บทที่ 8

“เธอบอกว่าเขาเคยมาที่นี่แค่ครั้งเดียวงั้นเหรอ?”

“ใช่ค่ะ ท่านประธานฟู่”

“เอาคีย์การ์ดสำรองมาให้ฉัน ฉันจะขึ้นไปดูหน่อย”

ฟู่หย่าหนิงไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอรับคีย์การ์ดสำรองแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังห้องพักทันที

ติ๊ด!

ประตูห้องเปิดออก

เธออยากจะรู้นักว่า ครั้งนี้กู้เฉินกำลังเล่นแง่เรียกร้องความสนใจอะไรอีก?

เมื่อก้าวเข้าไปในห้อง ฟู่หย่าหนิงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ พบว่าของใช้ในห้องน้ำและเครื่องนอนยังวางอยู่ในสภาพเดิมไม่มีการขยับเขยื้อน

ไม่มีร่องรอยว่ามีคนมาพักอาศัยอยู่ที่นี่เลยแม้แต่น้อย

นั่นพิสูจน์ได้ว่า วันนั้นกู้เฉินเพียงแค่แวะมาเพียงครู่เดียวแล้วก็จากไป

แล้วเขาจะถ่อมาที่นี่ทำไม?

แค่เพื่อจะมาเอากระเป๋าเดินทางอย่างนั้นเหรอ?

ฟู่หย่าหนิงย่อมสังเกตเห็นว่าในห้องไม่มีกระเป๋าเดินทางของกู้เฉินจริง ๆ แต่เธอกลับพบโน้ตบุ๊กทำงานของเธอวางอยู่บนโต๊ะ

“ที่แท้ก็อยู่ที่นี่เอง”

“แล้วนี่... จดหมายงั้นเหรอ?”

ฟู่หย่าหนิงเดินเข้าไปใกล้ แล้วคว้าจดหมายที่วางนิ่งบนโน้ตบุ๊กขึ้นมาดู

บนหน้าซองจดหมายจ่าหน้าไว้เพียงคำสั้น ๆ ว่า “จดหมายสั่งลาครั้งสุดท้าย”

วินาทีนั้น ฟู่หย่าหนิงเดาได้ทันทีว่ากู้เฉินกำลังคิดอะไรอยู่

“กู้เฉิน ไม่ติดต่อมาหลายวัน ปิดเครื่องหนี แล้วยังทิ้งจดหมายลาไว้เพื่อเล่นบทหายสาบสูญ นี่คือลูกไม้ใหม่ของคุณงั้นเหรอ?”

“น่าเบื่อ”

ฟู่หย่าหนิงขมวดคิ้ว ก่อนจะแค่นหัวเราะอย่างรำคาญใจ

เธอโยนจดหมายที่กู้เฉินทิ้งไว้ลงถังขยะทันทีโดยไม่แม้แต่จะเปิดอ่าน

อยากจะเงียบหายไปก็เชิญตามสบาย

เธอไม่เชื่อหรอกว่ากู้เฉินจะมีใจเด็ดเดี่ยวพอที่จะไม่กลับบ้านหลังนี้ตลอดกาล

ดีแล้วที่เขาไม่อยู่ ตงตงจะได้ปรับตัวเข้ากับชีวิตในบ้านได้ง่ายขึ้น

ส่วนเรื่องที่กู้เฉินจะอยู่ที่โรงแรมหรือจะแอบไปมุดหัวอยู่ที่ไหนนั้น

สำหรับฟู่หย่าหนิงแล้ว มันไม่ต่างกันเลยสักนิด

ดูเหมือนเธอไม่ได้ยี่หระอะไรเลยสักนิด กลับนั่งลงเปิดโน้ตบุ๊กทำงานต่อภายในห้องพักโรงแรมเพื่อจัดการเอกสารใหม่สองสามฉบับ

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงอย่างรวดเร็วจนท้องฟ้าเริ่มมืดมิด

งานของฟู่หย่าหนิงก็เสร็จสิ้นลง

เธอบิดขี้เกียจและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูโดยสัญชาตญาณ บนหน้าจอปรากฏเพียงข้อความที่กำกวมที่หลินอวี๋เฮ้าส่งมาให้

ส่วนกู้เฉินคนนั้น... ยังคงเงียบกริบ

“คุณจะเล่นจริงกับฉันงั้นเหรอ?”

ฟู่หย่าหนิงปลดล็อกโทรศัพท์ เธอไม่ได้ตอบกลับหลินอวี๋เฮ้าในทันที แต่เลื่อนหน้าจอลงไปเรื่อย ๆ จนเจอแชทของกู้เฉิน

ข้อความสุดท้ายที่เขาส่งมาให้เธอคือเมื่อหลายวันก่อน

“ที่รักครับ มีโรงแรมแห่งหนึ่งเกิดไฟไหม้กะทันหัน ตอนนี้ผมกำลังรีบไปกู้ภัยนะครับ”

“เย็นนี้คุณอยากทานอะไร ทิ้งข้อความไว้ให้ผมนะ เดี๋ยวหลังเลิกงานผมจะซื้อกับข้าวกลับไปทำให้ทานที่บ้าน”

“ไม่ต้องเป็นห่วงผมนะ”

วันนั้นที่โรงแรมไฟไหม้ เป็นวันที่กู้เฉินได้พบความจริงเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับหลินอวี๋เฮ้าและตงตง

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา กู้เฉินก็ไม่เคยส่งข้อความมาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบในไลน์อีกเลย

และแน่นอนว่า ข้อความสามประโยคนั้น เธอก็ไม่เคยตอบกลับไปเช่นกัน

แต่ไม่รู้เพราะอะไร เมื่อฟู่หย่าหนิงมองดูข้อความที่กู้เฉินเคยแสดงความห่วงใยซ้ำ ๆ จนเธอมองว่าเป็นเรื่องปกติ พอมันหายไปกะทันหันแบบนี้ ในใจกลับรู้สึกไม่ชินขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“แล้วแต่คุณเถอะ”

ฟู่หย่าหนิงจ้องมองข้อความบนหน้าจออยู่นาน จู่ ๆ เธอก็รู้สึกอารมณ์เสียขึ้นมาจึงปิดโทรศัพท์ลง

ราวกับเป็นเรื่องบังเอิญ สายตาของเธอเหลือบไปเห็นจดหมายสั่งลาฉบับนั้นที่วางนิ่งอยู่ในถังขยะ

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เธอเหยียดหยามมองว่ามันคือลูกไม้ของกู้เฉิน

แต่ตอนนี้ หัวใจของเธอกลับเริ่มกระวนกระวายอยากรู้ขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“อยากจะรู้นักว่าจะบีบคั้นฉัน หรือจะเล่นแง่อะไรอีก?”

ฟู่หย่าหนิงแค่นเสียงเย็นชา พลางก้มหยิบจดหมายฉบับนั้นออกมาจากถังขยะแล้วเปิดอ่าน

วินาทีต่อมา สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาเธอมีเพียงประโยคสั้น ๆ ไม่กี่ประโยค แต่มันกลับทำให้ฟู่หย่าหนิงยืนตัวแข็งทื่อ แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงอย่างที่สุด

“ฟู่หย่าหนิง ไม่ว่าคุณจะยอมรับหรือไม่ ไม่ว่าคุณจะอยู่ในช่วงถือศีลหรือไม่ เราสองคนจบกันอย่างเป็นทางการแล้ว”

“ผมขอยกคุณคืนให้กับรักแรกของคุณ หลินอวี๋เฮ้า”

วินาทีนั้น สีหน้าของฟู่หย่าหนิงเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เธอถึงกับหลุดปากอุทานออกมาด้วยความตกใจ “เขา... เขารู้ได้ยังไง?”

ไม่นานนัก ฟู่หย่าหนิงก็นึกถึงโน้ตบุ๊กทำงานของเธอขึ้นมาได้

ในนั้นไม่เพียงแต่มีไลน์ของเธอ แต่มันเป็นโน้ตบุ๊กที่ไม่มีใครกล้าแตะต้องนอกจากเธอ เธอจึงตั้งค่าให้ล็อคอินอัตโนมัติไว้

นั่นหมายความว่า ประวัติการแชทระหว่างเธอกับหลินอวี๋เฮ้า... ทุกอย่างอยู่ในนั้นหมดแล้ว

“ตงตงก็คงจะเป็นลูกแท้ ๆ ของพวกคุณสินะ ผมไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าในเมื่อคุณต้องลำบากปกปิดขนาดนี้ ต้องฝืนใจใช้ชีวิตกับผมจนเหนื่อยขนาดนี้ แล้วคุณจะแต่งงานกับผมไปเพื่ออะไร?”

“ห้าปี... คุณทำให้ผมรู้ว่าห้าปีที่ผ่านมาของผมมันน่าสมเพชแค่ไหน ผมยอมรับตรง ๆ ว่าผมร้องไห้จนน้ำตาไม่มีจะไหลแล้ว แต่มันไม่ใช่เพื่อคุณหรอกนะ ผมร้องไห้ให้กับความไม่คุ้มค่าของตัวเอง!”

“ในฐานะสามี ผมเกลียดคุณเข้าไส้ แต่ในฐานะนักดับเพลิง ผมไม่เสียใจเลยที่ช่วยชีวิตครอบครัวสามคนของพวกคุณไว้ที่โรงแรม ตอนนี้ผมต้องออกปฏิบัติภารกิจแล้ว”

“คิดเสียว่าผมตายไปในหน้าที่ครั้งนี้เถอะ เราอย่าได้พบกันอีกเลย จดหมายฉบับนี้คือการสั่งลาครั้งสุดท้าย”

เมื่ออ่านถึงตอนจบ ฟู่หย่าหนิงก็นิ่งอึ้งไป สายตาเหม่อลอย กระดาษจดหมายร่วงหล่นจากปลายนิ้วอย่างไม่รู้ตัว

ในใจของเธอตอนนี้กลายเป็นที่ว่างเปล่า

ไม่ต้องสงสัยเลย กู้เฉินเห็นประวัติแชทของเธอกับหลินอวี๋เฮ้าจากโน้ตบุ๊กแล้ว และที่สำคัญวันนั้นเธอยังตามหลินอวี๋เฮ้าไปงานประชุมผู้ปกครองของตงตงด้วย

เขารู้ความจริงทุกอย่างหมดแล้ว...

ท่าทีเด็ดเดี่ยวของเขาเหมือนกับตัวอักษรในจดหมายฉบับนี้ ทุกตัวอักษรเปรียบเสมือนค้อนหนัก ๆ ที่กระหน่ำทุบลงบนหัวใจของเธอ

ฟู่หย่าหนิงจุกจนพูดไม่ออก แม้แต่จะหายใจก็ยังดูลำบาก

ผ่านไปเนิ่นนาน เธอถึงได้สติรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดต่อสายหากู้เฉินทันที

“มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ ฉันกับหลินอวี๋เฮ้าเคยคบกันจริง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าหลังแต่งงานฉันจะเคยทำเรื่องทรยศคุณ...”

“มีสิทธิ์อะไร? มีสิทธิ์อะไรมาตัดสินให้ชีวิตคู่ห้าปีของเราจบลงง่าย ๆ แบบนี้? คุณเคยให้เกียรติฉันบ้างไหม?”

ขณะที่โทรศัพท์กำลังรอสาย ฟู่หย่าหนิงพึมพำกับตัวเองเพื่อหาข้ออ้างเข้าข้างตัวเองโดยสัญชาตญาณ

วินาทีนี้ เธอเริ่มมีความรู้สึกหวาดกลัวเหมือนคนทำความผิดแล้วถูกจับได้

แต่เธอมั่นใจว่าเธอไม่เคยทำเรื่องทรยศกู้เฉินเลยนะ

แล้วการที่กู้เฉินหนีไปเงียบ ๆ แบบนี้มันหมายความว่ายังไง?

ทั้งที่ปกติแล้ว กู้เฉินจะคอยรายงานเธอทุกฝีก้าวและปรึกษาเธอในทุก ๆ เรื่อง

ความผิดปกติในครั้งนี้ แม้ฟู่หย่าหนิงจะรู้สาเหตุดี แต่เธอก็ยังยากจะยอมรับมันได้

โดยเฉพาะที่กู้เฉินบอกว่าต้องไปกู้ภัย...

ไม่รู้เพราะอะไร เบอร์โทรศัพท์ที่เธอโทรเท่าไหร่ก็ไม่ติดนี้ เริ่มทำให้หัวใจของเธอค่อย ๆ วาบหวิวเหมือนแขวนอยู่บนเส้นด้าย

“ต่อให้ไปกู้ภัย แต่นี่ก็ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว ทำไมมือถือยังปิดเครื่องอยู่อีก?”

“หรือว่า... จะเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ?”

ฟู่หย่าหนิงนั่งอยู่ที่ขอบเตียงพลางกดโทรหากู้เฉินซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ผลลัพธ์คือเครื่องปิดอยู่

ไร้ปาฏิหาริย์

นัยน์ตาของเธอฉายแววกังวลลึก ๆ เธอตัดสินใจกดโทรหาผู้ช่วยส่วนตัวทันที

แม้จะเป็นช่วงดึก แต่ปลายสายก็รับในไม่กี่วินาที

เสียงที่สุภาพดังขึ้น “ฮัลโหลค่ะ ท่านประธานฟู่ มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าคะ?”

“เธอรีบไปเช็กให้ฉันเดี๋ยวนี้ ว่าในช่วงหลายวันที่ผ่านมามีเหตุไฟไหม้ที่ไหนเกิดขึ้นบ้างในเมืองนี้?”

“ถ้ามี ให้เช็กต่อด้วยว่าสถานการณ์รุนแรงแค่ไหน แล้วหน่วยดับเพลิงที่ไปกู้ภัยคือหน่วยไหน ใช่หน่วยที่สองที่กู้เฉินสังกัดอยู่หรือเปล่า?”

ฟู่หย่าหนิงสั่งการรัวเร็ว หัวใจของเธอเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมา แล้วทิ้งท้ายก่อนวางสายว่า “เร็วเข้า! ได้ผลสรุปเมื่อไหร่รีบรายงานฉันทันที”

“รับทราบค่ะ ท่านประธาน!”

สายตัดไป ทางฝั่งผู้ช่วยทำหน้าฉงนสงสัย ไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ ฟู่หย่าหนิงถึงอยากจะเช็กเรื่องนี้ขึ้นมา

แม้ผู้ช่วยจะรู้ว่าสามีของฟู่หย่าหนิงเป็นนักดับเพลิง แต่ที่ผ่านมาท่านประธานไม่เคยสนใจเรื่องเหตุไฟไหม้หรืองานดับเพลิงเลยแม้แต่นิดเดียว

“วันนี้ท่านประธานดูแปลกไป... ดูเหมือนจะเป็นห่วงคุณกู้?”

ผู้ช่วยพึมพำกับตัวเองพลางรีบเริ่มการสืบสวนตามคำสั่งทันที