ตอนที่ 10 เพื่อนบอกผ่าน

“คุณจะหลับก่อนก็ได้นะคะ เดี๋ยวถึงแล้วพิมพ์จะปลุก” พิมพ์มาดาเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบที่ก่อตัวขึ้นในรถยนต์ระหว่างเดินทาง

ธาวินหันมามองหญิงสาว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความขอบคุณ และความเสน่หาที่มีต่อเธออย่างท่วมท้น

“ไม่เป็นไรครับ ผมช่วยคุณดูทางดีกว่า เพื่อว่า GPS จะพาเราหลง..” เขาเสริมด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ทำให้หัวใจของพิมพ์มาดาอบอุ่น

พิมพ์มาดายิ้มตอบ แก้มของเธอขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย เธอเองรู้สึกดีที่ได้อยู่เคียงข้างเขา รู้สึกปลอดภัยและสบายใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

“ถ้าคุณวินไม่ง่วง ช่วยเล่าเรื่องของคุณให้พิมพ์ฟังบ้างสิคะ...เอาเรื่องครอบครัวก็ได้” พิมพ์มาดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความอยากรู้และความสงสัย เธอตัดสินใจถามถึงสิ่งที่ค้างคาในใจ ว่าเหตุใดธาวินถึงรีบร้อนปฏิเสธการไปเชียงใหม่ ทั้งๆ ที่เป็นบ้านเกิดของเขาแท้ๆ ความสงสัยเล็กๆ ก่อตัวขึ้นในใจเธอ ราวกับเมฆฝนที่เริ่มก่อตัว

สีหน้าของธาวินเปลี่ยนไปเล็กน้อย รอยยิ้มที่เคยแต้มอยู่บนใบหน้าอันหล่อเหลาจางลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาของเขาเศร้าลงจนพิมพ์มาดาที่หันมาเจอพอดีก็รู้สึกผิดเล็กน้อยที่ถามออกไป

“เรื่องครอบครัวของผม...มันค่อนข้างซับซ้อนครับ” เขาถอนหายใจแผ่วเบา พลางมองออกไปนอกหน้าต่างครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองพิมพ์มาดาด้วยแววตาที่ดูจะรวบรวมความกล้า

“ครอบครัวของผม...คุณพ่อทำธุรกิจโรงไฟฟ้าอยู่ที่เชียงใหม่ครับ...ท่านเป็นคนค่อนข้าง...เข้มงวดครับ ก็เลย...เข้ากับผมไม่ค่อยได้” น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความอึดอัด

“แล้วคุณแม่ล่ะคะ?” พิมพ์มาดาถามด้วยความเป็นห่วงอย่างจริงใจ สัมผัสได้ถึงความไม่สบายใจที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา

“ท่านเสียไปนานแล้วครับ...ตั้งแต่ผมยังเด็กๆ” น้ำเสียงของธาวินแผ่วลงจนแทบไม่ได้ยิน ดวงตาของเขาหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด

พิมพ์มาดารู้สึกเสียใจที่ถามคำถามนั้นออกไป เธอเอื้อมมือไปแตะหลังมือของธาวินเบาๆ อย่างต้องการส่งผ่านความเข้าใจและให้กำลังใจชายหนุ่ม สัมผัสอบอุ่นนั้นราวกับสายใยเล็กๆ ที่เชื่อมโยงความรู้สึกของทั้งสองเข้าด้วยกัน

ธาวินหันมามองเธอเล็กน้อย ก่อนจะจับมือของเธอกลับอย่างแผ่วเบา สัมผัสอบอุ่นจากมือเล็กๆ ของพิมพ์มาดาทำให้ความรู้สึกหนักอึ้งในใจของเขาทุเลาลงบ้าง

“ไม่เป็นไรครับ...” เขายิ้มบางๆ ให้เธอ อย่างไม่ถือสา ดวงตาของเขาจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธออย่างจริงจัง

“ถ้าไม่มีคุณ...ผมก็อาจจะยังอยู่ที่นั่นอีกนานเลยก็ได้ ตอนแรก..ผมกะว่าจะหางานทำที่นั่นเลยด้วยซ้ำ” คำบอกเล่าของธาวินทำให้พิมพ์มาดารู้สึกถึงความตั้งใจอันแน่วแน่ของเขา เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะพยายามควบคุมความรู้สึกที่เอ่อล้นอยู่ภายใน

“คุณมั่นใจพิมพ์ขนาดนั้นเลยเหรอคะ...” น้ำเสียงของเธอแฝงไว้ด้วยความเคลือบแคลงสงสัย แต่ในหัวใจกลับซ่อนความหวังอันริบหรี่เอาไว้ลึก ๆ ธาวินแอบชำเลืองมองใบหน้าสวยหวานที่กำลังแดงระเรื่อของเธออย่างเอ็นดู

แสงแดดยามสายส่องกระทบผิวแก้มเนียนของเธอจนเป็นสีชมพูอ่อนๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หนักแน่นและจริงจัง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่สื่อถึงความจริงใจออกมา

“มั่นใจสิครับ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ผมตั้งใจเดินทางกลับมาที่นี่... ก็เพื่ออยากเริ่มต้นใหม่กับคุณจริงๆ ถึงแม้ว่ามันจะเริ่มต้นจากศูนย์ก็ตาม...” ธาวินย้ำคำพูดช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยของเธอ ราวกับต้องการสลักทุกความรู้สึกของเขาไว้ในนั้น

“และความรู้สึกของผมมันก็ไม่ใช่แค่ตัวอักษรบนหน้าจอที่ผมส่งหาคุณเท่านั้น” เขาเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงจัง ราวกับเป็นคำสารภาพที่มาจากส่วนลึกของหัวใจ ดวงตาของเขาเปล่งประกายแห่งความมุ่งมั่น ราวกับต้องการให้เธอรับรู้ถึงความรู้สึกที่เขามีอย่างหมดจดและไม่มีวันเปลี่ยนแปลง...ความรู้สึกที่แท้จริง...ที่พร้อมจะเติบโตเคียงข้างเธอ

“แต่...” พิมพ์มาดาเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ความไม่มั่นใจยังคงฉายชัดในแววตา

“โลกออนไลน์มันก็...หลอกลวงกันตั้งมากมาย พิมพ์ไม่คิดว่าคุณจะเชื่อมั่นอะไรในตัวพิมพ์ได้ขนาดนั้น...และเราก็เพิ่งเจอกัน...”