ตอนที่ 11

ความเงียบโรยตัวเข้าปกคลุมภายในห้องโดยสารของรถยนต์คันหรูที่กำลังแล่นตรงไปข้างหน้าด้วยความเร็วค่อนข้างสูงเมื่อเทียบกับรถสาธารณะที่มัสลินใช้เป็นปกติ

เงียบเสียจนภาคภูมิต้องละสายตาไปเหล่มองคนข้าง ๆ ที่เอาแต่นั่งเงียบ แล้วเขาก็หลุดหัวเราะ แววตาเจือด้วยความขบขันที่เพื่อนสาวเอาแต่นั่งตัวลีบตัวเกร็ง สองมือเกาะกุม ประสานกันแน่นบนหน้าตัก

"นี่ นั่งตัวเกร็งเชียวนะ ภูมิขับเร็วไปเหรอหรือยังไง เห็นลินรีบ ๆ"

"อา ก็รีบแหละ แต่ลินขอแบบปลอดภัย ไปเรื่อย ๆ แล้วกันเนอะ"

มัสลินหัวเราะแห้งตบท้าย ถึงแม้ตอนนี้ใจเธอจะร้อนรนดั่งมีไฟสุม แต่หากเร่งรีบจนรถยนต์เกิดเฉี่ยวชนเป็นรอยขึ้นมา เธอคงไม่มีปัญญาหาเงินมาชดใช้ทั้งเพื่อนและคู่กรณี ฉะนั้นช้าลงอีกนิดก็ได้~

แต่ถามว่าหลังทักท้วง ภาคภูมิลดความเร็วลงไหม คำตอบคือ ... ไม่เลย ดังนั้นเพียงสิบห้านาทีรถยนต์คันหรูก็แล่นเข้ามาจอดส่งมัสลินถึงหน้าประตูทางเข้า

"ลินเข้าไปหาแม่เลยนะ ภูมิเอารถไปจอดเสร็จเดี๋ยวโทรหา"

จากนั้นรถยนต์ก็พุ่งตัว ตรงลงไปยังลานจอดรถของชั้นใต้ดิน ไม่เปิดโอกาสให้มัสลินได้ทันแม้แต่จะส่ายหน้าปฏิเสธ

เฮ้ออ เอาแต่ใจจริ๊งจริง

กระนั้นบนมุมปากคนบ่นกลับมีรอยยิ้ม รีบหมุนตัวแล้วก้าวฉับ ๆ เข้าไปด้านในเพื่อติดต่อสอบถาม กระทั่งได้พิกัดห้องพักของมารดามาแล้วเธอก็เร่งฝีเท้า เดินข้ามไปยังอีกตึกทันที

"แม่~"

เสียงร้องเรียกดึงให้คนที่นอนทอดสายตาไปทางริมหน้าต่างของห้องผู้ป่วยรวมหันกลับมา พลันดวงตาก็เบิกกว้าง ฉายแววตกใจจาง ๆ ที่เห็นลูกสาวสุดที่รักถลาเข้ามาหา น้ำตานองหน้าอย่างที่นึกหวั่น

"จะร้องไห้ทำไมเล่า แม่ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย"

"กะ...เกิดอะไรขึ้น ทำไมแม่ถึงได้หัวแตก มีตรงไหนแตกหักอีกไหม"

"พื้นมันลื่นน่ะ"

โอเค ต่อไปนี้เธอจะหาซื้อแผ่นกันลื่นมาปูให้ทั่วเลย! จดไว้ในใจแล้วมองไล่สำรวจบาดแผลบนกายมารดาไปทีละจุดต่อ เรียกรอยยิ้มเอ็นดูให้ผุดขึ้นบนใบหน้าซีดเซียวของคนป่วย

"ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอกน่า หมอบอกว่าแม่ยังแข็งแรง อยู่ได้อีกหลายสิบปี"

"ของมันแน่อยู่แล้ว แต่ที่หนูต้องการคือแม่ต้องแข็งแรง อยู่กับหนูกับน้องไปอีกห้าสิบปีนู้น! เพราะงั้นอย่าหักโหมได้ไหม หนูบอกแล้วไงว่าให้ทำแค่พอไหว นี่แอบไปรับผ้ามาเพิ่มอีกแล้วใช่ไหม?"

"แค่ไม่กี่ตัวเอง"

"แค่ไม่กี่ตัว หรือไม่กี่ตะกร้า?"

เมื่อจนปัญญาจะเถียงประไพจึงหัวเราะใส่ ทว่ามัสลินกลับไม่ได้รู้สึกดีใจที่ได้ยินแบบนี้ เพราะอะไรน่ะ เพราะมันแปลได้มารดายอมรับไง

เธอมุ่ยหน้า ค้อนใส่คนดื้อรั้นแล้วตรวจตราต่อ พลันคิ้วเรียวก็ขมวดมุ่นแน่น ยื่นหน้าเข้าไปเพ่งมองรอยหนึ่งที่โผล่พ้นออกมาจากแขนเสื้อใกล้ ๆ

รอยฟกซ้ำนี่ ทำไมมันดูสดใหม่คล้ายเพิ่งได้รับมาหมาด ๆ?

ทิศทางสายตาของลูกสาวดึงให้ประไพหลุบตาลงมองตาม ก่อนที่เธอจะรีบเอื้อมมือมาวางทาบพลางพยายามขยับดึงแขนเสื้อให้ปิดร่องรอยความบอบช้ำ

ปฏิกิริยาผิดปกติยิ่งส่งให้หัวคิ้วของมัสลินขยับย่นเข้าหากันมากขึ้น เธอหรี่ตามองมารดาด้วยความเคลือบแคลงใจ เพราะโดยปกติแล้วมารดาไม่ใช่คนประเภทซุ่มซ่าม เดินชนนู้นนี่ง่าย หากเป็นใบบุญก็ว่าไปอย่าง

"อา พอดีแม่เอามือค้ำน่ะ เลยฟาดกับพื้นไปด้วย"

ต้องล้มฟาดท่าไหนถึงได้มีรอยรอบต้นแขนแบบนั้นได้

ยิ่งได้ยินคำอ้างมัสลินก็ยิ่งรู้สึกตะหงิดใจ แต่ด้วยรู้ว่าคาดคั้นไปก็ไม่ได้คำตอบที่ต้องการ เธอจึงจำต้องแสร้งพยักหน้าเออออแล้วเก็บคำถามทั้งหลายแหล่ไว้ในอกไปก่อน

"แล้วน้องล่ะแม่ น้องอยู่ไหน"

"อ้อ แม่ฝากป้าสายใจไว้น่ะ ว่าแต่ลินเถอะ ออกมาแบบนี้ ไม่มีเรียนใช่ไหม"

"ไม่มีจ้ะ แล้วนี่หมอให้แม่ออกจากโรงบาลวันไหน"

"คงพรุ่งนี้แหละมั้ง แม่บอกหมอแล้วว่าไม่เป็นอะไร หมอก็ไม่เชื่อ บังคับจะให้แม่นอนให้ได้ ลินช่วยคุยกับหมอให้แม่ทีสิ แม่ไม่อยากนอนนาน มันเปลืองเงิน"

"อย่ามาใช้คำว่าเปลืองกับเรื่องสุขภาพ หมอบอกให้นอนต่อก็ต้องนอน"

"แต่ว่า..."

ดวงตาคู่งามหรี่ลงจ้อง ทำให้ถ้อยคำคัดค้านหลุบหายไปในลำคอของผู้ป่วยคล้ายยอมจำนนต่อสถานการณ์ หากแต่ไม่วายเน้นย้ำอาการตนอีกครั้ง

"แต่แม่ไม่เป็นอะไรจริง ๆ นะ"