บทที่ 13

“อุ๊ยตาย พ่อหนุ่มกู้ล่ะก็ ถ่อมตัวจังเลยนะจ๊ะ ป้ามองดูแล้วหุ่นนายออกจะดีจะตายไป”

“ถ้าร่างกายไม่แข็งแรง จะไปเป็นนักดับเพลิงได้ไงล่ะ?”

“ไหน... ให้ป้าดูหน่อยซิว่ามีซิกแพ็กซ่อนอยู่หรือเปล่าจ๊ะ?”

ระหว่างที่พูด จู่ ๆ บทสนทนาของคุณป้าเจ้าของห้องก็เริ่มแปลกไป และก่อนที่ผมจะทันตั้งตัว มือของแกก็ยื่นหมับเข้ามาลูบคลำที่หน้าอกของผมแล้ว!

ผมยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก แกแตะอั๋งจนสมใจอยาก

“แหม! มีกล้ามเป็นมัด ๆ จริง ๆ ด้วยแฮะ!”

คุณป้าชักมือกลับอย่างรวดเร็ว ใบหน้าแต้มยิ้มเบิกบานกว่าเดิม แถมน้ำเสียงยังฟังดูตื่นเต้นกระเหี้ยนกระหือรือขึ้นมาทันตา

“เอ่อ... คุณป้าครับ นี่มันหมายความว่ายังไงครับ?”

ผมมองดูสีหน้าของแกพลางรู้สึกตะหงิดใจจนขนลุกซู่ ขยับเท้าถอยหลังหนีครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ

“อุ๊ย ขอโทษทีจ๊ะพ่อหนุ่มกู้ ป้าเผลอตัวไปหน่อย โฮะๆๆ... ป้าเห็นนายอยู่คนเดียวน่ะ ตกลงนายสเตตัสยังโสดอยู่ใช่ไหมจ๊ะ?”

“เอ่อ... ก็น่าจะ... โสดมั้งครับ”

ในเมื่อฟู่หย่าหนิงตกลงยอมหย่ากับผมแล้ว สถานะของผมในตอนนี้ก็คงไม่ต่างจากคนโสด

แต่พอต้องมาตอบคำถามนี้ต่อหน้าคุณป้าเจ้าของห้อง ไม่รู้เพราะอะไรลางสังหรณ์ในใจมันถึงร้องเตือนว่าสถานการณ์กำลังดิ่งลงเหวเข้าไปทุกที

ธุระก็คุยจบแล้ว เงินก็จ่ายครบแล้ว ทำไมยายแก่คนนี้ยังไม่ยอมไสหัวไปอีกวะ?

“โสดน่ะดีที่สุดเลยจ้ะพ่อหนุ่มกู้! ป้าถูกใจนายมากเลยนะ ป้าจะลดค่าเช่าให้เป็นพิเศษเลยละกัน!”

“จากเดิมที่ต้องจ่ายล่วงหน้าสามเดือนมัดจำหนึ่งเดือนใช่ไหม? งั้นป้าคิดเหมาจ่ายอยู่ยาวไปเลยหกเดือนดีไหมจ๊ะ? เงินมัดจงมัดจำอะไรนั่นป้าไม่เอาแล้ว!”

พอได้ยินว่าผมโสด คุณป้าเจ้าของห้องก็ยิ้มตาหยีจนแทบปิด พร้อมกับประกาศลดค่าเช่าให้ในทันที

มาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้ผมจะซื่อบื้อแค่ไหนก็พอดูออกแล้วว่ายายแก่นี่คิดอะไรอยู่...

แกกำลังสนใจในตัวผมนี่หว่า!

ความคิดอันสยดสยองนี้แวบเข้ามาในหัว ทำเอาผมตัวสั่นเทาด้วยความขยาด รีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน “เอ่อ ไม่ใช่ครับคุณป้า! ผมไม่ได้โสดครับ! ผมมีเมียแล้ว แต่งงานกันมาห้าปี ลูกเต้าก็โตจนเข้าโรงเรียนแล้วครับ!”

“ฮ่าๆๆ พ่อหนุ่มกู้ อย่ามาหลอกป้าให้ยากเลยจ้ะ อายุยังน้อยแค่นี้ จะไปมีลูกมีเมียได้ยังไงกันล่ะจ๊ะ?”

ทว่า คุณป้าเจ้าของห้องกลับไม่เชื่อคำโกหกของผมเลยสักนิด แกยังคงส่งยิ้มหวานมาให้

รอยยิ้มที่เคยดูใจดีในตอนแรก ตอนนี้กลับทำให้ผมรู้สึกหนาวเยือกไปถึงขั้วกระดูก

“นายโกหกไม่เนียนเลยนะจ๊ะ ดูสิ หอบกระเป๋าเดินทางมาคนเดียวแท้ ๆ หรือจะบอกว่าลูกเมียอยู่บ้านเกิดล่ะ?”

“งั้นลูกนายอายุเท่าไหร่แล้วล่ะ? เรียนอยู่โรงเรียนไหน? ชั้นอะไรห้องไหน? แล้วคุณครูประจำชั้นชื่ออะไรจ๊ะ?”

คุณป้าเจ้าของห้องรัวคำถามใส่ผมไม่ยั้ง และทุกคำถามล้วนเจาะลึกเกี่ยวกับตัวเด็กทั้งสิ้น!

แต่ความจริงคือผมไม่มีลูก ส่วนตงตงก็เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่บ้านได้ไม่ทันไร ผมยังไม่รู้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับแกเลยสักนิด

วินาทีนั้น ผมถึงกับใบ้กิน

“เอ่อ... คือ...”

“เห็นไหมล่ะ? ตอบไม่ได้ใช่ไหมล่ะจ๊ะ? ฮ่าๆๆ พ่อหนุ่มกู้ อยู่ที่นี่อย่างสบายใจเถอะน่ะ อย่าคิดหลอกป้าเลยจ้ะ”

คุณป้าเจ้าของห้องเห็นผมจนมุมก็หัวเราะร่าอย่างชอบอกชอบใจ ก่อนจะโบกมือลาพร้อมทิ้งท้ายก่อนเดินออกจากห้อง “เอาตามนี้แหละจ้ะ นายเช่าห้องไป ส่วนป้าไม่เก็บเงินมัดจำ เงินที่จ่ายมาเมื่อกี้ป้าทบให้เป็นค่าเช่าหกเดือนเต็มเลยนะจ๊ะ!”

เมื่อได้ยินคำนั้น บวกกับสายตาหิวกระหายที่คุณป้ามองมาทำเอาผมขนหัวลุกตั้งชัน

เมื่อเห็นแกกำลังจะเปิดประตูเดินออกไป ผมจึงทำได้เพียงตะโกนย้ำความจริงเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความสิ้นหวัง

“คุณป้าครับ! ผมแต่งงานแล้วจริง ๆ ครับ!”

“จ้าๆๆ พ่อหนุ่มกู้แต่งงานแล้วจ้า... ต่อให้แต่งแล้วป้าก็ยังชอบนายอยู่ดีนั่นแหละจ้ะ ถึงได้ลดค่าเช่าให้ไงล่ะจ๊ะ อยู่ให้สบายใจเถอะนะ”

แต่สิ่งที่ผมคาดไม่ถึงเลยก็คือ ต่อให้ผมจะพยายามย้ำเน้นขนาดไหน คุณป้าเจ้าของห้องกลับเออออห่อหมกตามน้ำ แถมยังโพล่งบอกว่าชอบผมออกมาตรง ๆ เสียอย่างนั้น?

เสียงประตูห้องปิดลง ผมกลับยืนเอ๋ออยู่กลางห้อง เนื้อตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป!

นี่มันบ้าบออะไรกันวะเนี่ย! ไม่คิดจะเก็บอาการเลยใช่ไหม?

ขนาดบอกว่าแต่งงานแล้วยังไม่เว้นอีกเหรอ?

ตอนนี้ผมทั้งขำทั้งเครียด หนังหัวเริ่มชาหนึบ รู้สึกเสียใจชะมัดที่รีบควักกระเป๋าจ่ายเงินและเซ็นสัญญาเร็วเกินไป

ใครจะไปรู้ว่าคุณป้าเจ้าของห้องจะจ้องจะงาบหัวกินตับผมแบบนี้?

ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าจะเป็นแบบนี้ ต่อให้ต้องไปนอนตากยุงข้างถนน ผมก็ไม่มีวันย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่เด็ดขาด!

แต่สถานการณ์ในตอนนี้มันสายเกินกว่าจะกลับตัวแล้ว เงินในกระเป๋าที่เหลืออยู่มีพอกินข้าวประทังชีวิตไปได้แค่สองสามวันเท่านั้น กว่าเงินเดือนจะออกก็ต้องรออีกตั้งหลายวัน...

ด้วยความจำใจ ผมทำได้เพียงเลือกที่จะอาศัยอยู่ที่นี่ไปก่อน ส่วนเรื่องคุณป้าเจ้าของห้องน่ะเหรอ ผมรีบกดสั่งซื้อกุญแจกันขโมยในแอปพลิเคชันออนไลน์ทันที และย้ำขอให้จัดส่งแบบด่วนพิเศษ!

หลังกดสั่งซื้อเสร็จ ผมลอบถอนหายใจยาว พลางเริ่มลงมือจัดระเบียบสัมภาระที่มีอยู่เพียงน้อยนิดเข้าที่เข้าทาง ซึ่งจริง ๆ ก็มีแค่เสื้อผ้าไม่กี่ตัวกับของใช้ในห้องน้ำเท่านั้น

ส่วนพวกผ้าห่ม เครื่องนอน ของใช้จำเป็นอื่น ๆ รวมถึงของส่วนตัวของผม ทั้งหมดยังคงตกค้างอยู่ที่บ้านของผมกับฟู่หย่าหนิง

ในขณะที่ผมกำลังจัดห้องอยู่นั้น ฟู่หย่าหนิงก็ควงแขนหลินอวี๋เฮ้ามาถึงบาร์หรูเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

คืนนี้เธอสลัดคราบราชินีน้ำแข็งผู้สง่างามและเยือกเย็นทิ้งไปจนหมดสิ้น ทว่าเปลี่ยนมาสวมชุดกระโปรงสั้นกุด อวดเรียวขาคู่สวยที่โอบรัดด้วยถุงน่องสีดำเนียนละเอียด สวมรองเท้าส้นสูงหัวแหลม และดัดผมเป็นลอนใหญ่

ใบหน้าของฟู่หย่าหนิงแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะ ขับเน้นเสน่ห์เย้ายวนดั่งนางพญาเสือสาว

หลินอวี๋เฮ้าที่ยืนอยู่ข้างกายจ้องมองจนจ้องตาค้าง และน้ำลายแทบไหลสอ

“หย่าหนิง คืนนี้คุณแต่งตัวสไตล์นี้ทำเอาผมตาพร่าไปหมดเลยนะเนี่ย สมัยก่อนตอนที่เราคบกัน ผมยังไม่เคยเห็นคุณแต่งตัวแบบนี้เลยสักครั้ง”

“ฉันสวยไหม?”

“สวยสิครับ! คุณสวยที่สุดในงานนี้เลย!”

“แล้วคุณชอบไหม?”

“ชอบครับ... แต่ว่าถ้าผมพูดแบบนี้ คุณกู้เขาจะไม่เคืองเอาเหรอครับ?”

หลินอวี๋เฮ้าลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แสร้งทำเป็นเอ่ยถามด้วยความกังวลใจ

เมื่อเจอคำถามที่รู้ดีอยู่แก่ใจของหลินอวี๋เฮ้า ฟู่หย่าหนิงกลับไม่มีอาการหวั่นไหวใด ๆ เธอเพียงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย: “คืนนี้กำลังสนุก อย่าไปพูดถึงคนพรรค์นั้นเลยค่ะ”

“ป่ะ... พวกเราไปดื่มกันดีกว่า”

“ได้ครับ... แต่ว่าหย่าหนิงครับ พวกเราไปเปิดห้องวีไอพีด้านในดีกว่าไหม คืนนี้คุณแต่งตัวสวยสะดุดตาขนาดนี้ ผมกลัวว่าพวกผู้ชายโต๊ะอื่นจะเข้ามาทำรุ่มร่ามกับคุณน่ะครับ”

สายตาของหลินอวี๋เฮ้าที่มองฟู่หย่าหนิงแฝงไปด้วยความต้องการครอบครองอย่างรุนแรง

“ไม่จำเป็น... นั่งตรงนี้แหละ”

ทว่าคราวนี้ ฟู่หย่าหนิงกลับปฏิเสธเสียงแข็ง และยังไม่ทันที่หลินอวี๋เฮ้าจะได้อ้าปากท้วง เธอก็ยื่นมือไปโอบรอบคอของเขา พร้อมกับเบียดกายแนบชิดเข้าไปจนแทบไร้ช่องว่าง...

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ที่มุมมืดภายในบาร์ มีใครบางคนกำลังกดชัตเตอร์รัว ๆ แอบบันทึกภาพความใกล้ชิดสนิทสนมของฟู่หย่าหนิงและหลินอวี๋เฮ้าไว้ได้ทุกช็อต

เมื่อเทียบกับเสียงดังอึกทึกครึกโครมและแสงสีของบาร์แล้ว บรรยากาศภายนอกยามค่ำคืนนั้นเงียบสงบกว่ามาก ตัวผมที่เพิ่งจะทำความสะอาดและจัดแจงห้องหับเสร็จสิ้น กำลังยืนกอดอกทอดสายตามองดวงจันทร์ผ่านทางหน้าต่างบานใหญ่ในห้องพักคนเดียว บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบสงัด

แม้ว่าสัมภาระส่วนตัวของผมจะมีไม่มาก แต่พอเปิดตู้เสื้อผ้าออกดูถึงได้รู้ว่าห้องนี้คงจะถูกทิ้งร้างมานาน มีฝุ่นเกาะหนาเตอะอยู่ทุกซอกทุกมุม

ด้วยความจนใจ ผมจึงต้องสละเวลาไปร่วมชั่วโมงเพื่อปัดกวาดเช็ดถูทุกตารางนิ้วจนสะอาดเอี่ยมอ่อง จากนั้นก็ค่อย ๆ ทยอยเอาเสื้อผ้าเข้าตู้

ในตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของผมก็แผดเสียงดังขึ้น

ผมหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นข้อความจากเพื่อนร่วมชั้นสมัยมหาวิทยาลัยคนหนึ่งที่ไม่ได้ติดต่อกันมาแรมปีส่งมาหา

หรือว่ามันกำลังจะแต่งงานแล้วทักมาทวงค่าซอง?

ผมคิดในใจด้วยความสงสัย ก่อนจะปลดล็อกหน้าจอเพื่อเปิดอ่านข้อความที่เขาส่งมา

แต่มันไม่ใช่การ์ดเชิญร่วมงานแต่งงาน ทว่าเป็นการแชร์ลิงก์วิดีโอคลิปหนึ่ง หน้าปกคลิปดูเหมือนจะเป็นบรรยากาศภายในบาร์เหล้าหรู และผู้หญิงที่กำลังนั่งซบอิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายที่อยู่ตรงกึ่งกลางหน้าปกนั้น... กลับให้ความรู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาด

ยังไม่ทันที่ผมจะได้กดเปิดดูคลิปวิดีโอ เพื่อนเก่าคนนั้นก็ส่งข้อความถัดมาติด ๆ พร้อมส่งอิโมจิหน้าตาตื่นตกใจขั้นสุด

“กู้เฉิน! มึงลองเปิดดูคลิปนี้ซิ ผู้หญิงในคลิปใช่ฟู่หย่าหนิงเมียมึงป่ะวะ?!”

ฟู่หย่าหนิง?

พอกวาดสายตาอ่านตัวอักษรสามตัวนี้ ในอกของผมก็พลันกระตุกวูบขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้