EP2 หัวใจเต้นแรงเมื่ออยู่ใกล้

นั่นคือจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายในหัวใจฉัน ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา พี่ไต้ฝุ่นก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของทิวทัศน์ประจำบ้าน เขาแวะเวียนมาหาพี่พายุบ่อยจนแทบนับครั้งไม่ถ้วน ไม่ว่าจะมาเพื่อสุมหัวทำโปรเจกต์กลุ่ม ติวหนังสือก่อนสอบ หรือบางครั้งก็แค่มานั่งกดจอยสเตชันเล่นเกมเตะบอลโง่ๆ กับกลุ่มเพื่อนของเขาจนดึกดื่น

ในช่วงแรก ฉันพยายามสร้างกำแพงและรักษาระยะห่างตามที่พี่พายุขีดเส้นเอาไว้อย่างเคร่งครัด ท่องจำไว้เสมอว่าเขาคือเพื่อนสนิทของพี่ชาย และที่สำคัญไปกว่านั้น เขาคือผู้ชายอันตรายที่พี่พายุถึงกับเคยเอ่ยปากเตือนฉันด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ไอ้ฝุ่นมันเจ้าชู้ตัวพ่อ เสือผู้หญิงของแท้ น้องอย่าไปอยู่ใกล้มันเชียวนะ เฮียไม่อยากตามไปเตะก้านคอเพื่อนตัวเอง”

ฉันรับรู้และตระหนักถึงคำเตือนนั้นเป็นอย่างดี ฉันเห็นกับตาตัวเองมาหลายครั้งว่าเสน่ห์ร้ายเหลือของเขาทำงานอย่างทรงอานุภาพแค่ไหน เวลาที่เขาพูดคุยโทรศัพท์ คารมคมคายที่แพรวพราวและรอยยิ้มมุมปากที่แสนจะเจ้าชู้นั้น คงทำให้ผู้หญิงปลายสายใจสั่นจนแทบละลาย ฉันเฝ้ามองเขาในสถานะน้องสาวของเพื่อนสนิท เป็นเพียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาปฏิบัติตัวด้วยความเอ็นดูแบบห่างๆ ผสมผสานกับการหยอกล้อกวนประสาทตามประสาผู้ชายขี้เล่น

แต่ก็นั่นแหละ ยิ่งถูกสั่งห้าม จิตใจที่อยากรู้อยากเห็นก็ยิ่งถลำลึก

ฉันเริ่มแอบมองเขาบ่อยขึ้น สังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในตัวเขาที่คนอื่นอาจจะมองข้ามไป เวลาที่เขาขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันยามคร่ำเคร่งกับสูตรฟิสิกส์วิศวกรรมที่ซับซ้อน เวลาที่เขาหัวเราะจนตาหยีให้กับมุกตลกฝืดๆ ของเพื่อนในกลุ่ม หรือแม้กระทั่งมุมอ่อนโยนที่เขาเผลอแสดงออกมาตอนที่ย่อตัวลงลูบหัวสุนัขจรจัดที่ชอบมานอนหน้าบ้านของเรา

เขาเป็นเหมือนมวลอากาศที่ฉันต้องหายใจเข้าออก เขามีแรงดึงดูดมหาศาลจนฉันไม่สามารถละสายตาไปจากเขาได้เลย ความรู้สึกประหลาดนี้มันค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบในส่วนลึกของหัวใจ ราวกับไวรัสที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามากัดกินพื้นที่ในความรู้สึกโดยที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัวปกป้องตัวเอง

จนกระทั่งวันหนึ่ง บ่ายวันเสาร์ที่ท้องฟ้าขมุกขมัวและเมฆฝนทำท่าจะตั้งเค้า อากาศภายในบ้านค่อนข้างอบอ้าวเหนียวเหนอะหนะ พี่พายุและผองเพื่อนยังคงยึดครองพื้นที่ห้องนั่งเล่นเพื่อปั่นงานเช่นเคย ฉันนั่งทำการบ้านวิชาทฤษฎีการสื่อสารเบื้องต้นอยู่ที่โต๊ะมุมเดิม แต่ดูเหมือนว่าสมาธิของฉันจะหลุดลอยออกไปนอกหน้าต่างไกลกว่าเนื้อหาในตำราเรียนเสียแล้ว

“ทำหน้ายุ่งเป็นยายแก่เชียวนะเรา”

เสียงทุ้มต่ำที่แสนคุ้นเคยกระซิบดังขึ้นที่ข้างใบหูจนฉันสะดุ้งสุดตัว พี่ไต้ฝุ่นทรุดตัวลงมานั่งยองๆ อยู่ข้างเก้าอี้ของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังที่ผสมผสานกับกลิ่นเหงื่อจางๆ สไตล์ผู้ชายแมนๆ ของเขาโชยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของฉันกระตุกเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง

“เปล่าค่ะ แค่การบ้านมันยากนิดหน่อย” ฉันก้มหน้างุด ตอบอ้อมแอ้มไม่เต็มเสียง พยายามบังคับสายตาตัวเองให้จดจ่ออยู่กับตัวอักษรบนหน้ากระดาษเพื่อซ่อนความประหม่า

“วิชานิเทศเนี่ยนะยาก สู้สูตรคำนวณแคลคูลัสของเด็กวิศวะก็ไม่ได้หรอกมั้ง” เขาพูดกลั้วหัวเราะ ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองข้อความบนสมุดโน้ตที่ฉันเขียนค้างเอาไว้

“มันก็เรียนยากกันคนละแบบสิคะ จะเอามาเทียบกันได้ยังไง” ฉันเถียงเสียงเบา รู้สึกได้ถึงมวลความร้อนที่เริ่มแผ่ซ่านขึ้นมาบนพวงแก้มอีกครั้งเมื่อระยะห่างระหว่างเราลดลงจนใบหน้าแทบจะชนกัน

“ให้เฮียช่วยไหมล่ะ” เขาเอียงคอถาม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำลายล้างหัวใจประดับอยู่บนริมฝีปากหยักสวย “ถึงจะเรียนวิศวะ แต่ถ้าเป็นเรื่องใช้คารมคมคาย เฮียว่าเฮียก็พอตัวอยู่นะ”

ฉันเบิกตากว้าง กำลังจะอ้าปากปฏิเสธความหวังดีที่แฝงไปด้วยอันตรายนั้น แต่เสียงตะโกนของพี่พายุที่กำลังง่วนอยู่กับการบัดกรีแผงวงจรไฟฟ้าก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน

“ไอ้ฝุ่น มึงจะไปนั่งอ่อยน้องกูอีกนานไหมวะ เลิกกวนยัยพายแล้วมาช่วยกูจับสายไฟทางนี้เลย ให้เร็ว ก่อนที่กูจะไปลากคอมึงมา”

ภูริภัทรหัวเราะหึในลำคอ “เออ รู้แล้วเว้ย ไปเดี๋ยวนี้แหละ ขี้หวงขี้บ่นฉิบหายเลยมึงเนี่ย”

เขายืดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างสูงใหญ่ของเขาทาบทับลงมาบนตัวฉันจนมิด ฉันเผลอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างลืมตัว และในเสี้ยววินาทีที่หัวใจเต้นระรัวนั้นเอง มือใหญ่ที่ดูอบอุ่นของเขาก็ยื่นมาวางแหมะลงบนกลุ่มผมของฉัน เขาขยี้มันเบาๆ จนผมที่มัดไว้ยุ่งเหยิงไม่ต่างจากสิ่งที่พี่พายุชอบทำเป็นประจำ

แต่ทว่าสัมผัสของเขามันกลับแตกต่างออกไป มันไม่ได้หยาบกระด้างและรุนแรงเหมือนของพี่ชาย มันแฝงไปด้วยความอ่อนโยนบางอย่างที่ฉันตีความไม่ออก สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือหนาราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูง ที่แล่นปราดจากหนังศีรษะลงมาทำลายระบบประสาทจนถึงปลายนิ้วเท้า

“ตั้งใจเรียนล่ะ ยัยตัวเล็ก ถ้าไม่เข้าใจอะไรตรงไหน ถามเฮียได้นะ เฮียเก่งทุกเรื่อง”

เขาพูดทิ้งท้ายเอาไว้แค่นั้น ก่อนจะล้วงมือสอดเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วหันหลังเดินกลับไปหากลุ่มเพื่อน ทิ้งให้ฉันนั่งนิ่งตัวแข็งทื่อเป็นรูปปั้นหินอยู่ที่เดิม หัวใจของฉันเต้นกระหน่ำรุนแรงจนแทบจะทะลุอกเสื้อออกมาประท้วง ใบหน้าร้อนฉ่าจนฉันมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่ามันต้องแดงก่ำยิ่งกว่าลูกตำลึงสุกแน่ๆ

ฉันก้มหน้าลงซ่อนสายตาทันที แสร้งทำเป็นขีดเขียนตัวหนังสือลงบนตำราเรียนตรงหน้า แต่ในสมองกลับขาวโพลนไปหมด ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจแอบเหลียวมองแผ่นหลังกว้างของเขาอีกครั้ง และจังหวะนั้นเองที่ฉันพบว่าเขากำลังหันหน้ากลับมามองที่ฉันเช่นเดียวกัน

แววตาของเขาที่ทอดมองมาในครั้งนี้มันเปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาแห่งความเอ็นดูแบบที่พี่ชายมองน้องสาวอีกต่อไป แต่มันมีประกายไฟบางอย่างที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนกว่านั้นฉายวาบขึ้นมา ประกายแห่งความพึงพอใจ ราวกับว่านักล่าเพิ่งสังเกตเห็นเหยื่อชิ้นโอชะที่หลงเข้ามาในอาณาเขตของตัวเอง

ริมฝีปากหยักลึกของเขากระตุกยิ้มขึ้นที่มุมปากเล็กน้อย มันเป็นรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ทำให้หัวใจของฉันหล่นวูบลงไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม

และนั่นคือลางบอกเหตุร้ายครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตฉัน รอยยิ้มที่กำลังประกาศกร้าวให้ฉันรู้ว่า ผู้ชายที่ชื่อไต้ฝุ่นคนนี้ จะไม่มีวันเป็นแค่เพื่อนของพี่ชายอีกต่อไป แต่เขากำลังจะกลายเป็นพายุทอร์นาโดลูกใหญ่ที่สุด ที่กำลังตั้งเค้าเตรียมพร้อมจะพัดกระหน่ำเข้ามาทำลายล้างกำแพงในหัวใจและกวาดล้างโลกอันเงียบสงบของฉัน โดยที่ฉันไม่มีทางหนีรอดไปได้เลย