ตอนที่ 10

(สวัสดีค่ะ คุณมัสลิน ญาติของคุณประไพหรือเปล่าคะ? ทางเราติดต่อมาจากโรงพยาบาล .... นะคะ)

หลังได้รับยินชื่อมารดาและคำว่าโรงพยาบาลมัสลินก็ตาสว่างทันที เธอละล่ำละลักขานรับ ใบหน้าหวานซีดเผือดลงทุกขณะระหว่างฟังข้อมูลจากปลายสาย

กระทั่งได้ยินคำว่า 'สวัสดีค่ะ' ดังลอยมาจากลำโพง มือสั่นเทาที่ประคองโทรศัพท์ก็ร่วงผล็อยลงมาวางบนหน้าตัก

"แก เกิดอะไรขึ้น?"

แม้ไม่ได้ฟังบทสนทนาด้วยทิพย์กมลก็พอเดาได้ว่าไม่น่าใช่เรื่องน่ายินดีแน่ ครั้นพอเห็นเพื่อนสาวนิ่งงันคล้ายกำลังช็อก สองแขนจึงโอบประคอง ลูบแผ่นหลังสั่นเทาเบา ๆ

ทั้งโต๊ะตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีใครกล้าปริปากเอื้อนเอ่ย ครู่หนึ่งดวงตารื้นน้ำตาของผู้เพิ่งได้รับข่าวร้ายก็ค่อย ๆ ช้อนขึ้นมองสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยของเพื่อนทีละคน เพิ่งได้สติว่าควรทำอะไร

"มะ..แม่ แม่ฉันเข้าโรงบาล ฉัน...ฉันต้องไปหาแม่"

"เดี๋ยวฉันไปส่ง"

ทิพย์กมลเสนอตัวทันที ทว่ามัสลินเองก็ส่ายหัวปฏิเสธแทบจะในทันทีเช่นกัน

"ไม่ได้ แกต้องเข้าเรียน วันนี้มีควิช"

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่ ไว้ฉันจะส่งข่าวนะ"

ทิพย์กมลทำหน้าดื้อดึง จริงอยู่ว่าวันนี้มีควิชท้ายคาบแต่จะให้เธอเข้าเรียนทั้ง ๆ ที่ใจยังพะวักพะวงอยู่แบบนี้หรือ

ทว่ามัสลินก็ยังคงยืนยันคำเดิมว่า 'ไม่ได้' เธอจึงสลดลงหลายส่วน

"ไม่ไปก็ได้ แต่ถึงโรงบาลแล้วต้องไลน์มาบอกนะ เยี่ยมแม่เสร็จแล้วต้องโทรมาหาฉันด้วย"

น้ำเสียงอ่อย ๆ และสีหน้าม่อยสนิทของเพื่อนดูน่าสงสารเสียจนมัสลินนึกเอ็นดู แต่เพราะเวลาที่มีอยู่อย่างจำกัดเธอจึงไม่ได้อยู่เสวนาด้วยมากนัก

หลังเก็บหนังสือลงกระเป๋าผ้าหมดแล้วร่างบางก็ผลุนผลันวิ่งเหยาะ ๆ จากไป ทิ้งไว้เพียงคำขอให้ช่วยเก็บชีทเรียนไว้ให้

ด้วยระยะทางระหว่างตัวตึกถึงป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัยร่วมห้าร้อยเมตรได้ กว่าจะวิ่งมาถึงใบหน้าหวานก็ผุดพรายเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ กระนั้นเธอก็แทบไม่นึกใส่ใจในสภาพของตัวเองเลยแม้แต่น้อย

ดวงตากลมโตหากแต่วาววับด้วยหยาดน้ำตา สอดส่ายมองหาแท็กซี่ที่จะสามารถพาเธอไปส่งยังจุดหมายปลายทางได้โดยเร็วที่สุดอย่างร้อนรน ทว่าจนแล้วจนรอดก็ไม่เจอคันไหนที่เปิดไฟว่างเลย

บรี้น!

จู่ ๆ เสียงแตรอวยพรก็ดังลั่น ทำเอาหลายชีวิตที่กำลังยืนชะเง้อชะแง้อยู่บริเวณเดียวกันถึงกับสะดุ้ง หันไปมองต้นเสียงอย่างพร้อมเพรียง รวมทั้งเธอด้วย

คิ้วเรียวเลิกฉงนเล็กน้อยเมื่อพบรถสปอร์ตสีดำคันหรูแล่นมาจอดเทียบตรงหน้า แล้วยิ่งฉงนมากขึ้นหลังกระจกเคลื่อนตัวลงจนสุด เผยให้เห็นใบหน้าคมคายของสารถีที่กำลังฉีกยิ้มร่า

"ขึ้นรถเร็ว"

เมื่อเห็นว่าเธอยังเอาแต่ยืนนิ่งภาคภูมิจึงตะโกนเร่งเร้า

"ลินไม่..."

บรี้น! บรี้น!

มัสลินตั้งท่าจะปฏิเสธ ทว่าเสียงแตรก็ดังแทรกขึ้นมาอีกครั้งหากแต่มาจากคันด้านหลังที่จอดจ่อท้ายพร้อมไฟกะพริบ

"มาเร็ว ภูมิไม่อยากขับไปโรงพักแทนโรงบาลนะ"

มัสลินเม้มปากชั่งใจ กวาดสายตามองไปรอบ ๆ อีกครั้งก่อนจะยอมก้าวยาว ๆ ไปดึงประตูรถในที่สุด

"ลำบากภูมิแล้ว"

ทันทีที่ขึ้นมานั่งเรียบร้อยแล้วมัสลินก็หันไปเอ่ยบอกคนขับเสียงอ่อน

"เฮ้ย ไม่ลำบากเลย เพื่อนกันน่าอย่าคิดมากสิลิน"

ใบหน้าคมคายระบายยิ้ม เอ่ยบอกจากใจจริง กระนั้นเพื่อนสาวก็ยังมีทีท่าเกรงอกเกรงใจไม่เปลี่ยน

"งั้นเอางี้ ไว้แม่ลินออกจากโรงบาลแล้ว ภูมิจะเก็บค่ารถเป็นหมูกระทะหนึ่งมื้อ"

แกล้งเย้าหยอกให้เธอคลายความอึดอัดทั้งที่ใจจริงไม่ได้คิดจะให้เธอเลี้ยงข้าวคืนอย่างปากว่า เท่านี้ใบหน้าหวานจึงมีรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบ้าง พลอยทำให้คนเสนอใจชื้น

ส่วนเหตุผลที่เขาทำแบบนี้เพราะรู้ดีว่าหากเสนอตัวแต่แรกคงไม่แคล้วโดนปฏิเสธ ขณะได้ยินข่าวจึงนิ่งฟังแล้วเลือกมัดมือชกด้วยการนำรถมารับถึงที่แทน

ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมมัสลินถึงตั้งกำแพงกับเขานัก ทั้งที่คิดว่าสนิทสนมกันพอตัวแล้วทว่าทุกครั้งที่เธอประสบกับปัญหา เธอกลับไม่เคยปริปากร้องขอความช่วยเหลือใด ๆ จากเพื่อน

แต่ก็เพราะเธอเป็นคนแบบนั้นนั่นแหละ เขาจึงสบายใจและอยากคบหาด้วย