เปลี่ยนกันดูแล

เมื่อเห็นแล้วว่าพนิดาไม่น่าจะสามารถลุกขึ้นเดินได้ปริญจึงสอดแขนตัวเองเข้าไปรวบขาของพนิดาเอาไว้ ส่วนอีกข้างก็โอบไปที่แผ่นหลังก่อนจะยกเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน จังหวะนี้ด้วยความตกใจพนิดาจึงจำเป็นจะต้องโอบแขนทั้งสองข้างของเธอไปที่รอบลำคอของเขา

"ถ้าไม่อยากตกลงไปอีกรอบก็หุบปากไว้ บอกไว้ก่อนนะว่าถ้าพูดมากขึ้นมาเมื่อไหร่ แขนฉันมันสามารถอ่อนแรงลงได้ทันที"

จากตอนแรกที่คอยต่อปากต่อคำกับเขาไม่หยุด เวลานี้พนิดาจำเป็นต้องหุบปากเอาไว้เสียก่อน ตอนนี้ชีวิตน้อยๆของเธอมันกำลังตกอยู่ภายในอุ้งมือของเขา ไม่ว่าเขาจะสั่งจะดุหรือจะพูดอะไรเธอเองก็คงจะต้องเงียบ

พอถึงบ้านปริญก็วางเธอลงที่บนโซฟา ส่วนตัวเขาเองก็หันไปเตรียมกะละมังน้ำอุ่นมาให้เธอแช่เท้า พนิดาสงสัยว่าข้อเท้าของเธอคงจะพลิก จากที่ลองขยับดูแล้วรู้สึกถึงความเจ็บแปลบนิดๆ

"วางเท้าเธอลงมาสิ ฉันจะล้างให้"พนิดามองสบตาคมที่วันนี้มันดูเหมือนว่าจะอ่อนโยนลงเป็นพิเศษ

"เอ่อคือว่าพี่ปริ้นคะ เดี๋ยวพายว่าพายทำเองดีกว่าค่ะ" พนิดารีบห้ามทันควันเมื่อปริญทำท่าเหมือนกับว่าพยายามจับข้อเท้าของเธอยกขึ้นเพื่อเตรียมที่จะจุ่มมันลงไปในกะละมัง

"อยู่เฉยๆเถอะน่า อย่าเรื่องมาก" 

ว่าแล้วเขาก็จับข้อเท้าของเธอจุ่มลงไป ในนั้นมีกลิ่นสมุนไพรอะไรไม่รู้แต่ให้ความหอมอ่อนๆ ปริญค่อยๆคลึงไปตามรอบข้อเท้าก่อนจะออกแรงนวดเล็กน้อยแถมยังให้ความรู้สึกผ่อนคลายจากนั้นแล้วจึงใช้ผ้าขนหนูซับให้จนแห้ง

พนิดามองดูการกระทำทุกอย่างของเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ปริญที่ทั้งปากร้าย คอยว่าเธอสารพัด คนที่แม้แต่หน้าเธอเองเขาก็ยังไม่อยากจะมองคนนั้นหายไปอยู่ที่ไหนแล้วนะ เวลานี้พนิดาเห็นแต่เพียงผู้ชายอ่อนโยนคนหนึ่ง แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่ความรู้สึกที่มันออกมาจากภายในของเขาก็ตาม เพราะภายนอกเขาก็ยังคงทำหน้าขรึมดุๆตามเคย 

"เสร็จแล้ว เดี๋ยวฉันทายาให้แล้วเธอก็ค่อยประคบเย็นไว้ มันจะได้ไม่บวมแล้วก็อักเสบ" 

"ขอบคุณนะคะ พี่ปริ้น"เป็นครั้งแรกที่ปริญเห็นพนิดายิ้มให้เขาอย่างไม่มีท่าทีเสแสร้งตั้งแต่หลังจากแต่งงานกันมา ปกติถ้าไม่พูดจากวนประสาท ผู้หญิงคนนี้ก็มักจะต่อปากต่อคำจนเขานั้นปวดหัว จะว่าไปถ้าปกติแม่ตัวแสบสงบปากสงบคำให้ได้แบบนี้ทุกวัน ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอมันก็คงจะเป็นไปได้ในทางที่ดีกว่านี้

พนิดาคอยมองตามทุกการกระทำของเขา ใจดวงน้อยๆของเธอชักจะมีอาการเต้นรัวแปลกๆ จนเธอต้องคอยเบรกมันเอาไว้ เพราะอะไรกัน หรือว่าเพราะเขาหล่อหรือเปล่านะ พอเขาทำดีด้วยหน่อยใจเธอมันจึงเริ่มที่จะหวั่นไหว

'เป็นบ้าอะไรวะเนี่ย แค่เขาทำดีให้แค่นี้ใจเต้นเฉยเลย อย่านะ อย่าได้คิดอะไรบ้าๆนะพนิดา เขามีแฟนอยู่แล้ว แล้วดูท่าท่างเขาสองคนก็คงจะรักกันมากด้วย' พนิดาสะบัดหน้าส่ายศรีษะเบาๆ

ปริญเดินกลับออกมาด้วยกล่องยาขนาดใหญ่ของบ้าน ในนั้นมีตัวยามากมายหลากหลายร้อยแปด ร่างสูงใหญ่เดินมาหยุดและนั่งลงตรงข้างๆเธอ จากนั้นจึงหยิบหลอดยาออกมา

"ยื่นขามาสิ ฉันจะทายาให้"

พนิดาค่อยๆขยับขายื่นให้ไปที่ปริญ เขาบีบครีมลงบนมือแล้วจึงนวดคลึงลงไปที่ข้อเท้าเล็กที่ขณะนี้เกิดสีแดงช้ำๆปรากฎให้ได้เห็น ใบหน้างามค่อยเหยเกจากความเจ็บแปลบแต่ก็ยังขืนตัวให้นั่งนิ่งเข้าไว้

"ข้อเท้าเธอช้ำมากขนาดนี้ ฉันว่าพรุ่งนี้น่าจะไปหาหมอตรวจดูเสียหน่อยดีกว่า"

"พายว่าคงไม่เป็นไรหรอกค่ะ เจ็บแค่นี้เอง เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงดีขึ้น" 

'ยัง เขายังไม่ยอมหยุดอีกไอ้อาการทำดีที่เขากำลังเป็นอยู่นี่ สู้เป็นแบบเก่าเสียดีกว่า แบบนั้นเองยังพอรับมือไหว แต่เล่นมาญาติดีกับเธอแบบนี้ใจเธอมันก็ชักจะเต้นไม่เป็นจังหวะเข้าให้อีกแล้วสิ'

"งั้นก็คอยดูก็แล้วกัน หากว่าพรุ่งนี้ยังเจ็บมากอยู่ก็บอก ฉันจะได้พาไปหาหมอ"

"ขอบคุณนะคะ"ปริญหันมามองพนิดาที่เวลานี้ก็มองมาที่เขาอยู่เช่นกัน ก่อนที่เธอเลือกที่จะเป็นฝ่ายหลบสายตาไปเสียเอง

"ไม่เป็นไร ครั้งที่แล้วตอนมือฉันเจ็บเธอยังช่วยดูแลให้เลย ถือเสียว่าครั้งนี้เป็นการตอบแทนบุญคุณก็แล้วกัน วันหลังพอแยกย้ายกันไปฉันจะได้ไม่ต้องติดหนี้บุญคุณอะไรเธอไว้" พอได้ยินสิ่งที่ผู้เป็นสามีพูดพนิดาก็ยู่หน้า เขายังคงนึกถึงแต่วันที่ต่างฝ่ายต่างจะได้เป็นอิสระต่อกัน คงมีแค่เธอสินะที่ดูท่าว่าจะหวั่นไหวอยู่คนเดียว

หลังจากทำแผลให้เสร็จสรรพ ปริญก็ปล่อยให้พนิดานอนนั่งดูทีวีไปเพลินๆคนเดียว ส่วนตัวเขาก็เลือกที่จะไปนั่งเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ขึ้นมาหาดูนั่นนี่ที่โต๊ะที่ตั้งอยู่ แม้ว่าที่ดินจะยังไม่ได้ตกมาอยู่ในมือของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ปริญก็เชื่อว่ามันคงจะต้องตกมาอยู่ในมือของเขาภายในเวลาอันใกล้นี้อยู่ดี ดังนั้นเขาจึงได้เริ่มลงมือเตรียมการไปบ้างแล้วสำหรับโครงการโฮมสเตย์ในฝันของเขา

พนิดาจ้องมองทุกการกระทำของสามีในนามแล้วหัวใจก็ยังคงสั่นไหว ผู้ชายห่ามๆปากร้ายคนนั้น ตอนนี้กำลังค่อยๆแทรกซึมเข้ามาป้วนเปี้ยนซุกซนใกล้ๆหัวใจเธอ หากจะว่าไปแล้ว ถ้าสถานะหัวใจของเขาไม่ได้มีใครจับจอง ไม่แน่ว่าเธออาจจะลองคิดทบทวนดูใหม่ว่าควรทำตัวให้มันน่ารักกับเขาขึ้น อาจลองใช้เสน่ห์ร้อยเล่ห์มารยาหญิงเพื่อมัดหัวใจเขาดู เผื่อว่าวันหนึ่งเธอทำมันสำเร็จได้และเขาเกิดเปลี่ยนใจอยากที่จะใช้ชีวิตคู่ด้วยกันต่อไปขึ้นมา แต่นี่สถานะของเขาคือมีคนรักแล้ว ถ้าตอนนี้เธอไม่รู้จักหักห้ามใจ ปล่อยตัวปล่อยใจให้ไปยุ่มย่าม มันก็คงจะต้องเป็นเธอที่จะต้องเป็นฝ่ายเจ็บและเสียใจอยู่คนเดียวเมื่อถึงวันนั้น ฉะนั้นมันคงจะดีกว่าที่เธอจะทำตัวเฉยๆ ไม่ต้องน่ารักแต่ก็แค่ไม่ร้ายกับเขาก็คงพอมั้ง พนิดาคิด