บทที่ 12

มันเป็นไปไม่ได้แล้วจริง ๆ

นับตั้งแต่วินาทีที่ผมเห็นเธอจูบกับหลินอวี๋เฮ้าต่อหน้าผู้คนอย่างมีความสุข

นับตั้งแต่วินาทีที่ผมจรดปากกาเขียนจดหมายสั่งลาฉบับนั้น

กู้เฉินกับฟู่หย่าหนิง... ได้กลายเป็นอดีตไปแล้ว

“คุณเอาจริงเหรอ?”

ฟู่หย่าหนิงมองดูสีหน้าที่นิ่งสนิทของผม ไฟโทสะในใจของเธอพลันดับวูบลงกะทันหัน และเริ่มมีความรู้สึกหวาดผวาอย่างประหลาดก่อตัวขึ้นมาแทน

กู้เฉินเป็นสามีที่อารมณ์มั่นคงเสมอมา เธอไม่ใช่ไม่เคยเห็นเขาในมุมที่สุขุมเยือกเย็น

แต่ความนิ่งสนิทในครั้งนี้ กลับทำให้เธอรู้สึกใจหายวาบอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าเธอกำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไปชิ้นหนึ่ง

“อืม”

“ถ้าคุณไม่มีธุระอะไรแล้วก็กลับไปเถอะ ตอนนี้ผมอยู่ในช่วงพักร้อน”

ผมไม่มีความอดทนพอที่จะยืนต่อความยาวสาวความยืดกับฟู่หย่าหนิงอีกต่อไป ผมปรายตามองเธอแวบหนึ่งก่อนจะเดินอ้อมร่างเธอไป

ทว่าวินาทีต่อมา ฟู่หย่าหนิงก็ยังคงยื่นมือมาคว้าแขนของผมไว้จนได้

“เดี๋ยวก่อน”

ริมฝีปากของเธอเหยียดยิ้มเย็นชาพลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโสว่า “กู้เฉิน คุณบอกว่าคุณเอาจริงใช่ไหม? ได้! ฉันตกลง”

“เราหย่ากันก็ได้ วันจันทร์นี้เจอกันที่สำนักงานเขต”

“จบสิ้นทุกอย่างระหว่างเรา... คุณกล้ามาหรือเปล่าล่ะ?”

พูดจบ ฟู่หย่าหนิงก็จ้องเขม็งเข้าไปในนัยน์ตาของกู้เฉิน ในใจของเธอยังคงปักใจเชื่ออย่างดื้อรั้นว่าท่าทีนิ่งเฉยของกู้เฉินในตอนนี้มันเป็นแค่การแกล้งทำเพื่อเรียกร้องความสนใจ

ถึงขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมก้มหัวขอโทษเธออีกงั้นเหรอ?

ได้... ในเมื่อกล้าเอาเรื่องหย่ามาขู่เธอ?

ครั้งนี้เธอจะต้องสั่งสอนให้กู้เฉินหลาบจำ และรู้เสียบ้างว่าคนอย่างฟู่หย่าหนิงไม่มีวันยอมสยบให้กับมุกตื้น ๆ พรรค์นี้เด็ดขาด!

แต่ฟู่หย่าหนิงคาดไม่ถึงว่ากู้เฉินจะยังคงปากแข็งได้ถึงขนาดนี้ เขาพยักหน้ารับอย่างสงบนิ่ง แถมยังตอบตกลงด้วยแววตายินดีและผ่อนคลายเหมือนยกภูเขาออกจากอก

“คุณตกลงก็ดีแล้ว งั้นวันจันทร์เจอกัน”

สิ้นเสียงนั้น ผมก็สะบัดมือของฟู่หย่าหนิงออก แล้วก้าวเดินจากไปโดยไม่คิดจะหันกลับมามองอีกเลย

เส้นทางข้างหน้าของผม... มันช่างดูสว่างไสวเหลือเกิน!

หลังจากผมเดินจากมา ฟู่หย่าหนิงยังคงยืนแข็งทื่ออยู่ที่เดิม เนิ่นนานจนแทบไม่รู้สึกตัว

“เป็นไปไม่ได้... มันไม่มีทางเป็นไปได้...”

“กู้เฉิน คุณคิดว่าฉันดูคุณไม่ออกหรือไง?”

“คุณก็แค่แกล้งทำเป็นใจแข็งเพื่อบีบให้ฉันยอมจำนน แต่มันไม่มีวันสำเร็จหรอก ฉันไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครทั้งนั้น!”

ฟู่หย่าหนิงพึมพำกับตัวเองพลางก้าวขึ้นรถไปด้วยสมองที่ขาวโพลน

จนกระทั่งเธอนั่งลงแล้วมองออกไปที่สถานีดับเพลิงตรงหน้า จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าทุกอย่างมันช่างดูคุ้นตาเหลือเกิน... เพียงแต่ในความคุ้นตานั้น มันกลับขาดเงาร่างที่สำคัญที่สุดไปคนหนึ่ง

ในวินาทีนี้ ฟู่หย่าหนิงสติแตกอีกครั้ง

ปัง!

ขอบตาของเธอแดงก่ำ เธอทุบกำปั้นลงบนพวงมาลัยอย่างแรง

“กู้เฉิน วันนี้ฉันอุตส่าห์ทอดบันไดให้คุณลงแล้วนะ เป็นเพราะคุณเองที่ไม่ยอมลงมา”

“ได้... ฉันจะทำให้คุณต้องเสียใจอย่างที่สุดกับการกระทำของคุณในวันนี้!”

นัยน์ตาคู่สวยของฟู่หย่าหนิงเอ่อไปด้วยหยาดน้ำตา เธอกัดฟันเอ่ยประโยคนั้นออกมาด้วยความรู้สึกเคียดแค้น

หลังจากนั่งปรับอารมณ์ในรถอยู่พักใหญ่ เธอก็กลับมาเย่อหยิ่งและเย็นชาตามเดิม ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาหลินอวี๋เฮ้า

ปลายสายรับสายอย่างรวดเร็ว

พร้อมน้ำเสียงดีใจของหลินอวี๋เฮ้า “หย่าหนิง มีอะไรหรือเปล่าครับ จู่ ๆ ก็โทรหาผม?”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะอวี๋เฮ้า ฉันแค่... คิดถึงคุณขึ้นมาน่ะ”

“เอ๋?”

คำพูดนั้นทำเอาหลินอวี๋เฮ้าที่ปลายสายถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ แต่พอตั้งสติได้ ในใจของเขาก็พองโตด้วยความดีใจ แล้วตอบกลับมาอย่างกระตือรือร้นทันที “ผมก็คิดถึงคุณเหมือนกันครับ หย่าหนิง!”

“อืม คืนนี้คุณพอจะมีเวลาว่างไหมคะ?”

“ว่างครับ ว่างแน่นอน มีอะไรหรือเปล่าครับ?”

“ถ้าว่าง... ก็ปล่อยให้ตงตงนั่งดูการ์ตูนอยู่บ้านคนเดียวไปก่อนสิคะ ตอนเย็นคุณออกไปดื่มเป็นเพื่อนฉันที่บาร์สักสองสามแก้วหน่อย ดีไหม?”

ขณะที่พูด ริมฝีปากแดงอวบอิ่มที่ดึงดูดของฟู่หย่าหนิงก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างมีเล่ห์นัย

“ไม่มีปัญหาแน่นอนอยู่แล้วครับ!”

“งั้นผมจะรอนะครับ!”

เมื่อได้ยินคำชวนไปเที่ยวบาร์ หลินอวี๋เฮ้าก็ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น ตอบตกลงโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยสักนิด

“ค่ะ แล้วเจอกัน”

หลังจากวางสายจากหลินอวี๋เฮ้า ฟู่หย่าหนิงยังไม่ได้ขับรถออกไปในทันที แต่เธอกลับกดโทรหาผู้ช่วยส่วนตัวต่อ

“ท่านประธานฟู่ มีอะไรให้รับใช้คะ?”

“คืนนี้ฉันจะไปเที่ยวบาร์กับหลินอวี๋เฮ้า เธอช่วยทำยังไงก็ได้... ให้กู้เฉินเห็นความเคลื่อนไหวของฉันในคืนนี้ เข้าใจไหม?”

“หา?... เข้าใจค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ!”

ผู้ช่วยที่อยู่ปลายสายถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง หลังจากเงียบไปอึดใจเธอก็ตอบรับคำสั่งรัวเร็ว

ทว่าฟู่หย่าหนิงกดวางสายไปแล้ว

ผู้ช่วยมองดูหน้าจอประวัติการโทรพลางรู้สึกแปลกใจอยู่ลึก ๆ และพึมพำกับตัวเอง “ช่วงนี้ท่านประธานดูแปลกไปเรื่อย ๆ แฮะ...”

“จงใจทำเรื่องประชดประชันคุณกู้แบบนี้ มันจะดีจริง ๆ เหรอ?”

อีกด้านหนึ่ง... หลังจากสลัดหลุดจากฟู่หย่าหนิงมาได้ ผมก็รู้สึกเบาสบายไปทั้งตัว ผมเดินทอดน่องไปตามท้องถนนพลางคิดถึงแผนการในอนาคตหลังจากนี้

เงินเดือนของผมถือว่าอยู่ในเกณฑ์ไม่แย่ แต่ถ้าเอาไปเทียบกับฟู่ซื่อกรุ๊ปของฟู่หย่าหนิงแล้ว มันก็เป็นแค่เศษเงินของเธอเท่านั้น

แต่อย่างไรก็ตาม ตอนที่เราแต่งงานกัน บ้านเดี่ยวหลังนั้นผมก็เป็นคนออกเงินครึ่งหนึ่งและในโฉนดก็ระบุชื่อของเราสองคนร่วมกัน

ส่วนเรื่องรถราในบ้านทั้งหมดนั้นเป็นเงินของฟู่หย่าหนิง และเงินฝากในบัญชีก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับผมเลย

รถยนต์หรือเงินฝาก... ผมยกให้เธอก็ได้

แต่บ้านหลังนั้นมันมีส่วนของผมอยู่ครึ่งหนึ่ง และเงินครึ่งหนึ่งนั้นมันคือเงินที่ผมต้องควักกระเป๋าเอาเงินเก็บจากการทำงานทั้งหมดหลายปีออกมา แถมยังต้องเอาบ้านเดิมของพ่อแม่ในบ้านเกิดไปค้ำประกันกับเธอเพื่อซื้อมาด้วยซ้ำ

ต่อให้แบ่งเป็นเงินสดไม่ได้ อย่างน้อยที่สุดเธอก็ต้องคืนโฉนดบ้านเดิมของพ่อแม่กลับมาให้ผม

ลองมาคำนวณดูแล้ว ชีวิตแต่งงานห้าปี ผมแทบจะเดินออกจากบ้านอย่างคนตัวเปล่าเล่าเปลือยจริง ๆ

แต่มันไม่สำคัญหรอก สำหรับผมในตอนนี้ ขอเพียงแค่ได้รีบหย่าขาดจากผู้หญิงที่ไม่ได้รักผมคนนี้ให้เร็วที่สุด มันก็มีค่ามากกว่าสิ่งอื่นใดแล้ว

“แต่ปัญหาเฉพาะหน้าตอนนี้คือ... ผมยังไม่มีที่ซุกหัวนอนเลยแฮะ”

ใน Line pay ของผมเหลือเงินอยู่เพียงไม่กี่บาท ตอนแรกตั้งใจจะไปเปิดโรงแรมนอนประทังชีวิตไปก่อนสักสองสามวัน

แต่พอเห็นท่าทีที่ตอบตกลงเรื่องหย่าอย่างง่ายดายของฟู่หย่าหนิงเมื่อครู่ ผมก็มีลางสังหรณ์ว่าเรื่องมันคงไม่ง่ายขนาดนั้น

พอถึงวันจันทร์ เธอคงจะหาเรื่องสร้างอุปสรรคอะไรขึ้นมาอีกแน่ ๆ

ขั้นตอนการหย่าไม่รู้ว่าจะต้องลากยาวไปอีกนานแค่ไหน ขืนนอนโรงแรมไปเรื่อย ๆ คงสู้ค่าใช้จ่ายไม่ไหว สู้หาห้องเช่าไปเลยดีกว่า

ยังไงซะผมก็ยังต้องทำงานอยู่ที่เมืองนี้ ต่อให้หย่ากับฟู่หย่าหนิงแล้วผมก็ไม่ได้คิดจะย้ายกลับบ้านเกิด เพราะฉะนั้นการเช่าห้องอยู่ก็เป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่ดี

ในเมื่อเป็นแบบนั้น สู้รีบหาเช่ามันตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า จะได้ตัดปัญหาไป

เมื่อคิดได้ดังนั้น สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นสำนักงานนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ที่อยู่ริมทางพอดี ผมจึงหิ้วกระเป๋าเดินทางเดินเข้าไปข้างในทันที

หลังจากแจ้งความต้องการและงบประมาณกับเอเจ้นท์เสร็จเรียบร้อย พวกเราก็เริ่มออกไปดูห้องกัน

เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงค่ำ

หลังจากตระเวนดูห้องไปสามสี่ตึก ในที่สุดผมก็ถูกใจห้องชุดคอนโดมิเนียมขนาดสองห้องนอนสองห้องนั่งเล่นห้องหนึ่ง ทั้งสไตล์การตกแต่ง ทำเลที่ตั้ง และราคาล้วนเหมาะสมกับตัวผมมาก

ที่สำคัญคือมีเฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ไฟฟ้าครบครัน สามารถหิ้วกระเป๋าเข้าอยู่ได้ทันที

เมื่อเห็นว่าผมพึงพอใจ เอเจ้นท์ก็รีบโทรศัพท์ตามเจ้าของห้องให้มาทำสัญญา หลังจากเซ็นสัญญาเสร็จ จ่ายเงินค่ามัดจำหนึ่งเดือนล่วงหน้าสามเดือนรวมถึงค่านายหน้าเรียบร้อย เอเจ้นท์ก็ขอตัวกลับไปก่อน

เอเจ้นท์กลับไปแล้ว แต่คุณป้าเจ้าของห้องยังคงอยู่ต่อ เธอเดินชี้จุดต่าง ๆ ในห้องเพื่ออธิบายเรื่องการจ่ายค่าน้ำค่าไฟ รวมถึงแนะนำสิ่งอำนวยความสะดวกในหมู่บ้านจัดสรรแห่งนี้ให้ผมฟัง...

“คุณป้าครับ ขอบคุณมากนะครับ ความจริงผมใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองนี้มาหลายปีแล้ว เลยค่อนข้างจะคุ้นเคยกับละแวกนี้อยู่พอสมควรครับ”

“อ้าวเหรอ? แหม ดีเลย ๆ พ่อหนุ่มกู้ แล้วปกตินายทำมาหากินอะไรล่ะจ๊ะ?”

เมื่อเห็นผมพูดแบบนั้น คุณป้าเจ้าของห้องก็หยุดอธิบาย พลางส่งสายตาสำรวจตัวผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสนใจ ก่อนจะเอ่ยปากถามถึงหน้าที่การงาน

“อ๋อ... คุณป้า ผมเป็นนักดับเพลิงครับ”

“นักดับเพลิงงั้นเหรอ? อุ๊ย ดับเพลิงนี่ดีเลยนะเนี่ย ถ้างั้นร่างกายก็ต้องแข็งแรงกำยำน่าดูเลยใช่ไหมจ๊ะ?”

ทันทีที่ได้ยินคำว่า “นักดับเพลิง” แววตาของคุณป้าเจ้าของห้องก็เป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที แกขยับเข้ามาใกล้พลางส่งสายตาสำรวจมองรูปร่างของผมอย่างถี่ถ้วนด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

“เอ่อ... ก็... ก็พอใช้ได้มั้งครับ?”

เมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นดีใจเกินเบอร์และสายตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแปลก ๆ ของคุณป้าเจ้าของห้องส่งมาให้ ผมก็เริ่มรู้สึกตะหงิด ๆ ขึ้นมาทันที