายเสียงดังเมื่อเห็นใบหน้าของฉัน “กูอก‍หัก ภาพทิ้งกู” “ไอ้ภาพเนี่ยนะทิ้งมึง” เสียงของจิน‍นี่พูดออกมาอย่างไม่น่าเชื่อ คงไม่มีใครเชื่อหรอกว่าภาพจะทิ้งฉัน แม้แต่ฉันเองยังไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะทำ “ภาพไม่ยอมเรียนต่อ กูก็เลยบอกเลิก” “ว่าแล้ว” จิน‍นี่ถอนหายใจและนั่งลงข้าง ๆ ฉันขยับตัวนอนหนุนตักของจิน‍นี่แทน “แกคิดดูสิจิน‍นี่ ภาพไม่รักฉันแล้ว ให้ฉันไปเรียนคนเดียว แบบนี้ไม่เท่ากับทิ้งฉันเหรอ” “วิว มึงรู้ว่าภาพจำเป็น” “ไม่รู้แหละ ภาพไม่รักฉัน ถ้าภาพรักคงไม่ยอมปล่อยมือฉันง่าย ๆ อย่างนี้หรอก” ฉันร้องไห้อีกครั้ง ปวดใจไปหมด ไม่อยากให้เขาเลิกเรียน ฉันไม่เคยลืมความฝันของเขา ภาพเคยบอกว่าอยากเป็นวิศวกร เราสองคนตกลงกันไว้แล้วว่าจะเรียนด้วยกัน ใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยด้วยกัน แล้วนี่อะไร เขาจะปล่อยให้ฉันไปเ
Baca selengkapnya
บทที่ 2
“คอยดูนะ กูจะมีแฟนใหม่ หนุ่มเมืองกรุงหล่อ ๆ รุ่นพี่วิศวะ มีแต่หล่อ ๆ ทั้งนั้น แล้วภาพจะเสียใจที่ทิ้งกู” มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ถ้าฉันรู้สักนิดว่าชีวิตจริงมันต่างจากในนิยายสิ้นดี หนุ่มวิศวะหล่อ ๆ อย่างนั้นเหรอ หล่อ ๆ มันก็มีจริงนั่นแหละ แต่ไม่เหมาะจะเอาทำผัวเลยสักคน สายรหัสของฉันมีผู้ชายแท้คนเดียวคือปู่รหัส สายเราทั้งหมดเรียกแกว่าเฮียบอม[1] อืม บอมสมชื่อ ไปที่ไหนสร้างความฉิบหายที่นั่น “ถ้าเฮียบอมขอให้ช่วยอะไร แกอย่าช่วยนะไอ้วิว ถ้าไม่อยากลำบาก” นั่นคือคำเตือนของพี่รหัสฉัน แต่ฉันมันอ่อนไง ไม่รู้เลยเผลอรับปากไป แล้วเป็นไงชื่อเสียง “นั่นเด็กเฮียบอม เด็กปีหนึ่งเดี๋ยวนี้แรดใช้ได้ มาถึงก็คั่วพี่ปีสี่เลย” กรรมของเวรและเวรของกรรม ใครจะคิดว่าไอ้รูปถ่ายใบเดียว ความมโนของคนจะไปได้ไกลขนาดนี้ “เฮียบอมจะจัดการยังไง แบบนี้หนูก็แย่สิ” ฉันโวยวายเมื่อได้เจอเฮียตัวเป็น ๆ “เอาน่า มึงก็ยังไม่มีแฟนไม่ใช่เหรอไอ้วิว ช่วยเฮียหน่อย” “ช่วยเป็นแฟนหลอก ๆ ที่เสี่ยงโดนตบเนี่ยนะ” ฉันโวยวายเพราะเฮียบอมเล่นโพสต์รูปที่เขากอดคอฉันไว้ในร้านอาหารแห่งห
Baca selengkapnya
บทที่ 3
“ติดธุระ” เขาตอบด้วยใบหน้าและเสียงเรียบ ฉันสะบัดหน้าไปทางนอกหน้าต่าง ถ้ารู้ว่าเขาจะมารับ สู้ฉันนั่งแท็กซี่กลับดีกว่า ไม่อยากเห็นหน้าเจ้าของโฮม‍ส‍เตย์คนหล่อ ยังไม่ทันจะเปิดให้บริการเลย แต่กลับมีคนมาเยี่ยมชมความก้าวหน้าของการก่อสร้างโฮม‍ส‍เตย์ ทั้งยังมีการอัปลงโซเชียลและเป็นกระแส เจ้าของโฮม‍ส‍เตย์หล่อมาก ฉันไม่ชอบเลยที่เขาเป็นที่สนใจของคนอื่น ไม่ชอบเลยที่เห็นคนเอารูปที่เขาถอดเสื้อแล้วยกกระถางต้นไม้นั่น ไม่รู้จะถอดทำไม ยอมรับว่าหึง แต่เพราะไม่ได้เป็นอะไรกัน จึงพูดไม่ได้ “อยู่กี่วัน” คำถามที่ฉันไม่อยากตอบนักแต่ก็จำเป็นต้องตอบ “เดือนหนึ่ง” “ทำหน้าให้มันดี ไม่ได้อยากมารับหรอกถ้าพ่อผู้ใหญ่ไม่ให้มารับ” “แล้วหน้าเรามันไม่ดีตรงไหน” “ก็ตรงที่หงิกเป็นตูดอยู่นี่ไง” “ภาพ!!!” “เราก็ไม่ได้อยากมาให้เธอเห็นหน้าหรอก” คำพูดของภาพยิ่งทำให้ฉันโมโห ไม่เจอกันตั้งนาน มีแต่ฉันสินะที่คิดถึงเขาเหมือนกันนั่นแหละ ก็ไม่อยากมาให้เห็นหน้านักหรอก!จากสนามบินถึงบ้านใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง ตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว ภาพจอดรถให้ฉันลงจากรถก่อน หลังจากน
Baca selengkapnya
บทที่ 4
ส่วนจิน‍นี่กับพู่กันก็เรียนในตัวเมือง ช่วงนี้ทั้งสองคนทำงานพิเศษด้วย ฉันก็แทบไม่เจอเหมือนกัน ระหว่างที่นั่งเหม่อลอยคิดอะไรไปทั่วเท่าที่ใจจะคิดไปได้ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก็ทำให้ฉันหยุดความคิดที่ลอยไปไกล มองหน้าจอนิดหนึ่งจึงรู้ว่าเป็นปกป้อง “ว่าไงมึง” ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู รอฟังเสียงจากปลายสาย ‘อาจารย์มีงานให้ทำ ทำไหมวิว’ เสียงของปกป้องดังตามสายมา ปกป้องคือเพื่อนสนิทที่มหาวิทยาลัย เป็นสาวในร่างผู้ชายตัวสูงใหญ่ ปกป้องหรือป้องของเพื่อน ๆ เป็นคนเรียนเก่ง และจะมีงานมาให้เพื่อน ๆ ทำเสมอ อย่างวันนี้ก็คงเป็นงานของคณะอีกเช่นเคย ปกติฉันชอบรับงานจากอาจารย์อยู่แล้ว เพราะตัวเองไม่ใช่คนเรียนเก่งอะไรมากมาย ทุกคะแนนมีความหมาย “ทำ เริ่มงานเมื่อไหร่” “พรุ่งนี้”พรุ่งนี้เลยเหรอ ฉันมองปฏิทิน เพิ่งกลับบ้านมาได้แค่เจ็ดวันเองต้องกลับไปแล้วเหรอ แต่อยู่ต่อก็พลอยจะช้ำใจมากขึ้น สู้กลับไปมหาวิทยาลัยแล้วทำคะแนนไม่ดีกว่าเหรอ เมื่อคิดจะเปลี่ยนเวลาให้เป็นเงินกับคะแนนจิตพิสัย ฉันก็รีบลงมาบอกแม่ว่าปกป้องชวนไปทำงานพิเศษ นอกจากจะได้ความรู้แล้วยังได้คะแนน ฉัน
Baca selengkapnya
บทที่ 5
“ว่าไง” ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูในตอนที่เดินกลับมาจากร้านสะดวกซื้อ เป็นจิน‍นี่ที่โทรมา ‘สุขสันต์วันเกิดนะเพื่อนรัก มึงอยู่ที่ไหนคอนโดไหม’ “คอนโด กูบอกมึงรอบที่สองแล้วนะ” ‘รู้แล้ว แค่อยากให้แน่ใจ พอดีมีของขวัญไปส่ง อยากให้รับด้วยตัวเอง’พอได้ยินคำว่าของขวัญเท่านั้น ฉันก็ยิ้มแฉ่ง “มาหรือยัง กูอยู่ใต้ตึกเนี่ย รอของขวัญมึงอยู่” ‘ถึงแล้ว อยู่ล็อบบี้’พอฉันได้ยินเท่านั้นก็ตรงไปยังล็อบบี้ ทั้งยังขอบคุณเพื่อนไม่หยุด ทันทีที่วางสาย ฉันก็เห็นคนที่นั่งรออยู่ที่ล็อบบี้ “จิน‍นี่ฝากของขวัญมาให้” สายตาเขาลดระดับลง ฉันถึงเห็นว่ามีกล่องของขวัญขนาดเท่าลังเบียร์วางอยู่กับพื้น คิดว่าในนั้นคงไม่พ้นตุ๊กตากับพวกของสวย ๆ งาม ๆ ที่จิน‍นี่จะส่งให้ฉันอย่างทุกปี “ขอบคุณ” “เดี๋ยวเรายกขึ้นไปส่ง มันหนัก” คำพูดของเขาทำฉันชะงัก ภาพจะขึ้นห้องฉันเนี่ยนะ “เรายกได้” แต่จริงยกไม่ได้ ไม่รู้ว่าอีจิน‍นี่มึงส่งอะไรให้กู หนักขนาดนี้ ถ้าเป็นก้อนหิน แม่จะเอากลับไปทุ่มหัวมันถึงเชียงราย “บอกแล้วว่าหนัก มาเถอะเรายกให้” สุดท้ายฉันก็ปล่อยให้ภาพยกลัง
Baca selengkapnya
บทที่ 6
เมื่อคุณนายเมียผู้ใหญ่เป็นผู้รณรงค์เรื่องไม่ท้องก่อนวัยอันควร ชักชวนเด็กสาวในหมู่บ้านให้ฝังยาคุม มีเหรอที่แม่จะไม่จับฉันฝังด้วยเพื่อเป็นตัวอย่างกับลูกสาวของบ้านอื่น ภาพอุ้มฉันขึ้นทั้งอย่างนั้น หลังจากวางฉันลงบนที่นอน เขาก็จัดการกับเสื้อผ้าของตัวเอง โดยที่ฉันยังมองไม่ละสายตา นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันจะได้เห็นผู้ชายเปลือย ทั้งยังเป็นผู้ชายที่ฉันรัก เขาโตขึ้นมากจริง ๆ กล้ามเนื้อทุกสัดส่วนสวยงามขึ้นลอนอย่างคนออกกำลังกาย ผิวที่กร้านแดดบอกให้รู้ว่างานเขาต้องตากแดด และนั่นกลับทำให้เขาดูกร้าวใจมากขึ้น ความเป็นชายของเขาทำฉันขนลุกและร้อนไปทั้งหน้า รู้ว่าเขารูปร่างค่อนข้างสูง แต่ไม่คิดว่าตรงนั้น อืม จะใหญ่และยาว “ขอดูเธอหน่อย” เมื่อปล่อยให้ฉันมองจนสมใจ เป็นเขาที่ขอดูของฉันบ้าง มือหนารั้งเสื้อยืดของฉันออกจากร่างพร้อมทั้งบราเซียร์ สองเต้างามขนาดที่ฉันภูมิใจกำลังอวดโฉมกับสายตาโลมเลียของภาพ “เธอสวย” เขาชมพร้อมทั้งแนบริมฝีปากเข้ากับกลีบปากนุ่มอีกครั้ง ฉันขยับเข้าใกล้หัวเตียงให้มากขึ้น ความรู้สึกเย็นวาบทั้งตัวเมื่อกางเกงขาสั้นและแพนตี้ถูกรูดออก เรียวขาทั้งสอ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
“ช่างมันเถอะ มันก็สนุกดี เพื่อนเยอะ รุ่นพี่ก็ช่วยกัน ยังไงก็จบแหละ” “แล้วตกลงเป็นแฟนกันอยู่ไหม” ภาพยังถามคำเดิม ฉันส่ายหัวแทนการเอ่ยปฏิเสธ ฉันไม่น่ารักเวลาขี้หึง ฉันไม่อยากเป็นคนไม่น่ารัก เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เหมือนจะยอมรับในสิ่งที่ฉันตัดสินใจ “เรามาหาเธอบ้างได้ไหม”ถ้าเขามาหาก็ต้องใช้เงิน ภาพไม่ได้มีเงินขนาดนั้น “มาหาแค่ปีละครั้งตอนวันเกิดเราก็พอ ปิดเทอมเราจะกลับบ้าน ถ้าเราสองคนยังไม่มีใครจนเราเรียนจบ ค่อยมาพิจารณาความสัมพันธ์อีกครั้งนะ” “อืม” เขายอมรับ และฉันเองก็ต้องยอมรับการตัดสินใจของตนเองวันที่ภาพวิวเรียนจบ “เมื่อไหร่จะกลับบ้าน” เสียงบ่นของแม่ดังมาตามสาย ไม่อยากกลับนี่นา ถึงจะยังหางานไม่ได้ก็เถอะ “ก็หางานทำอยู่แม่” “วิวนี่มันหลายเดือนแล้วนะลูก ถ้าหายังไม่ได้ก็กลับบ้านเรา มีงานให้ทำเยอะแยะ” งานทำเยอะแยะที่แม่ว่าไม่พ้นทำไร่ทำสวน ไม่เอาหรอก อีวิวอุตส่าห์ร่ำเรียนมา เกรดเฉลี่ยที่จบมาก็ไม่ได้น่าเกลียด เกือบสามเชียวนะ เกือบสาม ขอย้ำอีกครั้ง “วิวมีสัมภาษณ์รอบสอง ถ้าไม่ได้ที่นี่ วิวจะกลับไปปลูกกระเที
Baca selengkapnya
บทที่ 8
“เอาวะ สู้มันสักตั้ง ‘วิศวะรักบ้านเกิด’ กูเปลี่ยนชื่อกลุ่มไลน์พวกเราแล้ว” จากกลุ่ม ‘เลือดวิศวะ’ เป็น ‘วิศวะรักบ้านเกิด’ อืมเข้ากันโคตร ตามนั้น...รักบ้านเกิดหรือไม่มีที่ไป หนึ่งสัปดาห์ต่อมา “กลับมาแล้วเหรอหลานรัก”“กลับมาแล้วค่ะ” ฉันเข้าไปกอดยาย ที่บอกว่าฉันเป็นหลานรักแต่กลับมีเจ้าน้องน้อยนอนซบอยู่บนขา ไม่อยากกลับมาหรอก แต่แม่ไม่ยอมส่งเงินให้แล้ว แล้วสัมภาษณ์ที่คาดว่าจะได้ก็ไม่ได้ ต้องมาผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำอีก ทำไมมันหางานยากนักวะ เมื่อก่อนจบวิศวะอย่างฉันนี่คือมีงานรอรับ แต่ก็นั่นแหละตั้งแต่โควิดทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ดูอย่างพวกพี่ ๆ รหัสของพวกฉันสิ จากที่เคยทำงานกันเงินเดือนหลายหมื่น ตอนนี้ก็ไม่ต่างจากฉัน...กลับมาซบอกบ้านเกิด “กลับบ้านเรา เอาวิชาความรู้มาพัฒนาบ้านเรา” เสียงผู้ใหญ่ภพหรือพ่อสุดที่รักของฉันนั่นแหละ “วิวจบวิศวะเครื่องกลพ่อจ๋า จะให้ทำอะไรที่บ้านเรา” ฉันเอ่ยแย้ง หมู่บ้านที่ฉันอยู่ตั้งอยู่ในอำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงราย ถัดไปอีกนิดก็แม่สายและเดินข้ามแม่น้ำไปก็ฝั่งพม่า วิศวะเครื่องกลอย่างฉันต้องมาทำอะไรที่นี่ ซ่อมเครื่องบินก็ไม
Baca selengkapnya
บทที่ 9
“ไฮโซอะไรเล่า ตอนนี้ไม่มีจะแดก ตกงาน!” “อ้าว ที่สัมภาษณ์อาทิตย์ที่แล้วไม่ได้เหรอ” “ได้ห่าอะไร แกรู้ไหมฉันขอเงินเดือนไปสามหมื่น มันต่อเหลือสองหมื่นทำงานหกวันต่อสัปดาห์ ถ้าทำงานเยอะขนาดนั้น แล้วได้เงินแค่นี้ สู้ฉันมาเกาะพ่อแม่กินไม่ดีกว่าเหรอ” ทั้งป้าเจนและจิน‍นี่ต่างพยัก‍หน้าเห็นด้วยกับฉัน “กลับบ้านเพราะคิดถึงใครหรือเปล่า” “เปล๊า! จะคิดถึงใคร” “เสียงสูงด้วย มีพิรุธนะเนี่ย ฉันมีถ่ายงาน แกไปกับฉันไหม” จิน‍นี่ถามเมื่อเห็นว่าฉันอิ่มจากตำมะม่วงตรงหน้า “ถ่ายงานอะไร” บอกแล้วว่าเพื่อนฉันมันเป็นอินฟลูเอนเซอร์ มีถ่ายงงถ่ายงาน “เออ ไปด้วยกัน ป่านนี้พู่กันรอแล้ว” พู่กันที่จิน‍นี่หมายถึงคือสามีหนุ่มของเพื่อน ทั้งสองรักกันมาตั้งแต่มัธยมและเพิ่งแต่งงานกันไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน คิดถึงวันแต่งงานของเพื่อนทั้งสองแล้วฉันก็หน้าร้อนขึ้นมาทันที “อ๊ะ...อา” เสียงกระเส่าของเราสองยังดังข้างหูของฉันเหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นเพิ่งเกิดเมื่อวันวาน “ภาพ?” และผู้ชายคนที่สร้างเสียงกระเส่านั้นคือคนที่ยืนตรงหน้าฉันเวลานี้ ทันทีที่ฉันลงจา
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status