ตอนที่ 12

"แต่แม่ไม่เป็นอะไรจริง ๆ นะ"

"จ้ะ ลินเชื่อแล้วแม่ลินแข็งแรงจะตายเนอะ แต่ตอนนี้แม่นอนพักก่อนนะ ขอลินออกไปคุยโทรศัพท์แป๊บหนึ่งเดี๋ยวกลับมา"

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหวาน ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้มารดาจนถึงอกแล้วจึงค่อยเดินออกจากห้องผู้ป่วยรวมมาอย่างเงียบ ๆ ต่างจากหัวใจที่มันว้าวุ่น เอาแต่คิดถึงรอยช้ำนั่น

บอกตามตรง เธอเชื่อไม่ลงจริง ๆ ว่ามันเกิดขึ้นตอนล้ม

มัสลินเอี้ยวหลังไปมองสีหน้าซีดเซียวของมารดาผ่านกระจกบนบานประตูเพียงนิดก่อนจะบิดปลายเท้า เดินตรงเข้าไปหยุดอยู่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาลพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ

"สวัสดีค่ะ หนูอยากจะขอคุยกับหมอที่ตรวจคนไข้ชื่อประไพหน่อยได้ไหมค่ะ?"

หลังแจ้งความประสงค์แก่นางพยาบาลหน้าตาใจดีไปได้ครู่ใหญ่ก็มีชายหนุ่มตัวสูงโปร่ง หน้าตาดีที่แม้มีหน้ากากปิดกว่าครึ่งหน้ายังไม่อาจบดบังความหล่อเหลาเดินตรงเข้ามาหา ศีรษะทุยก้มโค้งลงเล็กน้อยเป็นเชิงทักทาย

มัสลินคลี่ยิ้มหวาน จรดปลายนิ้วลงกดส่งข้อความแจ้งพิกัดและข่าวสารถึงเพื่อนทั้งสองจากนั้นจึงยกมือขึ้นพนมไหว้ทั้งที่ยังถือโทรศัพท์อย่างอ่อนช้อย ใจก็นึกทึ่งกับความอ่อนเยาว์ที่ปรากฏให้เห็น

ดูท่าว่าจะเป็นจะเพิ่งจบใหม่ไม่กี่ปีสินะ

"สวัสดีค่ะคุณหมอ หนูชื่อมัสลินเป็นลูกสาวของแม่ประไพนะคะ"

"สวัสดีครับ ผมนทีครับ"

เสียงทุ้มอู้อี้เล็กน้อยเมื่อจำต้องพูดผ่านหน้ากากอนามัย กระนั้นมัสลินก็พอจับใจความได้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไรบ้าง เธอยิ้มอีกครั้งแล้วเริ่มเปิดปากถามเรื่องที่ต้องการเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาทันที

"ลินอยากทราบอาการของแม่ค่ะ นอกจากหัวแตกแล้ว แม่ลินยังมีแผลที่ตรงอื่นอีกใช่ไหมคะ"

คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อย แววตาครุ่นคิดลังเลจนมัสลินชักหวั่นใจ หรือว่าอาการของมารดาจะหนักหนากว่าที่คาดเดาไว้มาก

คิดแล้วก็ร้อนรนจนยืนไม่นิ่ง ดวงตาคู่งามจดจ้อง แผ่ความกดดันไปถึงนทีผู้เป็นเจ้าของไข้โดยไม่รู้ตัว

หัวคิ้วขมวดมุ่น มีเสียงลมหายใจเบา ๆ แว่วมาให้ได้ยินก่อนที่สุดท้ายนายแพทย์หนุ่มจะผายมือเชื้อเชิญเป็นเชิงให้เดินไปด้วยกัน

"ทางนี้ครับ"

มัสลินเดินตามอย่างไม่มีอิดออด แววตาเปี่ยมหวังหากแต่แฝงด้วยความกังวลยังคงไม่ละไปไหน รอฟังคำอธิบายจากปากของนายแพทย์หนุ่มอย่างใจจดใจจ่อ

กระทั่งเขาพาเธอมาถึงทางเดินที่ผู้คนไม่พลุกพล่าน ร่างสูงก็หมุนตัวหันมาประจันหน้า ยอมเปิดปากให้คำตอบในสิ่งที่เธอเฝ้ารอในที่สุด

"คนไข้ ณ ตอนนี้พบเพียงบาดแผลที่ศีรษะ หากคืนนี้ไม่มีอาการเวียนหัว คลื่นไส้ มีไข้หรืออาการใดที่บ่งบอกถึงความผิดปกติ พรุ่งนี้หลังตรวจรอบเช้าแล้วยังปกติก็คงอนุญาตให้กลับบ้านได้

"...."

"อา ส่วนเรื่องที่คุณมัสลินสงสัย ครับ ตามเนื้อตัวของคนไข้ ผมพบรอยฟกช้ำหลายจุด ซึ่งมีทั้งรอยเก่าและรอยใต้ปะปนกันไป"

ริมฝีปากบางเม้มแน่นทั้งขุ่นเคืองและสะเทือนใจ เพียงเท่านี้ก็พอเข้าใจแล้วว่าเหตุใดนายแพทย์หนุ่มถึงมีสีหน้าหนักอกหนักใจที่จะเล่า

ทุกอย่างเป็นอย่างที่เธอสงสัยไม่มีผิด แผลนั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และมารดาคงกำชับกับเขาไว้ว่าห้ามบอกใคร

แต่เป็นเพราะเธอเองที่เอาแต่รบเร้าผ่านทางสายตา อ้างสถานะของลูกสาว ทำให้เขาจึงจำใจพูด

"ขอบคุณนะคะที่ยอมบอก"

แม้มันน่าจะไม่ใช่ข้อเท็จจริงทั้งหมดก็ตาม

"ลินไม่รบกวนเวลาของคุณหมอแล้วล่ะค่ะ"

มือเรียวยกขึ้นพนมไหว้ประกอบคำขอบคุณ ส่งยิ้มจริงใจให้ก่อนปลีกตัวออกมาเงียบ ๆ ต่างจากหัวใจที่มันกำลังเต้นแรงด้วยความว้าวุ่น สมองเอาแต่ครุ่นคิดถึงที่มาที่ไปของความบอบช้ำพวกนั้น

กว่าจะรู้ตัวว่ามัวแต่จมจ่อกับความคิดตัวเองเกินไปก็ตอนที่ร่างเจอกับแรงปะทะ เซถลาจนเกือบล้มไปกองบนพื้น หากไม่ได้ใครบางคนที่คว้าข้อมือของเธอไว้ได้ทัน

ทันทีที่ทรงตัวได้มัสลินก็เงยหน้าขึ้นหมายจะขอโทษในความไม่ทันระวังของตน

"...."

ทว่าในวินาทีที่สบเข้ากับดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลของคนตรงหน้า สิ่งที่กำลังตีกันวุ่นวายในหัวก็พลันปลิวหาย เหม่อมองเขาราวกับตกอยู่ในห้วงภวังค์