บทที่ 6

ในผ้าม่านผืนบาง ไอหมอกคละคลุ้ง

หญิงนางหนึ่งนอนอยู่ในถังอาบน้ำ เผยไหล่นวลเนียนชวนหลงใหล ขาวสะอาดและเรียบเนียน หยดน้ำแต่ละหยดใสแวววาวดังไข่มุก ใช้สองมือวักน้ำเนือง ๆ

ภาพนี้ทำให้ฉินอวิ๋นฟานหัวใจสั่นระรัว เลือดร้อนพลุ่งพล่าน ท้องน้อยเร่าร้อนอย่างหาที่เปรียบมิได้

อึก!

ฉินอวิ๋นฟานลำคอแห้งผาก กลืนน้ำลายลงทีหนึ่ง สืบเท้าเข้าหาช้า ๆ

“ถึงคุณมู่หรงจิ่นจะไม่ชอบฉัน แต่ต้องยอมรับเลย รูปร่างกับหน้าตาของมู่หรงจิ่นสุดยอดจริง ๆ สองปีแล้ว มาจนถึงขั้นนี้ ถ้าไม่เผด็จศึกอีกจะเสียทีกับจิตใต้สำนึกเกินไป”

ฉินอวิ๋นฟานพูดในใจ

ฉินอวิ๋นฟานยื่นมือออกมาบีบไหล่ของมู่หรงจิ่นเบา ๆ เนื่องจากควบคุมแรงไม่ดี มือหนักไปหน่อย มู่หรงจิ่นจึงร้อง ‘อ๊า’ ขึ้นมาทันที น้ำเสียงหวานฉ่ำทำให้ฉินอวิ๋นฟานหัวใจสะท้าน

“เสี่ยวจวี๋ เจ้าเบามือหน่อยไม่ได้หรือ? ข้าบอกเจ้าตั้งกี่ครั้งกี่หนแล้ว”

มู่หรงจิ่นยังไม่รู้ว่าที่อยู่เบื้องหลังคือฉินอวิ๋นฟานจึงพูดด้วยความขุ่นเคือง

ผิวเนียนนุ่มปานเด็กทารก บอบบางน่าถนอม รวมถึงกลิ่นหอมจาง ๆ จากตัวนางยิ่งทำให้คนลุ่มหลง

ภาพจากบนลงล่างอยู่ในคลองจักษุทั้งหมด ภาพขาวหิมะวับ ๆ แวม ๆ ที่ช่วยให้คนเลือดกำเดาไหลบนผิวน้ำฉายอยู่ตรงหน้าฉินอวิ๋นฟานทั้งหมด เส้นสติของเขาขาดผึงในบัดดล

ฉินอวิ๋นฟานในเวลานี้มีเวลาสนใจมากที่ไหน? เขาจึงไล้ลงไปแล้วคว้าหมับ

มู่หรงจิ่นที่ปราศจากการระวังใด ๆ ถูกโจมตีจากด้านหลังฉับพลัน นางจึงตื่นตระหนกทันที

“อุ๊ย!”

มู่หรงจิ่นตกใจอย่างหนักรีบดิ้นหนีทันที พยายามผลักมือใหญ่ทรงพลังด้านหลัง พร้อมหันกลับไปมองด้วยโทสะ เห็นเพียงฉินอวิ๋นฟานยืนยิ้มร้ายอยู่ตรงหน้า

“เจ้า เจ้ามาอยู่นี่ได้ยังไง? ข้าไม่ได้อนุญาต ใครใช้ให้เจ้าเข้ามา? รีบไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

มู่หรงจิ่นในยามนี้ทั้งตกใจทั้งโมโห ฉินอวิ๋นฟานเจ้าคนขี้ขลาดเชื่อฟังกลับกล้าเข้ามาตอนที่นางอาบน้ำหรือ? นางรีบเอามือกอดอก ดวงหน้าสวยซีดเผือด ตวาดออกไปทันที

คิดไม่ถึง คราวนี้ฉินอวิ๋นฟานกลับนิ่งอย่างน่าอัศจรรย์ หากเป็นแต่ก่อนเขาต้องหน้าละห้อยออกไปนานแล้ว ไม่คิดว่าครั้งนี้นอกจากจะไม่ไปยังจะจ้องนางเขม็งด้วย

“นี่มันห้องนอนของข้า ทุกอย่างในนี้เป็นของข้า รวมถึงเจ้าด้วย เจ้าจะให้ข้าไสหัวออกไปเนี่ยนะ?”

ฉินอวิ๋นฟานยกยิ้มตรงมุมปาก ชื่นชมผิวพรรณนวลผ่องตรงหน้าทุกกระเบียดแบบไม่เกรงกลัว นี่แทบจะเป็นนางฟ้าลงมาจุติ สุดยอดในแดนมนุษย์!

แววตาละลาบละล้วงอย่างยิ่งนั้นทำให้มู่หรงจิ่นตกใจลนลานแล้ว

“ฉินอวิ๋นฟาน มีอะไรเราพูดกันดี ๆ เจ้าออกไปก่อน ดีไหม?”

ตอนนี้มู่หรงจิ่นเปลือยเปล่า เผยออกมาอยู่ตรงหน้าผู้ชายที่นางเกลียดที่สุด แต่เล็กจนโตนางเคยถูกหมิ่นเช่นนี้ที่ไหน? ดังนั้นไม่ต้องพูดถึงเลยว่าตอนนี้นางจะตื่นตระหนกตกใจเพียงไร

“เจ้าคือเมียที่ข้าใช้เกี้ยวแปดขาหามเข้ามาอย่างถูกต้องตามประเพณี สองปีแล้ว ข้าจะอาบน้ำให้เจ้าแล้วจะทำไม? มันสมควรอยู่แล้วมิใช่หรือ?” ฉินอวิ๋นฟานพูดพลางยิ้มแบบชั่วร้าย

มู่หรงจิ่นในตอนนี้เหมือนแกะที่รอเชือด ขดตัวอยู่ในถังอาบน้ำ ไม่มีที่จะให้หนี ออกไปหรือ? เป็นไปไม่ได้ที่จะออกไป แค่เป็นผู้ชายคนหนึ่งก็ออกไปไม่ได้ทั้งนั้น

ความแข็งกร้าวแบบกะทันหันของฉินอวิ๋นฟานทำให้ตอนนี้นางสมองว่างเปล่า คิดแต่จะหนีออกไปให้เร็วที่สุด

“ข้าไม่ชอบเจ้า เจ้ารีบไสหัวออกไปซะ! ถ้ายังไม่ไปอีกข้าจะตะโกนเรียกคนแล้วนะ!”

พูดดีก็แล้ว ดุก็แล้ว แต่ฉินอวิ๋นฟานยังไม่มีทีท่าจะไปสักนิด น้ำตาแห้งความร้อนรนของมู่หรงจิ่นแทบจะเล็ดออกมาอยู่รอมร่อ

“ข้อดีที่ดีที่สุดของตำหนักรัชทายาทเราก็คือใหญ่ และความพิเศษที่พิเศษสุดก็คือคนน้อย รวมเจ้ากับข้าทั้งหมดมีอยู่ห้าคน ไม่งั้นเจ้าก็ลองตะโกนเลยสิ? ดูสิว่าตะโกนจนคอแตกแล้วจะมีคนมาช่วยเจ้าหรือไม่?”

ในดวงตาของฉินอวิ๋นฟานล้วนเป็นความกระหยิ่มใจ ขยับเข้ามาใกล้และพูดอีกครั้งว่า “หรือเจ้ากำลังหวังว่าไอ้แซ่เหลียงนั่นจะมาช่วยเจ้า? สองปีนี้ที่เจ้าทำอย่างนี้กับข้าคงเพราะมันกระมัง!”

นึกถึงสองปีก่อนเขาเป็นอย่างกับสุนัขพันธุ์ปั๊ก[footnoteRef:1] เชื่อฟังมู่หรงจิ่นทุกอย่าง คิดไม่ถึงว่าจะแอบนัดพบกับเหลียงคังจวิ้นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของต้าเฉียน [1: เปรียบคนที่ไม่มีความกล้า ยอมคนอื่น]

เขาเคยโง่เง่าเต่าตุ่น ไม่ค่อยรู้เรื่องราวอะไร ทว่าตอนนี้เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว

นับแต่โบราณกาล การคบชู้สู่ชายระหว่างการแต่งงาน ไม่ว่าจะด้วยกฎหมายหรือว่าหลักคุณธรรมความดีล้วนถูกผู้คนหยามเหยียด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขายังเป็นรัชทายาทในเวลานี้

“เจ้า เจ้ารู้เรื่องของเขา? รัชทายาท ข้าขอร้องท่านละ ปล่อยพวกเราไปเถอะนะ?”

ครั้นมู่หรงจิ่นได้ยินชื่อเหลียงคังจวิ้นก็ลนลานทันที พูดกับฉินอวิ๋นฟานด้วยความเกรงใจ แววตาที่มองฉินอวิ๋นฟานก็เปลี่ยนเป็นวิงวอนเหมือนกัน

ที่ทำให้นางคิดไม่ถึงยิ่งว่า คือเหมือนว่ารัชทายาทตรงหน้าจะเปลี่ยนไปจากเดิมมาก คล้ายว่าเขาจะไม่โง่งมอีก?

สายตาที่ลุ่มลึก ท่าทางราชันผู้แลมองเบื้องล่างทำให้นางเกิดความรู้สึกแปลกหน้ามาก

ถ้ารัชทายาทรู้เรื่องระหว่างนางกับเหลียงคังจวิ้น เกรงว่าประหารเก้าชั่วโคตรยังเป็นเรื่องเล็ก เวลานี้มู่หรงจิ่นหน้าซีดเผือด หวาดกลัวถึงขีดสุด นางตายไม่เป็นไร แต่จะพาลเดือดร้อนไปถึงครอบครัวไม่ได้

“ปล่อยเจ้าไปหรือ? งั้นก็ต้องดูการแสดงออกของเจ้าวันนี้แล้ว!”

ฉินอวิ๋นฟานกระชากเสื้อผ้าบนตัวแล้วกระโดดเข้าถังอาบน้ำทันที ถังอาบน้ำใหญ่มาก ถึงจะอยู่ในนั้นสองคนก็ไม่แออัด มู่หรงจิ่นขดตัวร้องไห้อยู่ตรงมุมหนึ่ง ไม่กล้ามองฉินอวิ๋นฟานสักสายตา

ฉินอวิ๋นฟานไม่พลาดโอกาสดีอย่างนี้ไปหรอก ลูบไล้ขึ้นลง คลำควานอย่างปราศจากความยำเกรง มู่หรงจิ่นกลับไม่กล้าร้องสักแอะ หัวใจตายด้านสิ้นหวังแล้ว

ตอนนี้เอง จู่ ๆ ก็มีสาวใช้ในชุดกระโปรงยาวสีชมพูนางหนึ่งเดินเข้ามา ครั้นเห็นภาพนี้ก็เอ็ดตะโรโวยวาย “ไอ้วิตถาร รีบเอามือของเจ้าออกไปเลยนะ”

เสี่ยวจวี๋เห็นนายถูกรังแกจึงหยิบกระบวยตักน้ำตีศีรษะของฉินอวิ๋นฟานตามสัญชาตญาณทันที!

“ฮึ!”

ฉินอวิ๋นฟานแค่นเสียงฮึ ก่อนจะคว้าจับมือของเสี่ยวจวี๋เอาไว้ “เจ้าเบื่อโลกแล้วใช่ไหม? กล้าลงมือกับข้าเชียวหรือ?”

เสียงตวาดทำให้เสี่ยวจวี๋รู้สึกตัวขึ้นมาทันที “รัช รัชทายาท นี่คือห้องนอนของคุณหนูจะเจ้าคะ คุณหนูกำลังอาบน้ำอยู่ ท่านจะเข้าข้างในไม่ได้นะเจ้าคะ!”

“เข้าข้างในไม่ได้?”

ฉินอวิ๋นฟานเลิกคิ้ว “ข้าคือรัชทายาท แล้วยังเป็นสามีของจิ่นเอ๋อร์ ทำไมข้าจะเข้าข้างในไม่ได้? ที่ข้าเข้ามาก็เพื่อเข้าข้างในไม่ใช่หรือ?”

“เสี่ยวจวี๋ เจ้าคือสาวใช้ข้างห้อง หรือว่าเจ้าลืมหน้าที่ของตัวเองแล้ว?”

สาวใช้ข้างห้องในสมัยโบราณมีหน้าที่อุ่นเตียงเป็นหลัก สอนคุณหนูบ้านตนว่าต้องปรนนิบัติสามีอย่างไร รวมไปถึงประสบการณ์การร่วมรักและรายละเอียดอื่น ๆ ทั้งยังต้องปฏิบัติหน้าที่แทนคุณหนูบ้านตนในตอนที่นางมีประจำเดือน

ชัดเจน เสี่ยวจวี๋คนนี้ไม่รู้ความเอาเสียเลย ช่วยคุณหนูบ้านตนรังแกนายผู้ชาย นี่ใช้ได้หรือ?

“หน้าที่?”

ครั้นได้ยินคำนี้ กอปรกับเห็นสีหน้าชั่วร้ายของฉินอวิ๋นฟาน นางก็รู้ตัวในทันที พบว่าการคิดจะดิ้นให้หลุดจากมือใหญ่ของเขามันทำไม่ได้เสียแล้ว

ฉินอวิ๋นฟานหรือจะเปิดโอกาสให้นางหนีไปได้?

เขาออกแรงมือดึงเสี่ยวจวี๋เข้ามาในถังอาบน้ำ แม้ว่าเสี่ยวจวี๋จะเป็นสาวใช้คนหนึ่ง กลับมีรูปโฉมงดงามชวนให้คนหวั่นไหว รูปร่างสูงโปร่ง มีเว้ามีนูน

แม้เทียบกับมู่หรงจิ่นแล้วยังจะด้อยกว่าหน่อยหนึ่ง หากด้วยรูปร่างหน้าตาอย่างนี้ของนาง แม้จะอยู่ในยุคปัจจุบันก็อยู่ในระดับดาวเด่นประจำห้องเรียน มีคุณสมบัติเป็นสาวงามตามมาตรฐาน

“หนีรึ? เจ้าคิดว่าพวกเจ้าจะหนีได้รึ?”

ฉินอวิ๋นฟานยิ้มร้ายพลางพูด “เสี่ยวจวี๋ วันนี้ข้าจะมอบบทเรียนให้กับพวกเจ้าพี่น้อง ให้พวกเจ้ารู้ว่าต่อไปควรปรนนิบัติข้าอย่างไร!”