มองเขารักกัน

พนิดาส่งมือถือให้ปริญเสร็จตัวเธอเองก็เดินกลับเข้ามาในครัวเพื่อเตรียมอาหารสำหรับตอนเย็นต่อ วันนี้พนิดาตั้งใจจะทำแกงเขียวหวานไก่ ไข่เจียว และปลาทอดราดน้ำปลา วัตถุดิบที่มีซื้อมาจากวันที่ไปตลาดวันก่อน 

พนิดาชอบเข้าครัวทำอาหารมาตั้งแต่เด็ก ไม่รู้ว่าใจมันรักหรือเรียกว่าพรสวรรค์กันแน่ แต่ที่แน่ๆก็พรแสวงที่เธอมักจะจดจำไว้เวลาเห็นใครเข้าครัว

เสียงปริญยังคงคุยโทรศัพท์ดังแว่วเข้ามา ตามด้วยเสียงผู้หญิงที่อยู่ในสาย แม้ว่าจะไม่สามารถจับใจความได้เพราะว่าเธอนั้นไม่ได้ตั้งใจฟังแต่พนิดาก็รู้ว่าชายหนุ่มคงกำลังมีความสุขอยู่ ฟังได้จากเสียงหัวเราะที่ดังมาเป็นทอดๆ

"ขอบคุณนะครับญดาที่เป็นห่วงผม"

"ก็ปริ้นเป็นคนรักของญดานี่ค่ะ นี่ถ้าไม่ติดว่าคืนนี้เลิกกองดึก ญดาคงจะขับรถไปหาปริ้นเสียตอนนี้เลยล่ะค่ะ"

"ผมไม่ได้เป็นอะไรมากขนาดนั้นหรอกครับ แค่มือถลอกเอง"

"ก็ใครจะไปรู้ล่ะคะ ดูพันผ้าไว้ซะขนาดนั้น ญดาตกใจหมดเลย"

"เดี๋ยวก็ว่าจะแกะออกแล้วล่ะครับ พันไว้ขนาดนี้ผมคงถือช้อนทานข้าวไม่ได้" 

"นี่ดีนะคะที่กองถ่ายญดาปักหลักถ่ายทำที่นี่หลายเดือน ญดาเลยมีโอกาศได้อยู่ใกล้ๆปริ้นด้วย แค่ในตัวเมืองกับไร่ของคุณย่าปริ้นห่างกันยี่สิบกิโลเองค่ะ"

"ถ้าคิดถึงผมเมื่อไหร่ญดาก็แวะมาหาผมได้ตลอดเลยนะครับ แต่ช่วงนี้ไร่คุณย่าเริ่มเข้าฤดูเก็บเกี่ยวผลผลิตแล้วผมคงจะยุ่งๆหน่อยที่ต้องไปช่วยดูพวกคนงานเก็บคัดส้ม"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะปริ้น เอาไว้ญดาจะเป็นฝ่ายไปหาปริ้นเองในระหว่างที่ญดายังคงอยู่ที่นี่ ญดาอยากไปกราบคุณย่าของปริ้นด้วยค่ะ"

"ได้สิครับ ไว้ผมจะพาญดามากราบคุณย่า"

"ว่าแต่ ถ้าเกิดญดาไปหาปริ้นที่นั่นจริงๆ หวังว่าผู้หญิงคนนั้นคงจะไม่ทำเรื่องสร้างปัญหาให้ญดาหรอกนะคะ บอกตามตรงญดาไม่อยากเอาชื่อเสียงตัวเองไปแลกค่ะ" พอได้ฟังปริญก็เหมือนจะสะอึกขึ้นมาเล็กน้อย

"พนิดาไม่มีสิทธิ์มีปัญหาอะไรหรอกครับ ก็รู้ๆกันอยู่ว่าผมกับเขาแต่งงานกันเพราะอะไร"

"ชื่อพนิดาหรอคะ สวยหรือเปล่า"

"ครับ ชื่อพาย อายุน้อยกว่าผมหลายปี คงเป็นรุ่นน้องญดาด้วยเหมือนกัน ส่วนหน้าตา..." ปริญหยุดไว้เพียงชั่ววินาทีก่อนจะหันมองไปทางในครัวที่แม่ตัวแสบกำลังจัดเตรียมอาหารอยู่

"ใครก็สวยสู้ญดาไม่ได้อยู่แล้ว" พอได้ยินดังนั้นรอยยิ้มหวานๆก็ถูกส่งมาทางหน้าจอทันที

"จริงนะคะ แล้วอย่าเผลอไปหลงเสน่ห์น้องเขาเข้าล่ะ"

ประโยคสุดท้ายปริญไม่ได้ตอบหากแต่ยิ้มกลับไปให้ดาราสาวเฉยๆ ระหว่างที่คุยโทรศัพท์ไปจมูกก็เริ่มได้กลิ่นกับข้าวหอมฟุ้งลอยมาเตะจมูก นี่ก็เริ่มเย็นแล้ว วันนี้ทั้งวันเขากินข้าวไปเพียงมื้อเดียวตั้งแต่เช้า พอช่วงบ่ายก็กินขนมที่พนิดาเอามาให้ไปแค่สามสี่ชิ้นเอง พอตกเย็นกระเพราะอาหารจึงเริ่มทำหน้าที่ทันทีที่ได้กินความหอมอร่อยลอยมา

"งั้นเดี๋ยวเอาไว้เท่านี้ก่อนก็แล้วกันนะครับ นี่เราก็คุยกันมานานมากแล้ว เผื่อว่าญดาจะต้องไปทำอะไรอย่างอื่นบ้าง"

"ก็ได้ค่ะ ไว้ญดาจะโทรหาปริ้นใหม่ คิดถึงนะคะ"

"ครับ"

พอพนิดายกกับข้าวออกมาก็เป็นจังหวะที่ปริญกำลังทำปากจู๋ทาบทับไปบนหน้าจอโทรศัพท์ตามคำเรียกร้องของนางเอกสาวพอดี พนิดาเห็นเข้าก็แอบเบะปากด้วยความหมั่นไส้และพอดิบพอดีกันก็เป็นจังหวะที่ปริญหันมาเห็นเข้า

"นี่เธอยืนแอบฟังฉันคุยโทรศัพท์หรอ ไม่มีมารยาท"

"ขอโทษนะคะ เสียงพี่น่ะคุยโทรศัพท์ทีดังไปสามบ้านแปดบ้าน ต่อให้พายไม่มายืนตรงนี้ก็ยังได้ยินเลยค่ะ อ่อ แล้วถ้าพายเป็นคนไม่มีมารยาท งั้นก็หมายความว่าข้าวนี่ไม่กินใช่มั้ยคะ"

"เธอเป็นคนไม่มีมารยาทแล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่ฉันต้องไม่ได้กินข้าวด้วย" ขณะที่พูดมือก็พยายามแกะผ้าพันแผลออก

"ก็เพราะว่าอาหารพวกนี้มันทำด้วยฝีมือของคนไม่มีมารยาทยังไงล่ะคะ เดี๋ยวเผื่อพี่ปริ้นกินไปอาจจะกลายเป็นคนไม่มีมารยาทเหมือนพายก็ได้นะคะ"

"นี่เธออย่ามาตลก ฉันหิวแล้ว ยกมาวางเร็วๆเข้าสิ" 

พอเห็นว่าพนิดาทำท่าว่าจะยกอาหารกลับเข้าไปในครัวจริงๆ ปริญก็ทำเป็นพูดโบ้ยไปเรื่องอื่นแก้เก้อแทน พนิดานั่งมองคนขี้บ่น ขี้หงุดหงิด เจ้าปัญหา ชอบหาเรื่องเธอไม่หยุดตักกับข้าวเอาๆ ก่อนจะขอเติมข้าวอีกเป็นจานที่สอง

"พายไม่ยักรู้นะคะว่าพี่ปริ้นจะกินจุขนาดนี้ ตอนแรกพายกะว่าจะหุงข้าวแค่นิดเดียว แต่คิดไปคิดมาหุงเผื่อไว้ดีกว่าก็เลยมีข้าวเหลือพอ" พอโดนทักว่ากินจุขึ้นมาปริญก็แทบจะวางช้อนส้อมลงในทันที 

"ใครบอกว่าฉันกินจุ ปกติฉันกินข้าวแค่จานเดียวเท่านั้นแหละ แต่เธอไม่เห็นหรือไงว่าวันนี้ฉันต้องใช้แรงไปมากขนาดไหน"

"อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง ไม่บอกไม่ทราบนะคะเนี่ย"พนิดายิ้มขำ

"นี่เธอหยุดลามปามกวนประสาทฉันเสียทีได้มั้ย ฉันเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ขี้เกลียดจะมาต่อปากต่อคำกับเธอด้วย"

"พี่ปริ้นแน่ใจหรอคะว่าที่เหนื่อยเนี่ยมาจากการทำงานเมื่อเช้า พายนึกว่าพี่เหนื่อยเพราะคุยโทรศัพท์นานเป็นชั่วโมงเสียอีกค่ะ"

"พะ นิ ดา" ปริญขบเม้มริมฝีปากเข้าหากันอย่างเหลืออด นี่คุณย่าหาใครมาแต่งงานกับเขากันนี่ ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าอนาคตเขาต้องใช้ชีวิตอยู่กับแม่ตัวแสบนี่ไปตลอดจริงๆ ชีวิตเขาคงจะวุ่นวายจนหาความสงบสุขไม่ได้แน่ๆ คิดแล้วปริญก็ได้แต่ส่ายหน้า

หลังจากทานเสร็จปริญก็ยกจานชามเข้าไปเก็บในครัว ส่วนพนิดากำลังจัดเตรียมนำแตงโมที่ตัวเองหั่นเก็บแช่เอาไว้ในกล่องเรียบร้อยแล้วออกมาจัดเรียงใส่จานให้เขา แต่พอหันไปมองก็เห็นว่าปริญกำลังใช้สองนิ้วชี้และนิ้วโป้งที่โผล่ออกมาจากผ้าพันแผลหยิบคีบจานล้างจากก๊อกน้ำและจุ่มลงไปในอ่างล้างจาน

"เอาวางไว้นั่นแหละค่ะ เดี๋ยวพายจัดการเอง"

แม้ว่าพนิดาจะพูดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สองแล้ว แต่ปริญก็ทำราวกับว่าเรื่องที่เธอบอกนั้นเป็นเพียงแค่อากาศธุาตุที่ผ่านเข้าหูซ้ายทะลุออกหูขวา เขายังคงเปิดน้ำจากก๊อกมาราดจานทีละใบสองใบและจุ่มมันลงไปในอ่างเรื่อยๆจนผ้าพันแผลเริ่มเปียกแฉะและแสบขึ้นเรื่อยๆ

"โอ๊ย"

พอได้ยินเสียงปริญร้องพนิดาก็จำต้องรีบวางของที่อยู่ในมือลงแล้วจึงหยิบผ้าขนหนูผืนสะอาดที่วางพับไว้ในตู้ออกมาซับมือให้

"บอกแล้วใช่มั้ยคะว่าไม่ต้อง นี่หรอคะพฤติกรรมของคนที่โตแล้วเขาทำกัน ทำตัวดื้อเป็นเด็กๆแบบนี้ อย่าบอกนะคะว่ากำลังเรียกร้องความสนใจอยู่"