ตอนที่ 14 | ติดฝน

"แม่จ๋า มีน้ำหย่นมาจากฟ้าเยอะเยยค่ะ"

"อันนี้เขาเรียกว่าน้ำฝนนะคะลูก"

"น้ำฝนหยอคะ"

"ใช่ค่ะลูก อันนี้เรียกน้ำฝนค่ะ แต่ถ้าน้ำฝนที่ตกรวมกันเยอะ ๆ แบบนี้เขาเรียกว่าฝนตกนะคะ"

"แย้วเยาจะกลับกันยังไงคะแม่จ๋า"

"ก็คงต้องรอให้ฝนหยุดตกก่อนนะจ๊ะลูก เพราะถ้าเราตากฝนอาจจะทำให้เป็นหวัดและไม่สบายค่ะ"

"แย้วถ้าฝนไม่หยุดตก เยาจะทำไงคะแม่จ๋า"

"ถ้าไม่หยุดก็ต้องรอจนกว่าจะหยุดค่ะ เพราะแม่จะไม่ยอมให้หนูตากฝนเด็ดขาดเลยลูก ถ้าหนูไม่สบายขึ้นมา แม่ต้องรู้สึกผิดแน่ ๆ เลย งั้นเราก็นั่งรออยู่ที่นี่สักพักนะคะ"

เพลงขวัญก็เดินเข้าไปในตัวคฤหาสน์อีกครั้งพร้อมกับบุตรสาว แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเจ้าของไร่กำลังเดินมาตรงนี้พอดี

"นี่เธอเดินกลับเข้ามาในบ้านฉันทำไมอีก แค่ให้มานวด ไม่ได้มีอภิสิทธิ์ที่จะเดินเข้าออกบ้านนี้เมื่อไหร่ก็ได้นะ อย่าคิดว่าแม่ฉันให้ท้ายหน่อยแล้วเธอจะถือวิสาสะทำอะไรได้ตามใจชอบได้ล่ะ ออกไปเดี๋ยวนี้เลย! นี่มันบ้านฉัน คนงานอย่างเธอมีสิทธิ์อะไรมาทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของกัน"

"ขอโทษค่ะพ่อเลี้ยง ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นจริง ๆ นะคะ ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ ของขวัญลูก เราออกไปกันเถอะค่ะ"

"ไหนแม่จ๋าบอกว่าไม่ควรตากฝนนี่คะ แม่จ๋าก็เยยพาหนูเข้ามาหยบฝนในบ้านไง"

"ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเราค่ะลูก เราต้องไปหลบฝนที่อื่นกันนะคะ"

เพลงขวัญก็รีบพาของขวัญเดินออกไปจากคฤหาสน์หลังนั้นทันที ก่อนจะให้ของขวัญยืนอยู่ที่ทางเข้าหน้าคฤหาสน์ที่ฝนยังสาดไม่ถึง

"เดี๋ยวแม่ไปเอารถก่อนนะคะลูก หนูยืนรอแม่อยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ" เพลงขวัญก็รีบนำรถจักรยานยนต์กลับไปที่หน้าคฤหาสน์อีกครั้ง ก่อนจะสวมหมวกกันน็อกที่มีเพียงแค่หนึ่งอันให้บุตรสาว แล้วถอดเสื้อแขนยาวของตัวเองออกมา ซึ่งเป็นเสื้อผ้าร่มคลุมไปที่ร่างกายของลูกสาวทั้งตัว

"เดี๋ยวหนูมานั่งข้างหลังแม่นะคะ แล้วกอดเอวแม่แน่น ๆ นะลูก"

"เราจะขี่ยถตากฝนหยอคะแม่จ๋า"

"เดี๋ยวเราจะขี่รถไปที่หน้าป้อมยามกันค่ะลูก เผื่อว่าพี่ป้อมยามจะให้เราหลบฝนอยู่ที่นั่นก่อนได้ค่ะ"

เพลงขวัญก็อุ้มของขวัญขึ้นไปนั่งที่เบาะหลัง ก่อนที่ตัวเองจะขึ้นไปนั่งตาม พลางจับมือลูกสาวให้กอดเอวของตัวเองไว้แน่น ส่วนตัวเองก็ยอมตากฝน ซึ่งดีกว่าต้องให้บุตรสาวไม่สบายแค่เพราะตากฝนเพียงเท่านั้น

"กอดเอวแม่แน่น ๆ ห้ามปล่อยเลยนะลูก เดี๋ยวไม่เกิน 3 นาทีก็ไปถึงที่หน้าป้อมยามแล้วค่ะ"

เพลงขวัญก็ขับรถฝ่าสายฝนที่ตกหนักออกไป จุดหมายก็คือป้อมยามที่อยู่นอกประตูรั้วคฤหาสน์หรู เพื่อที่จะไปขอหลบฝนอยู่ที่นั่นก่อน ถ้าเกิดว่าคนที่เฝ้าอยู่ใจดี เธอก็อาจจะได้ที่หลบฝนตรงนั้นก็ได้

ด้วยสภาพอากาศของฝนที่ตกหนัก จึงทำให้ทัศนวิสัยการมองเห็นไม่ชัดเจนมากนะ ซึ่งก็ทำให้ตาของเพลงขวัญล้าพอสมควร เพราะต้องลืมตาตลอดเวลาระหว่างขับรถ โดยที่เม็ดฝนก็สาดเข้าตาเป็นระยะ ๆ จนแสบไปหมด

"พี่ยามคะ ถ้าฉันอยากจะขอหลบฝนตรงนี้สักพักได้ไหม จนกว่าฝนจะซาแล้วค่อยออกไปค่ะ"

"เธอคือคนงานในไร่สินะ"

"ใช่ค่ะ พอดีมีลูกสาวด้วย ถ้าขับรถออกไปตอนนี้ก็กลัวจะไม่ไหวเพราะระยะทางไปที่ไร่ก็ค่อนข้างไกลพอสมควร ก็เลยอยากจะขอรบกวนหลบฝนอยู่ที่นี่สักแป๊บได้ไหมคะ"

"เข้ามาครับ รีบเข้ามาเลย เดี๋ยวแม่หนูคนนั้นจะเป็นหวัดเอาหรอก"

"ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะ" เพลงขวัญก็รีบยกมือไหว้ด้วยความซึ้งใจ ก่อนจะเดินเข้าไปในป้อมยามด้วยสภาพที่เปียกปอน

"เดี๋ยวฉันไปยืนตรงป้อมยามที่มีหลังคาก็ได้ค่ะ ถ้าเกิดว่าอยู่ในนี้เดี๋ยวจะทำให้ตรงนี้เปียกฝนได้"

"ไม่เป็นไรหรอก เปียกได้เดี๋ยวมันก็แห้งได้"

"แม่จ๋า แม่จ๋าเปียกหมดเยย แม่จ๋าบอกว่าถ้าใครตากฝนจะเป็นหวัดไม่สบาย แม่จ๋าจะไม่สบายแน่เยยค่ะ"

"แม่จ๋าโตแล้วลูก แม่จ๋าไม่เป็นไรหรอกค่ะ แล้วของขวัญล่ะคะเปียกตรงไหนหรือเปล่าลูก"

"หนูไม่เปียกเยยค่ะ เพราะแม่จ๋าใส่หมวกให้หนู แย้วก็ใส่เสื้อให้หนูด้วย ก็เยยไม่เปียกค่ะ"

"ของขวัญไม่ต้องเข้ามากอดแม่ตอนนี้นะคะ เพราะตอนนี้ตัวแม่เปียกอยู่ เดี๋ยวจะทำให้หนูติดหวัดนะ ถ้าเกิดว่าหนูง่วง ไม่สิ หนูคงต้องง่วงแล้วแน่ ๆ เลย งั้นก็มานอนตรงนี้ได้ไหมคะ เดี๋ยวแม่กล่อมหนูหลับนะ"

"ถ้าแม่จ๋าไม่นอน หนูก็ไม่นอนค่ะ"

"ไม่ได้นะคะ หนูเป็นเด็กต้องนอนให้ตรงเวลานะลูก"

ของขวัญก็ทำตามที่มารดาบอกอย่างว่าง่าย เพลงขวัญจึงเอาผ้าอ้อมที่อยู่ในกระเป๋าของบุตรสาวออกมาพับเป็นหมอน แล้วใช้ผ้าอ้อมอีกผืนห่มให้กับของขวัญที่กำลังเอนตัวลงนอนอยู่

"เดี๋ยวหนูนอนหลับไปก่อนนะคะลูก ถ้าเกิดว่าฝนหยุดตกแล้ว แม่จะปลุกให้หนูตื่น แล้วเราค่อยไปนอนกันที่ห้องนะคะ"

ของขวัญก็พยักหน้าตาปรือเพราะเลยเวลานอนของตัวเองมาเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว ก่อนที่จะหลับปุ๋ยลงอย่างง่ายดาย

"อ้าวคุณสิงห์ สวัสดีครับ เพิ่งไปตรวจไร่มาเหรอครับ"

"ยังตรวจความเรียบร้อยไม่เสร็จเลย แต่ว่าฝนดันตกซะก่อนน่ะสิ ก็เลยกลับ แล้วนั่นใครอยู่ข้างในล่ะ นายพาเมียกับลูกมานอนที่นี่ด้วยเหรอ แต่ว่านอนที่นี่มันไม่ดีหรอกนะ ยุงเยอะจะตาย"

"เปล่าหรอกครับ สองคนนี้เพิ่งขับมอเตอร์ไซต์ออกมาจากคฤหาสน์เมื่อกี้น่ะครับ น่าจะเป็นคนงานในไร่นี่แหละ"

สิงห์ก็เลยเดินเข้าไปดูใกล้อีกเล็กน้อย ก่อนจะเห็นเพลงขวัญในสภาพที่เปียกปอนกำลังกล่อมลูกสาวให้นอนหลับอยู่

"พ่อเลี้ยงครับ วันนี้ผมตรวจไร่ไม่เสร็จนะครับ ดูไปแค่หกโซนเอง แต่ฝนดันตกหนักก็เลยไปดูต่อไม่ได้"

"ไม่เป็นไร พรุ่งนี้นายก็ค่อยไปตรวจก็ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะไปลงหน้างานหน่อยตั้งแต่เช้าเลยนะ  ค่อยไปดูรวดเดียวพร้อมกับนายพรุ่งนี้เลย ถ้าเกิดพรุ่งนี้เช้าฝนไม่ตก"

"ได้ครับพ่อเลี้ยง เอ่อ...ตะกี้ผมผ่านป้อมยามเห็นสองแม่ลูกที่คุณนายโปรดปรานไปหลบฝนอยู่ที่ป้อมยามหน้าคฤหาสน์น่ะครับ ผู้หญิงคนนั้นก็สภาพเปียกปอนไปหมดเลย ส่วนเด็กคนนั้นก็หลับอยู่ครับ ปกติพ่อเลี้ยงจะไม่ให้คนนอกเข้าไปอยู่ในส่วนนั้น จะให้ผมไปไล่คนพวกนั้นกลับเลยไหมครับ"

"ไม่ต้องหรอก ปล่อยไปแบบนั้นแหละ ยังไงก็ออกไปจากบริเวณคฤหาสน์แล้วนี่"

"ครับพ่อเลี้ยง" สิงห์แปลกใจเล็กน้อย ถ้าเป็นเวลาปกติ ไม่มีทางที่พ่อเลี้ยงจะปล่อยให้คนอื่นไปอยู่ในที่ป้อมยามแบบนี้แน่ ๆ ไม่ว่าใครก็ตาม

สายฝนก็ยังตกลงมาอย่างหนักไม่ขาดสาย จนเวลาล่วงเลยผ่านเข้าสู่วันใหม่ รังสิมันตุ์ก็ยืนอยู่ที่หน้าต่าง พลางมองสายฝนที่ยังเทกระหน่ำลงมาโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุดตก ก่อนจะตัดสินใจเดินลงไปชั้นล่าง แล้วโทรเรียกให้คนขับรถออกมาเตรียมรถให้ แล้วเขาก็ขับออกไปนอกคฤหาสน์ทันที

"เอ่อ...พ่อเลี้ยงมีอะไรให้ผมรับใช้หรือเปล่าครับ"

"สองแม่ลูกที่อยู่ป้อมยามน่ะ ตอนนี้ยังอยู่ที่นั่นอีกเหรอ"

"ครับพ่อเลี้ยง พอดีว่าฝนไม่หยุดตกสักที ก็เลยยังพักกันที่นี่อยู่เลยครับ"

"เรียกตัวมาทั้งสองคนนั่นแหละ"

"อ๋อ...แต่เด็กยังนอนหลับอยู่เลยนะครับ"

"งั้นก็เรียกคนที่ยังไม่หลับออกมาสิ"

"ครับ ๆ พ่อเลี้ยง"

เพลงขวัญก็แปลกใจที่พนักงานรักษาความปลอดภัยหน้าคฤหาสน์ได้เรียกเธอให้ออกไปพบพ่อเลี้ยงที่ด้านนอก ก่อนจะเหลือบมองดูนาฬิกาข้อมือที่เลยเวลาเที่ยงคืนมาแล้ว

"หรือว่าเราจะอยู่ที่นี่นานเกินไปนะ ความจริงพ่อเลี้ยงก็ไล่ให้ออกจากคฤหาสน์ตั้งนานแล้วนี่นา งั้นเรารีบออกไปดีกว่า ก่อนที่จะโดนไล่ออกจากงานตอนนี้"

เพลงขวัญก็รีบอุ้มบุตรสาวไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะใช้เสื้อผ้าร่มคลุมไปที่ตัวของบุตรสาวทั้งหมด แล้วใช้ผ้าอ้อมผืนใหญ่มัดไว้กับลำตัวเพื่อทำเป็นที่นั่ง ก่อนจะอุ้มของขวัญเข้าไปนอนแนบอกในผ้าอ้อมผืนนั้น แล้วรีบเดินออกไปที่รถจักรยานยนต์อย่างรวดเร็วเพื่อกลับไปยังที่พักของตัวเองให้เร็วที่สุด

รังสิมันตุ์ก็เห็นเพลงขวัญที่รีบอุ้มของขวัญออกไปจากป้อมยามอย่างรีบเร่ง ก่อนจะเห็นเธอตรงไปที่รถจักรยานยนต์ก็เข้าใจทันที รังสิมันตุ์ก็รีบก้าวออกจากรถหรูอย่างรวดเร็ว แล้วเดินตามไปที่เพลงขวัญจนทันพอดี

"พะ...พ่อเลี้ยงคะ คือว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะอยู่ที่นี่นานนะคะ ตอนแรกฉันคิดว่าถ้าฝนหยุดตกเมื่อไหร่ก็จะกลับทันที แต่ไม่คิดว่ามันจะตกนานขนาดนี้น่ะค่ะ ฉันกำลังจะกลับแล้วล่ะค่ะ จะไม่ไปวุ่นวายอยู่แถวคฤหาสน์อีกแล้ว ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ นะคะ ฉันขอตัวก่อนค่ะ อย่าพึ่งไล่ฉันออกเลยนะคะ"

"หยุด!"