EP3 ให้เฮียช่วยไหม

“ทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้ ทุกสัมผัส ทุกรอยยิ้มของเขา มันดึงดูดฉันให้ถลำลึกลงไปเรื่อยๆ”

เข็มนาฬิกาในโลกใบเล็กอันแสนสงบของพิมพายคล้ายจะถูกเร่งจังหวะให้หมุนเร็วขึ้นอย่างบ้าคลั่ง นับตั้งแต่วันที่รอยยิ้มทรงเสน่ห์และสัมผัสอุ่นซ่านจากฝ่ามือหนาของภูริภัทรทาบทับลงมาบนเส้นผม ความรู้สึกปั่นป่วนประหลาดที่เกิดขึ้นในวันนั้นยังคงทิ้งร่องรอยฝังลึกไว้ในห้วงความรู้สึก ราวกับถ่านไฟที่ยังคุกรุ่นอยู่ใต้กองขี้เถ้า รอเพียงกระแสลมพัดโชยมาเบาๆ ก็พร้อมจะปะทุลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

และกระแสลมที่ว่านั้นก็ดูเหมือนจะขยันพัดผ่านมาทางบ้านของฉันบ่อยครั้งเหลือเกิน

ช่วงหลายสัปดาห์ต่อมา ห้องนั่งเล่นที่เคยเป็นอาณาจักรแห่งความสงบสุขของฉัน ถูกแปรสภาพให้กลายเป็นศูนย์บัญชาการย่อยของนักศึกษาคณะวิศวกรรมเครื่องกลปีสามไปโดยปริยาย พายุภัทรและภูริภัทรได้รับมอบหมายให้ทำโปรเจกต์ชิ้นใหญ่ร่วมกัน มันคือการออกแบบชิ้นส่วนกลไกเครื่องยนต์ที่ซับซ้อนเกินกว่าจินตนาการของเด็กนิเทศศาสตร์ปีหนึ่งอย่างฉันจะหยั่งถึง

ความถี่ในการปรากฏตัวของพี่ไต้ฝุ่นในบ้านของเราจึงเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ จากที่เคยแวะเวียนมาสัปดาห์ละครั้งสองครั้ง กลายเป็นว่าเขามาขลุกอยู่ที่นี่แทบจะทุกวันหลังเลิกเรียน ลากยาวไปจนถึงค่ำมืดดึกดื่น

ภาพที่ฉันเห็นจนชินตากลายเป็นภาพของร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดธรรมดาที่ขับเน้นสัดส่วนสมบูรณ์แบบของเขากำลังก้มหน้าคร่ำเคร่งอยู่กับแบบร่างพิมพ์เขียวที่กระจัดกระจายเต็มโต๊ะญี่ปุ่นตัวเตี้ย เขากับพี่พายุมักจะสุมหัวถกเถียงกันด้วยศัพท์เทคนิคเฉพาะทางที่ฉันฟังไม่รู้เรื่อง สลับกับการสบถคำหยาบเบาๆ ยามที่บางอย่างไม่เป็นไปตามแผน กลิ่นกาแฟคั่วเข้มที่ชงทิ้งไว้จนเย็นชืดผสมผสานกับกลิ่นโลหะจางๆ จากชิ้นส่วนอะไหล่ที่พวกเขานำมากองสุมไว้ สร้างบรรยากาศดิบเถื่อนทว่ากลับมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาดให้เกิดขึ้นในบ้านของเรา

ฉันพยายามทำตัวให้ลีบแบนเป็นอากาศธาตุ เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้เวลาที่ต้องเดินผ่านพื้นที่ยึดครองของพวกเขาเพื่อไปหยิบหนังสือหรือรินน้ำดื่ม แต่ดูเหมือนว่าการมีอยู่ของฉันจะไม่อาจรอดพ้นสายตาดุจเหยี่ยวคู่นั้นไปได้เลย

“น้องพาย มานั่งเหม่ออะไรตรงนี้”

เสียงทุ้มต่ำที่ติดจะกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นจากทางด้านหลัง ฉันสะดุ้งสุดตัวก่อนจะหันขวับกลับไปมอง ภูริภัทรกำลังยืนล้วงกระเป๋ากางเกงพิงขอบประตูห้องครัว มืออีกข้างของเขาถือแก้วกาแฟเซรามิกที่ว่างเปล่า ดวงตาเรียวคมของเขาทอดมองมาที่ฉันอย่างคนชอบจับผิด

“พายไม่ได้เหม่อ พายแค่พักสายตาต่างหาก” ฉันรีบแก้ตัวตะกุกตะกัก ก้มหน้าลงมองสมุดเลกเชอร์ที่เต็มไปด้วยลายมือยุกยิกของตัวเองเพื่อหลบเลี่ยงสายตาทรงเสน่ห์คู่นั้น

“พักสายตา หรือพักใจที่กำลังเต้นแรงกันแน่” เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้ ยื่นแก้วในมือมาตรงหน้าฉันพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก “กาแฟเฮียหมดแล้ว ชงให้ใหม่อีกแก้วสิ”

คำพูดหยอกเย้าของเขาเหมือนลูกศรที่ยิงตรงมาปักเข้ากลางใจ ฉันรู้สึกได้ถึงมวลความร้อนที่แล่นริ้วขึ้นมาเห่อแดงบนใบหน้าอีกครั้ง พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจที่กำลังเสียกระบวนการทำงาน “เฮียพายุก็บอกอยู่ว่าอย่าดื่มกาแฟเยอะ มันเปลืองของ”

ฉันแกล้งยกชื่อพี่ชายขึ้นมาอ้างเป็นเกราะกำบัง ทั้งที่รู้ดีเต็มอกว่ามันเป็นเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย พี่ไต้ฝุ่นหัวเราะหึในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนความรู้สึกของฉันอย่างรุนแรงจนแทบต้านทานไม่ไหว

“ใจร้ายจังนะเรา แค่กาแฟแก้วเดียวก็หวง หรือว่ากลัวว่าถ้าเฮียใจสั่นตายไป จะไม่มีใครมาช่วยติวหนังสือให้”

ฉันชะงักมือที่กำลังจับปากกา เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ “ติวหนังสืออะไรคะ”

“ก็เห็นนั่งคิ้วขมวดจ้องไอ้กระดาษแผ่นนั้นมาเป็นชั่วโมงแล้ว คิ้วจะผูกกันเป็นโบอยู่แล้วนั่น มีอะไรให้เฮียช่วยหรือเปล่าล่ะ” เขายกมือขึ้นมาทำท่าจะใช้นิ้วชี้จิ้มลงบนหน้าผากของฉัน แต่ฉันไหวตัวเบี่ยงหลบทันอย่างหวุดหวิด

“ไม่ต้องเลยค่ะ นี่มันวิชาของเด็กนิเทศศาสตร์ เฮียเรียนวิศวะไม่เข้าใจหรอก” ฉันปฏิเสธเสียงแข็ง แม้ว่าในใจลึกๆ จะกำลังสู้รบกับความจริงที่ว่าฉันกำลังมีปัญหาอย่างหนักกับวิชาทฤษฎีการสื่อสารขั้นพื้นฐานจริงๆ

“โอ้โห ดูถูกกันซะด้วย” เขาแสร้งทำหน้าผิดหวังทว่าดวงตายังคงพราวระยับ “วิศวะอย่างเฮียอาจจะไม่ได้เก่งเรื่องภาษาดอกไม้สวยหรูแบบเด็กนิเทศ แต่ถ้าเป็นเรื่องตรรกะและเหตุผลละก็ เฮียว่าเฮียพอถูไถได้สบายมาก เอามาดูสิ”

เขาไม่รอให้ฉันเอ่ยปากอนุญาต ฝ่ามือหนาก็เอื้อมมาดึงสมุดเลกเชอร์ของฉันไปจากโต๊ะอย่างรวดเร็ว ฉันเบิกตากว้างพยายามจะกระโดดแย่งคืน แต่เขากลับชูมันขึ้นสูงจนคนตัวเล็กอย่างฉันเอื้อมไม่ถึง

“เฮียฝุ่น เอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะ” ฉันร้องประท้วงเสียงหลง แต่ก็ต้องรีบกดเสียงให้เบาลงเพราะกลัวว่าเสียงจะดังลอดไปถึงห้องนั่งเล่นที่พี่พายุยังคงจมอยู่กับกองแบบร่างพิมพ์เขียว

“เดี๋ยวน่า ขอดูก่อน” เขาไม่สนใจเสียงประท้วงของฉัน นัยน์ตาคมกริบใช้เวลาเพียงครู่เดียวในการกวาดสายตาอ่านเนื้อหาที่ฉันจดเอาไว้ “ทฤษฎีการสื่อสารระหว่างบุคคล” เขาลากเสียงยาวในลำคอ “ดูซับซ้อนใช้ได้เลยนี่”

“มันไม่ใช่แค่ซับซ้อน แต่มันน่าปวดหัวมากๆ ต่างหาก” ฉันบ่นอุบอิบอย่างยอมจำนน ยอมแพ้ที่จะกระโดดแย่งสมุดคืนแล้วปล่อยให้เขายืนอ่านมันต่อไป

พี่ไต้ฝุ่นมองหน้าฉันนิ่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เคยมียกประดับอยู่บนใบหน้าจางหายไปชั่วขณะ ถูกแทนที่ด้วยแววตาจริงจังและท่าทีครุ่นคิด “มันก็แค่โมเดลที่อธิบายว่าคนเราส่งสารคุยกันยังไงไม่ใช่เหรอ”

และหลังจากนั้นเขาก็เริ่มอธิบายทฤษฎีที่ฉันอ่านจนปวดหัวมาหลายวันด้วยภาษาที่เข้าใจง่ายกว่าที่ฉันคาดคิด เขาเปรียบเทียบกระบวนการสื่อสารของมนุษย์กับวงจรไฟฟ้า การส่งสาร การเข้ารหัส การถอดรหัส และเรื่องของสัญญาณรบกวน เขาอธิบายทุกอย่างในมุมมองของนักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์ที่มองทุกสิ่งบนโลกเป็นระบบและกระบวนการที่ชัดเจน

ฉันยืนฟังเขาอธิบายอย่างตั้งใจ ลืมไปชั่วขณะว่าเขากำลังกวนประสาทฉันอยู่เมื่อครู่นี้ ลืมกระทั่งว่าหัวใจของตัวเองกำลังเต้นแรงแค่ไหนที่เขายืนอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังที่ผสมผสานกับกลิ่นกาแฟอ่อนๆ จากตัวเขาหอมฟุ้งจนฉันแทบอยากจะหยุดหายใจเพื่อกักเก็บกลิ่นนี้ไว้

“พอจะเห็นภาพบ้างหรือยัง” เขาเอ่ยถามหลังจากอธิบายจบ

ฉันพยักหน้าช้าๆ รับรู้ได้ว่าสมองโล่งขึ้นมาก “ก็พอจะเข้าใจกระบวนการของมันมากขึ้นค่ะ”