ตอนที่ 13 | พ่อเลี้ยงเย็นชากับหนูน้อยช่างสงสัย

"แม่จ๋า เยามาเที่ยวที่นี่อีกแย้วหยอคะ"

"ใช่ค่ะลูก หนูชอบหรือเปล่าคะ"

"แต่ว่าตอนนั้นแม่จะย้องไห้ด้วย แม่จ๋าจะเป็นอะไยไหมคะ"

"แม่ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะลูก แม่สอนว่ายังไงนะคะ ถ้ามาที่คฤหาสน์หลังนี้ต้องยกมือไหว้คุณนายกับพ่อเลี้ยงใช่ไหมคะ เพราะทั้งสองคนเป็นผู้มีพระคุณของเรา เพราะฉะนั้นแล้วระหว่างที่แม่ทำงานอยู่ หนูต้องนั่งรอที่โซฟาตรงนี้ได้ไหมคะ"

"ได้ค่ะแม่จ๋า หนูจะนั่งยอแม่จากตรงนี้ไม่เดินไปไหนเยยค่ะ"

"ดีมากค่ะคนเก่ง งั้นเดี๋ยวแม่เข้าไปนวดให้คุณนายก่อนนะคะ อ้อ...แล้วหนูก็อย่าเดินไปแตะต้องของมีค่าในบ้านหลังนี้นะลูก เราอย่าไปแตะต้องเพราะมันไม่ใช่ของเรานะคะ ถ้าเกิดว่ามันหลุดมือหรือเสียหายขึ้นมา เราไม่มีเงินมาจ่ายให้เขานะลูก"

"ได้ค่ะแม่จ๋า หนูจะไม่ดื้อค่ะ"

"ดีแล้วค่ะ ถ้าหนูไม่ดื้อและเชื่อฟังตามที่แม่บอก เดี๋ยวแม่จะพาหนูมาที่นี่ทุกครั้งเลย แต่ถ้าหนูดื้อ  วันหลังแม่ก็จะไม่พาหนูมาที่นี่อีกแล้วนะคะ แล้วแม่ก็จะฝากหนูไว้กับป้าเฟิร์นแทน"

"หนูจะไม่ดื้อค่ะ ก็หนูอยากอยู่กับแม่จ๋า"

"ค่ะลูก งั้นแม่ไปก่อนนะคะ นั่งรออยู่ตรงนี้นะลูก ส่วนนมอยู่ในกระเป๋านะคะ ถ้าหนูหิวก็เอามาดื่มรอแม่นะคะของขวัญ"

เด็กหญิงตัวเล็กก็นั่งตัวตรงอยู่บนโซฟาหรูในห้องรับแขกขนาดใหญ่ พลางกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณห้องโถงด้วยความตื่นเต้น เพราะสิ่งของต่าง ๆ เหล่านี้ เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต จึงรู้สึกตื่นตาตื่นใจมากเป็นพิเศษ

เท้าเล็กก็แกว่งไปมาเล็กน้อย ขณะที่นั่งตัวตรงและไม่แตะต้องของมีค่าต่าง ๆ ตามที่มารดาสั่ง ก่อนจะชูมือท่อง ABCD เป็นทำนองเพลงที่มารดาเคยเปิดให้ฟังบ่อย ๆ ก่อนนอน

ผ่านไปสามสิบนาที แต่ของขวัญก็ยังนั่งอยู่ที่โซฟาไม่เดินไปไหน เพราะไม่อยากทำให้มารดาลำบากใจ จึงเชื่อฟังคำสั่งอย่างเต็มที่และไม่งอแงเลยแม้แต่น้อย

รังสิมันตุ์ที่เคลียร์เอกสารในห้องทำงานเสร็จก็เดินออกมาผ่อนคลายร่างกายที่เหนื่อยล้า หลังจากที่นั่งจดจ่ออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ถึงสี่ชั่วโมง

"ทำไมเด็กคนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่นะ อ๋อ...คงจะมานวดตามที่ม้าบอกสินะ สรุปแล้วในชีวิตฉันก็คงจะมีผู้หญิงคนนี้มาวนเวียนอยู่ในชีวิตอยู่ไม่จบไม่สิ้นสินะเนี่ย"

เมื่อของขวัญเห็นผู้ชายที่เป็นเจ้าของไร่ ร่างป้อมก็รีบกระโดดลงจากเก้าอี้ ก่อนจะเดินตามหลังร่างแกร่งไปอย่างรวดเร็ว

เท้าเล็กก็หยุดเดินทันที เมื่อเห็นคนที่ตัวเองเดินตามกำลังเปิดหน้าต่าง ก่อนจะพ่นควันบุหรี่ออกจากปาก ซึ่งของขวัญก็มองดูด้วยความสงสัย ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วไปจับที่ขากางเกงของร่างสูงเบา ๆ เพื่อสะกิด

รังสิมันตุ์ก็ชะงักไปไม่น้อย เพราะตกใจที่จู่ ๆ เด็กคนนี้ก็เดินตามเขามาถึงที่นี่ ก่อนจะหันไปสูบบุหรี่ต่อโดยไม่ได้ใส่ใจอีก เพราะเขาไม่ชอบเด็กมากที่สุด ในความรู้สึกของเขา เด็กมันน่ารำคาญมาก โดยเฉพาะเด็กที่เป็นลูกของผู้หญิงที่เขาเกลียดก็ยิ่งไม่ควรค่าที่จะไปใส่ใจด้วยซ้ำ

ร่างป้อมก็ยังไม่ละความพยายาม ก่อนจะหันไปเปิดกระเป๋าเป้ของตัวเองแล้วหยิบอมยิ้มรูปหัวใจออกมาจากกระเป๋า แล้วเงยหน้ามองคนตัวสูงพลางจับไปที่ขากางเกงของรังสิมันตุ์อีกครั้ง

"อะไรเนี่ย ยังไม่ไปอีกหรือไง ทำไมเด็กถึงได้น่ารำคาญขนาดนี้นะ"

รังสิมันตุ์จึงขยี้บุหรี่ทิ้งก่อนจะก้มลงไปมองเด็กหญิงตัวเล็กที่กำลังเงยหน้ามองเขาอยู่ พอของขวัญเห็นว่าผู้ชายคนนั้นกำลังสนใจตัวเองแล้ว มือป้อมก็ยื่นอมยิ้มรูปหัวใจส่งให้เขาทันที แต่รังสิมันตุ์ก็ยังยืนมองนิ่งโดยไม่ได้ยื่นมือออกไปรับอมยิ้มแต่อย่างใด

ของขวัญก็ยื่นของให้จนเหนื่อยก็เลยพักแขน ก่อนจะหันไปพูดกับคนตรวจสูงด้วยความสงสัย

"พ่อเยี้ยงไม่ชอบอมยิ้มหยอคะ"

"เป็นผู้ใหญ่แล้วเขาไม่ทานอมยิ้มกันหรอกนะ"

"งั้นหยอคะเนี่ย" ของขวัญก็ทำท่าทางครุ่นคิดด้วยความเครียดจนคิ้วขมวดเป็นปม ถ้าผู้ใหญ่ไม่เอาอมยิ้ม แล้วจะเอาอะไรให้กับคนตรงหน้าดี เพราะในกระเป๋าก็มีแค่อมยิ้มกับนมเพียงแค่นั้น

"มีอะไรอีกไหม ฉันจะพักผ่อนแล้ว"

"แย้วพ่อเยี้ยงอยากได้อะไยหยอคะ"

"ถามทำไมล่ะ แล้วเธออยากจะให้ของฉันทำไม"

"แม่จ๋าบอกว่าพ่อเยี้ยงกับคุณนายเป็นผู้มีพระคุณต้องตอบแทน ต้องขอบคุณเยอะ ๆ หนูก็เยยจะแบ่งอมยิ้มของหนูให้เพื่อตอบแทนค่ะ"

มือป้อมก็ยื่นอมยิ้มออกไปอีกครั้ง แต่รังสิมันตุ์ก็รีบเดินหลบเข้าไปในห้องใกล้หน้าต่าง เพราะเขาเห็นเพลงขวัญกำลังเดินตามหาเด็กพอดี

"ของขวัญ...หนูมายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้ลูก แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าให้นั่งนิ่ง ๆ อยู่ที่โซฟาน่ะ นี่หนูจะไม่เชื่อฟังแม่เหรอคะ งั้นวันหลังแม่จะไม่พาหนูมาด้วยแล้วนะ"

"ไม่ใช่นะคะแม่จ๋า หนูนั่งยอไม่ได้ไปไหนเยยนะ"

"นั่งตลอดแล้วทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ล่ะคะลูก"

"หนูนั่งตลอดจริง ๆ นะแม่จ๋า แย้วหนูไม่ได้จับอะไยเยยนะคะ"

"แม่บอกหนูแล้วใช่ไหมคะว่าอย่าเดินไปที่อื่น ถ้าเกิดว่าข้าวของที่บ้านของพ่อเลี้ยงหายขึ้นมา เราจะน่าสงสัยเอานะคะ"

"หนูไม่ได้หยิบอะไยเยยนะคะแม่จ๋า หนูแค่จะเอาอมยิ้มให้พ่อเยี้ยง อ้าว? ไปไหนแย้ว"

"หนูพูดอะไรคะของขวัญ หนูจะเอาอมยิ้มให้ใครคะ"

"ให้พ่อเยี้ยงค่ะ"

"หนูจะเจอพ่อเลี้ยงได้ยังไงลูก ก็ที่ตรงนี้ไม่มีใครเลยนี่คะ แล้วนี่ทำไมถึงอยากจะเอาอมยิ้มให้พ่อเลี้ยงล่ะคะ"

"ตอบแทนที่แม่จ๋าบอกค่ะ หนูก็เยยจะให้อมยิ้ม"

"ผู้ใหญ่ไม่ทานอมยิ้มกันหรอกค่ะลูก ที่แม่สอนหนูว่าให้รู้จักตอบแทนบุญคุณ แม่ไม่ได้หมายถึงหนูจะต้องตอบแทนในตอนนี้ค่ะ แม่แค่จะบอกหนูว่าเกิดมาเป็นคนก็อย่าลืมบุญคุณคนนะคะ ใครที่มอบโอกาสให้เรา เราก็ต้องจดจำไว้ แล้วหาทางตอบแทนเมื่อเรามีกำลังมากพอหรือประสบความสำเร็จ โดยที่ไม่ทำให้เราลำบาก ตอนนี้หนูยังเด็ก ยังไม่ต้องตอบแทนอะไรหรอกค่ะ ถ้าหนูโตเป็นผู้ใหญ่ขอแค่ไม่ลืมว่าใครที่ให้โอกาสกับเราก็พอนะคะ"

"ที่พ่อเยี้ยงไม่เอาอมยิ้มของหนูก็เพราะว่าไม่อยากได้ของจากเยาหยอคะ"

"ไม่ใช่หรอกค่ะ ถ้าเกิดว่าหนูจะให้อมยิ้มกับพ่อเลี้ยงจริง ๆ พ่อเลี้ยงคงไม่รับแน่ ๆ แม่เชื่อว่าพ่อเลี้ยงต้องดีใจแน่นอนค่ะ แต่ถ้าพ่อเลี้ยงจะไม่รับก็ไม่ต้องเสียใจหรอกนะคะ เพราะว่าพ่อเลี้ยงอาจจะคิดว่าอยากจะให้หนูเก็บอมยิ้มไว้เองมากกว่าค่ะ ก็เลยไม่รับอมยิ้มของหนูไง"

"อ๋อ...เพราะผู้ใหญ่ต้องไม่แย่งของเด็กแบบนี้หยอคะแม่จ๋า"

"ใช่ค่ะ เพราะฉะนั้นแล้ว หนูยังไม่ต้องตอบแทนใครในตอนนี้หรอกนะคะ รอหนูโตเป็นผู้ใหญ่ก่อน ถ้าหนูมีกำลังอยากจะตอบแทนใคร ก็ขอให้ตอบแทนโดยที่ไม่ต้องลำบากตัวเองนะลูก จำไว้นะคะ"

"เข้าใจแย้วค่ะแม่จ๋า"

"ถ้าเข้าใจก็ดีแล้วค่ะ อย่างที่แม่บอกไป เราต้องอย่าลืมบุญคุณของคุณนายกับพ่อเลี้ยงที่ให้โอกาสเรามาก ๆ นะคะ ต่อให้หนูจะโตขึ้นก็ต้องห้ามลืมเด็ดขาดเลยนะ เพราะที่เรามีที่พักอาศัย ได้มีข้าวกินก็เพราะคนทั้งสองนี้นะคะลูก"

"ค่ะแม่จ๋า"

"แล้วจะบอกได้หรือยังคะ ว่ามาเดินทำอะไรแถวนี้เอ่ย"

"หนูมาหาพ่อเยี้ยงค่ะ"

"พ่อเลี้ยงอะไรกันคะ ตอนนี้หนูอยู่คนเดียวนี่ลูก งั้นเรากลับกันเถอะค่ะ แม่ทำงานเสร็จแล้วล่ะ"

"ได้ค่ะแม่จ๋า หนูง่วงนอนแย้วค่ะ"

"แล้วหนูได้ดื่มนมหรือยังคะ"

"ยังค่ะแม่จ๋า หนูว่าจะเดินตามพ่อเยี้ยงค่ะ ก็เยยยืมดื่ม"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ งั้นเดี๋ยวเราค่อยไปดื่มที่ห้องก็ได้เนอะ แล้วนี่ถืออมยิ้มไว้ที่มือแบบนี้ จะให้แม่แกะให้ไหมคะ"

"ไม่แกะค่ะ เพราะหนูจะเก็บไว้ให้คุณนายกับพ่อเยี้ยง"

"โอเคค่ะ งั้นเรากลับกันได้แล้วนะลูก"

หลังจากที่ทั้งสองเดินออกไปจากจุดนั้นแล้ว รังสิมันตุ์มันก็โผล่ออกมาจากด้านหลังประตูที่เขาเผลอเข้าไปซ่อนตัวอยู่

"แล้วเมื่อกี้เราจะหลบเข้ามาในห้องนี้ทำไมนะ บ้านหลังนี้ก็ของเรานี่นา แต่ก็ช่างมันเถอะ นอนพักผ่อนดีกว่าเรา"