อาการใจสั่น

พอจัดการทำความสะอาดและพันผ้าพันแผลให้ปริญเป็นรอบที่สอง พนิดาก็เข้ามาจัดการเก็บกวาดและล้างจานในครัว โดยไม่ลืมที่จะยกจานแตงโมออกไปให้ปริญนั่งทานตบท้าย

ปริญนั่งมองจานแตงโมที่ถูกหั่นและแกะเป็นรูปใบไม้ก็นึกประหลาดใจไม่คิดว่าพนิดาจะมีมุมละเอียดอ่อนแบบนี้อยู่ด้วย จะว่าไปพนิดาถึงแม้ว่าจะมีนิสัยแสบๆซนๆและเด็กกว่าเขาอยู่หลายปี แต่ไม่น่าเชื่อว่าเธอก็ยังมีมุมที่เป็นแม่ศรีบ้านแม่ศรีเรือนกับเขาเหมือนกัน

"ญดาไม่ชอบทำอาหารหรอกค่ะปริ้น ญดาว่ามันเหม็นติดผมค่ะ สมัยนี้อยากจะกินอะไรก็แค่โทรสั่งก็มีคนมาส่งให้ถึงที่แล้ว ไม่เห็นต้องทำเองให้ลำบากเลย"

"งานบ้านญดาทำไม่เป็นหรอกค่ะ ถ้าปริ้นคิดจะคบกับญดา ขอเตือนไว้ก่อนนะคะว่าของพวกนั้นญดาไม่แตะ ทุกวันนี้แค่ถ่ายละครก็แทบจะไม่มีเวลาทำอะไรแล้ว ถ้าปริ้นคาดหวังว่าญดาต้องเป็นผู้หญิงแบบนั้นล่ะก็ บอกไว้เลยนะคะว่าปริ้นเตรียมตัวผิดหวังได้เลย"

แม้จะรู้อยู่แล้วว่าญานิศาเป็นผู้หญิงที่ถนัดงานนอกบ้านเสียมากกว่าเรื่องงานบ้านงานเรือน แต่ปริญก็เคยคิดว่ามันก็คงอาจจะไม่ได้เป็นปัญหามากนัก หากแต่ผู้เป็นย่ากลับยื่นคำขาดมาเรียบร้อยว่าศรีภรรยาของเขานั้น งานบ้านงานเรือนต้องเป๊ะ ทำอาหารต้องอร่อยเพราะกลัวว่าถ้าหลานแต่งงานกับผู้หญิงที่ทำอะไรไม่เป็นไปแล้วจะลำบากทีหลัง

"เมื่อกี้เธอว่าใครเรียกร้องความสนใจ"

"จะใครล่ะคะ ว่าคนอื่นทำตัวเป็นเด็ก แต่ตัวเอง.."

"หยุด พอแล้วพนิดาฉันเหนื่อยที่จะต้องมานั่งเถียงกับเธอแล้ว ทำไมถึงชอบเถียงนัก เคยคิดมั้ยว่าถ้าเถียงให้มันน้อยลงกว่านี้เธอจะน่ารักขึ้นกว่านี้เยอะเลย"

"แล้วพี่ปริ้นไม่ใช่หรอคะที่เป็นคนหาเรื่องว่าพายก่อน"

"ก็เธอมาว่าฉันเรียกร้องความสนใจก่อน" ว่าแล้วปริญคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว ดูเอาเถอะว่าแต่เธอชอบเถียง เขาเองก็ยอมเธอเสียที่ไหน พนิดาแอบยิ้มขำกับพฤติกรรมของผู้ใหญ่ตรงหน้า

"ขำอะไร"

"เปล่านี่คะ พี่ปริ้นจะอาบน้ำเลยหรือเปล่าคะ เดี๋ยวพายไปเปิดน้ำใส่อ่างให้เอามั้ย วันนี้พี่ช่วยย่าบัวขุดดินตั้งแต่เช้าคงอาจจะมีเมื่อยเนื้อเมื่อยตัว แช่น้ำอุ่นสักหน่อยอาจจะช่วยผ่อนคลายขึ้นมาก็ได้นะคะ" 

แม้ว่าจะยังคงคลางแคลงใจกับท่าทีของคนตรงหน้า แต่พอฟังข้อเสนอของเธอแล้วปริญเองก็รู้สึกเห็นด้วยว่าอยากจะนอนแช่น้ำอุ่นสักหน่อยจึงพยักหน้าให้พนิดาไปเตรียมน้ำให้ หลังจากเข้าไปเปิดน้ำอุ่นรอพนิดาก็จัดการหยดน้ำมันหอมระเหยลงไปเพื่อช่วยเรื่องการผ่อนคลาย จากนั้นก็จุดเทียนเพิ่มบรรยากาศแล้วจึงออกไปตามปริญพอเปิดประตูห้องน้ำออกไปก็เห็นว่าปริญนั่งรออยู่ที่บนเตียง หน้าตาบ่งบอกถึงความเซ็ง

"พายเตรียมน้ำให้เสร็จแล้วค่ะ พี่ปริ้นเข้าไปอาบได้เลย" 

"ช่วยถอดให้หน่อย"

"อะ อะไรนะคะ"

"ถอดเสื้อ ฉันถอดไม่ได้"

แม้ว่าจะกล้าๆกลัวๆแต่พนิดาก็เลือกที่จะเดินเข้าไปใกล้ๆ ใจดวงน้อยเริ่มเต้นตุบตับเมื่อได้สัมผัสลงไปบนเนื้อตัวของเขา ปริญยกแขนชูมือขึ้นทั้งสองข้าง ส่วนพนิดาก็ค่อยๆเลิกเสื้อขึ้นไปด้านบนตามลำตัว ก่อนที่สายตาจะค่อยๆมองต่ำลงไปเรื่อยๆจนเลยไปถึงกล้ามอกแน่นๆนั่นที่ทำเอาใจดวงน้อยๆออกอาการสั่นไหว

"ทำไมเธอถึงหน้าแดง"

"ปะ เปล่านี่คะ" พนิดารีบยกมือปิดแก้มทั้งสองข้างไว้ก่อนจะรีบปฏิเสธพัลวันเมื่อปริญโน้มหน้าเข้ามาดูเธอใกล้ๆ

"นี่อย่าบอกนะว่าเธอแอบคิดไม่ดีกับฉัน"

"พายเปล่า" พนิดารีบตอบกลับทันควัน

"ฮึ แต่ถึงจะใช่จริงๆ มันก็ช่วยไม่ได้อ่ะนะ ถ้าเธอจะเห็นหุ่นฉันแล้วเกิด...ใจเต้นวูบๆวาบๆขึ้นมา หุ่นแบบนี้ผู้หญิงที่ไหนเห็นก็อยากจะโดดเข้าใส่ฉันกันทั้งนั้นแหละเธอว่ามั้ย" ปริญยังคงพูดออกมาหน้าตาเฉย ซึ่งไอ้ท่าทางอาการมั่นหน้าของเขานั้นมันก็มากพอที่จะทำเอาคนที่ยืนมองนันหมั่นไส้เข้าไปอีกได้

"ตั้งแต่เกิดมานี่เคยมีคนบอกมั้ยคะว่าพี่น่ะเป็นคนที่หลงตัวเองโครตๆ"

"ไม่มี ถึงต่อให้มีก็จะทำไงได้ คนมันเกิดมาหน้าตาดี ไม่อย่างนั้นฉันจะจีบนางเอกอย่าง ญดา ติดหรอ"

"เฮอะ" พนิดาได้เพียงแต่ยิ้มแห้งใส่ เมื่อไปๆมาๆปริญชักจะอาการหนักขึ้น 

"ทีนี้ก็เกะผ้าพันแผลให้ฉันออกได้แล้ว"

"แกะทำไมคะ"

"ก็ถ้าไม่แกะ แล้วฉันจะอาบน้ำได้ยังไง" 

"อ้าว ถ้าอย่างนั้นแล้วทำไมพี่ปริ้นถึงไม่แกะผ้านี่ออกตั้งแต่แรก จะได้ถอดเสื้อเองได้ แล้วก็จะได้ไม่ต้องมาเป็นภาระคนอื่นเขาด้วย"

"นี่ว่าฉันเป็นภาระงั้นหรอ ฉันเป็นสามีของเธอนะ คอยดูเถอะฉันจะฟ้องคุณย่า"

"ก็แค่สามีแค่ในนามเท่านั้นแหละค่ะ เอาไว้ถ้าเป็นสามีจริงๆเมื่อไหร่พายค่อยจะดูแลให้เต็มที่"

"ฝันไปเถอะ" พูดจบปริญก็เดินลิ่วตัวลอยตรงไปที่ห้องน้ำ ปล่อยให้พนิดายืนเม้มปากจิกเล็บตัวเองด้วยความหมั่นไส้

หลังจากที่ลองใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาน่าจะเกือบครบเดือน ทั้งพนิดาและปริญเองต่างก็มีอะไรให้อีกฝ่ายหนึ่งได้เซอร์ไพรส์กันอยู่เรื่อยๆ แต่ดูแล้วน่าจะเป็นปริญเสียมากกว่าที่เริ่มรู้สึกทึ่งในหลายๆเรื่องที่พนิดาทำ 

ทุกๆวันพนิดาจะตื่นแต่เช้าคอยหุงหาอาหารเตรียมกับข้าว เสร็จแล้วเธอก็จะออกไปตักบาตรกับคุณย่าของเขา จากนั้นก็จะเลยไปช่วยดูคนงานในไร่ คนงานทุกคนดูจะสนิทและคุ้นเคยกับพนิดาดี ยิ่งช่วงนี้เป็นฤดูกาลเก็บเกี่ยว ที่ประจำของเธอก็คือโรงคัดส้ม

วันนี้ปริญตื่นเช้าบ้าง หลังจากที่แวะไปหาผู้เป็นย่าแล้วจึงถือโอกาสเดินเลยเข้าไปดูภรรยาในนามของตัวเองเสียหน่อยว่าไปแอบเที่ยวซุกซนอยู่ที่ไหน

ปริญเดินตามแนวแถวต้นส้มไปเรื่อยๆ จนไปเจอพนิดาที่อยู่ในชุดเสื้อลายสก๊อตแขนยาวสีน้ำเงินกับกางเกงยีนต์รัดรูปสีเข้ม เธอสวมรองเท้าบู๊ทสูงขึ้นมาจนถึงเข่า ที่บนศรีษะมีหมวกปีกที่สานด้วยไม้ไผ่ ผมของเธอถูกถักเป็นเปียยาวปล่อยไปข้างหลัง 

พนิดากำลังช่วยเหล่าคนงานเก็บส้มอยู่ ตอนนี้เธอปีนบันไดขึ้นไป เลือกเก็บผลส้มลูกโตๆใส่ถุงย่ามขนาดใหญ่ที่เธอสะพายเอาไว้ ปริญยืนมองอยู่สักครู่จึงเดินเข้าไปหาและหยุดมองอยู่ที่ข้างหลัง 

"ให้ช่วยหรือเปล่า"

เพียงแค่นั้นที่เขาทักขึ้น อยู่ๆพนิดาก็เกิดตกใจร้องว้ายขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว จากที่ยืนเกาะบันไดไว้มั่น เธอก็เกิดปล่อยมือออกจนตัวเองเซและตกลงมา ปริญเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าไปรับตัวเธอที่กำลังจะร่วงลงมาเอาไว้ แต่ด้วยความที่ว่ามันเป็นเนินเขาและตัวเขาเองก็ไม่ทันได้ตั้งตัวเลยทำให้ทั้งเขาและพนิดาต่างก็ล้มกลิ้งลงไปข้างล่าง เมื่อทุกอย่างหยุดลง ใบหน้าที่อยู่ห่างกันแค่คืบนั้นต่างก็ชะงัก ตาสบตาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

ตึกๆ ตึกๆ ตาคม คิ้วเข้ม จมูกโด่ง คนอะไรหล่อจัง..

"โอะ โอ๊ยย ถลอกหมดเลยแขน" 

พนิดารีบสะบัดหน้าก่อนจะโอดครวญออกมาเมื่อรู้ว่าใจตัวเองนั้นกำลังสั่นเพราะใคร จึงได้รีบทำทีเป็นว่าไล่ปัดเศษหญ้าออกจากเสื้อผ้าตัวเองออกอย่างไว

"ซุ่มซ่ามจริงๆเลย นี่ถ้าฉันไม่มารับเอาไว้เธอคงได้ตกลงมาแขนขาหักไปแล้วมั้ง"

"พี่ปริ้นคะ ก่อนจะว่าพายพี่ปริ้นช่วยตำหนิตัวเองบ้างสิคะ คนอะไรอยู่ดีๆก็โผล่มาจากทางด้านหลังเงียบๆ แบบนี้เป็นใครก็ตกใจค่ะ"

"นี่ตกลงเธอจะโทษว่าเป็นความผิดฉันอีกแล้ว ทั้งๆที่ฉันเป็นคนรับเธอเอาไว้ไม่ให้ร่วงก้นกระแทกเนี่ยนะ"

"มันก็ต้องเป็นความผิดของพี่นั่นแหละค่ะ พายเก็บส้มของพายอยู่ดีๆ แล้วจู่ๆพี่ก็โผล่มาไม่บอกกล่าว"

"โอเค ฉันผิดเองก็ได้ที่เสร่อเข้ามาเพราะอยากจะช่วย แบบนี้พอใจหรือยัง"

ปริญรีบลุกขึ้นทันทีก่อนจะสะบัดเสื้อผ้าตัวเองที่ยังเปื้อนอยู่ พนิดาเองพอเห็นปริญลุกขึ้นเธอก็อยากจะลุกบ้าง แต่พอแค่ขยับข้อเท้าเท่านั้น ความเจ็บปวดก็พุ่งแล่นปรี๊ดไปที่ข้อเท้าจนต้องร้องโอ๊ยออกมา