เข้าสู่ระบบ“ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวเอ่ยตอบด้วยเสียงราบเรียบและมองหน้าเขา
“ขอบคุณครับ งั้นตกลงตามนี้...แต่ผมคงต้องขอตัวไปอาบน้ำก่อน แล้วหนึ่งทุ่มตรงผมจะมารับคุณที่หน้าห้อง”
“ค่ะ...” เธอตอบสั้น ๆ
ก่อนจะเดินไปล็อกประตูเมื่อเขาออกไปแล้ว รัตติกาลออกมายืนมองทะเลยามพลบค่ำ อยู่ที่ระเบียงตรงห้องพักของเธอ
ระหว่างอาบน้ำแต่งตัวเธอนึกย้อนไปในอดีต ที่ต้องยอมคบหากับติณณภพก็เพราะตอนนั้นบิดาของเธอตกลงให้เธอหมั้นกับติณณภพก็เพราะเหตุผลทางธุรกิจ แต่ปัจจุบันนี้บิดาของเธอได้จากไปแล้ว และเรื่องสัญญาก็คงไม่จำเป็นอีกต่อไป ติดอยู่แค่เขายังเป็นคู่หมั้นของเธอเท่านั้น ที่ผ่านมาเธอเห็นแก่ผู้เป็นบิดาที่ได้ร่วมธุรกิจกับบิดาของติณณภพมานาน จึงยอมปิดตาเอาไว้ข้างหนึ่ง และหลังจากที่เธอยอมหมั้นกับติณณภพ บิดาของเธอก็ยอมให้เรียนต่อในคณะที่เธอชอบ รัตติกาลเข้าใจว่าผู้ชายก็ย่อมต้องการที่จะปลดปล่อย
ติณณภพนั้นเขาเคยขอมีอะไรกับเธอหลายต่อหลายครั้ง แต่เธอก็ปฏิเสธมาตลอด โดยอ้างว่าเธอจะยอมก็ต่อเมื่อได้แต่งงานกับเขาเสียก่อน ไม่ใช่ว่าเธอหัวโบราณอะไรหรอกนะ แต่เธอไม่เคยมั่นใจเขาเลย ขนาดจะแต่งงานกันอยู่แล้วในเดือนหน้า เขายังไม่เคยจำวันเกิดเธอได้เลย แล้วเมื่อเช้านี้ยังจะลืมนัดถ่ายพรีเวดดิ้งอีก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าผู้หญิงที่ออกมาจากในห้องทำงานของเขานั้นเป็นใคร ถ้าจะให้เดากันจริง ๆ ละก็ ผู้หญิงคนนั้นเธอก็คงไม่พ้นคู่ขาของติณณภพ เขาบอกว่าถ้าเธอยอมแต่งงานกับเขาเมื่อไหร่ เขาจะเลิกกับผู้หญิงทุกคนทันที และที่เขาต้องคบหาก็เพราะว่าเธอไม่ยอมมีอะไรกับเขานั่นเอง
รัตติกาลเคยทำข้อตกลงกับติณณภพหลังจากงานหมั้นเสร็จสิ้นลงว่า ถ้าเธอจะไม่ยอมมีอะไรกับเขาระหว่างที่หมั้นกันอยู่ และเธอก็จะไม่ห้ามหากเขาต้องการนอนกับใคร ช่างเป็นเหตุผลที่บ้าสิ้นดี! แต่เธอก็ยอมตกลงกับเขานะ แปลกมั้ยล่ะ! เป็นเพราะตอนนั้นเธอยังไม่มีใครที่ถูกใจยังไงล่ะ แต่ตอนนี้เธอเริ่มไม่แน่ใจตัวเองแล้วล่ะ เพราะชายหนุ่มคนที่กำลังจะขับรถชนเธอเมื่อตอนหัวค่ำ เธอรู้สึกถูกชะตากับเขามาก มากเสียกว่าติณณภพที่คบหามานานถึงเจ็ดปีเสียอีก
หญิงสาวปิดฝักบัวและเดินออกจากห้องน้ำด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่า ก่อนจะออกมาหยิบผ้าเช็ดตัวด้านนอกเพื่อซับหยดน้ำที่เกาะพราวตามเรือนร่าง จากนั้นจึงหยิบไดร์ขึ้นมาเป่าผมของตนเองอยู่หน้ากระจก ก่อนจะนั่งคิดต่อไปอีก
เธอมีเวลาให้ตัดสินใจเรื่องนี้อีกแค่หนึ่งเดือน ซึ่งนั่นเธอจะไม่ยอมพลาดโอกาสในการเลือก และเธอก็ได้ตกลงไปทานข้าวกับเขาแล้ว อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด การแต่งงานที่จะเกิดขึ้นในเดือนหน้า สำหรับเธอมันยังรู้สึกเฉย ๆ มาก ถามว่าดีใจมั้ย มันก็ดีใจส่วนหนึ่งแหละ แต่มันก็ไม่เท่ากับสิ่งที่เขาทำให้เธอเสียใจในวันนี้
เธอจะลองให้โอกาสตัวเองดูบ้าง ก่อนที่จะไม่มีโอกาสนั้น คนเราควรมีสิทธิ์จะเลือกทางเดินของตัวเองสิ เราจะอยู่กับคนที่เรารู้สึกไม่ดีไปตลอดชีวิตได้อย่างไรกัน! อยู่กับติณณภพเธอรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลย
ชุดเดรสเปิดไหล่ขาวเนียนสีครีมของเธอดูสดใสน่ารัก เธอทำเหมือนว่านี่คือการออกเดทครั้งแรกของเธออย่างนั้นแหละ เธอเปลี่ยนมาหลายชุดแล้ว และก็มาจบที่ชุดนี้ เธอเหมือนเป็นสาวเปรี้ยวไปเลยเวลาที่อยู่ในชุดนี้ หญิงสาวหมุนตัวเองไปรอบ ๆ เพื่อส่องกระจกเช็กความเรียบร้อย
มาถึงตอนนี้เธอก็พอจะรู้แล้วว่า เพราะอะไรติณณภพถึงอยากแต่งงานกับเธอ ก็เพราะว่าหุ้นของครอบครัวเธออยู่ในบริษัทของเขาเกินครึ่งยังไงล่ะ และตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเป็นนรกสำหรับเธอ แต่จากนี้ไปเธอจะเป็นนรกสำหรับเขาบ้าง พอแล้วเธอจะไม่ทนมันอีกต่อ ในเมื่อเขามีใครได้ เธอก็มีได้เหมือนกัน สิทธิมันก็ควรเท่าเทียมกันสิ!
ติณณภพกับผู้หญิงคนนั้นก็พักอยู่ที่โรงแรมแห่งนี้...เธอรู้ดี! เมื่อคืนวริสาเพื่อนของเธอมาค้างที่นี่กับเธอ แต่วันนี้รัตติกาลเกรงใจเพื่อนเพราะว่าเพื่อนจะต้องขับรถไกล ไหนจะต้องกลับบ้านและไปทำงานตั้งแต่เช้าอีก และถึงอย่างไรเธอก็อยากทำให้เขารู้สึกอะไรบ้างไม่ใช่เห็นเธอเป็นของตายอยู่แบบนี้
ตอนที่ 35 จังหวะรักที่เร่าร้อน NC (ตอนจบ)นิ้วมือแข็งแกร่งเปียกชุ่มไปด้วยน้ำรักที่น่าลิ้มรส น่านนัทธีร์ไม่สามารถต่อความต้องการของตัวเองได้อีกต่อไป ก่อนจะจับเรียวขางามทั้งสองข้างยกขึ้นมาพาดบนบ่า ใบหน้าคมก้มไปลงช่วงชิมความหวานครั้งแล้วครั้งเล่าจนร่างบางสะท้านไหววูบไปหลายหนหลายครั้ง ใบหน้าสวยบิดส่ายไปมาจนผมเผ้ายุ่งเหยิงเต็มหมอนริมฝีปากหยักเผยอขึ้นรับอากาศเข้าปอดก่อนจะก้มลมไปชิมความหวานอย่างไม่รู้เบื่อ เสียงครางของรัตติกาลดังออกมานอกตัวบ้าน แต่เรือนไม้สักที่เขาสร้างขึ้นนั้นห่างจากบ้านเรือนของคนงานอื่น ๆ จนไม่มีใครได้ยิน และทุกคนจะรู้ดีว่าที่นี่เป็นเขตหวงห้ามของเจ้านาย จึงไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่มย่าม เว้นเสียแต่แม่บ้านมาทำความสะอาดในตอนเช้าเท่านั้น“อื้อ ๆ พี่ธีร์ขา ใส่ถุงยางก่อนสิคะ” เสียงครางดันขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อกายแกร่งสอดเข้าไปในโพรงเนื้อนุ่มที่โอบรัดตัวตนจนเขาแทบทนไม่ไหว ก่อนจะยกเรียวขางามขึ้นพาดบนบ่าอีกครั้ง ความยาวของแท่งรักอันใหญ่โตสามารถเข้าไปได้จนสุดทางรัก เนื้อนุ่มเต้นระริกตอดรัดร่องสวาทจนเขาแทบจะทนไม่ไหวน่านนัทธีร์ขยับร่างกายเข้าออกไปมาหลายครั้งจนเต้านมอวบกระเพื่อมไหวไปมา เขายก
ตอนที่ 34 ทดสอบเรือนหอ NC“พี่จะรักระตีคนเดียวนะครับ” น่านนัทธีร์ออดอ้อนภรรยาจนหญิงสาวยอมให้เขากอดอย่างแนบแน่นรัตติกาลหันกลับมาจ้องเขา บรรยากาศรอบตัวที่ดูสงบอย่างเป็นใจ ใบหน้าของทั้งสองอยู่ใกล้กันไม่ถึงคืบ“พี่ให้สัญญานะครับ...ระตี ว่าจะรักแค่ระตีคนเดียว แล้วก็จะไม่มองผู้หญิงคนไหนอีกเลย” น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคงอย่างไม่มีแววหวั่นไหว ทำให้รัตติกาลยิ้มรับอย่างแช่มชื่น ริมฝีปากอิ่มยื่นไปหอมแก้มสากอย่างแผ่วเบาราวกับให้รางวัล น่านนัทธีร์ยิ้มขึ้นอย่างพออกพอใจลมกรรโชกข้างนอกที่พัดโชยเข้ามาในตัวบ้านจากทางหน้าต่าง ทำให้ร่างอรชรสั่นสะท้านเพราะไม่อาจสู้กับความหนาวเหน็บบนยอดดอยสูงเช่นนี้ อ้อมแขนแข็งแรงยังคงไม่คลายออกเพื่อต้องการให้ความอบอุ่น ก่อนเสียงทุ้มที่เอื้อนเอ่ยบอกถึงความรักที่มีต่อเธออย่างมากมาย“อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อย ๆ เราเข้าข้างในห้องกันมั้ย” แขนเรียวยกขึ้นโอบรอบคอเขาไว้..ก่อนจะอิงกายไปแนบซบอย่างแผ่วเบา ใบหน้าหวานเริ่มมีสีแดงระเรื่อ สองมือบางโอบรอบคอชายหนุ่มหล่อเหลา“คิดว่าระตีไม่รู้เหรอคะว่าพี่ชวนเข้าไปทำไม” ใบหน้าคมเข้มฉายความเจ้าเล่ห์ส่งผ่านมาที่หญิงสาวตรงหน้าก่อนที่แขนแกร่งจะช้อนร่
ตอนที่ 33 ง้อเพราะรัก“ผมมาตามลูกสาวกลับบ้านครับ ต้องขอบคุณมากครับ ที่ให้ยัยเขมพักที่นี่เมื่อคืนนี้ พอดีเห็นบอกว่าจะมาเที่ยวกับเพื่อน ๆ ไม่คิดว่าจะมาถึงไร่ของคุณ”“ไร่ของผมยินดีต้อนรับอยู่แล้วครับ เอ่อ..แล้วมีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าครับ”“ไม่มีอะไรหรอกครับเผอิญว่าผมผ่านมาแถวนี้พอดี งั้นผมขอตัวพาลูกสาวกลับก่อนนะครับ ถ้ามีโอกาสจะแวะมาเที่ยวที่ไร่คุณนะครับ” เสี่ยนพดลรีบบอกเมื่อเห็นเขมิกาเดินไปขึ้นรถของตัวเองโดยไม่พูดไม่จากับใครเลย เพรงเธอคงจะยังช็อกอยู่!ระหว่างที่นั่งรถกันมา เขมิกาก็เอ่ยถามผู้เป็นบิดา“พ่อคะ เขมขอดูคลิปอีกทีได้มั้ยคะ”“จะดูให้เจ็บปวดใจอีกทำไม”“พ่อฆ่ามันให้เขมสิคะ มันขืนใจเข็ม แล้วก็ขู่เอาเงิน พอเขมไม่ให้มันก็เอาคลิปมาปล่อย”“พ่อโทรติดต่อมันไปแล้ว ถ้ามันยอมที่จะแต่งงานกันลูก พ่อก็จะไม่เอาเรื่องมัน เพราะคลิปหลุดไปแบบนี้ ถ้าพ่อฆ่ามัน คนจะต้องรู้แน่ว่าเป็นพ่อแน่ ๆ สู้เอาไว้ เราค่อยเก็บมันทีหลังอย่างเงียบ ๆ แล้วก็ให้มันตายช้า ๆ จะดีกว่า”“พ่อถามหน่อย หนูมาทำอะไรที่บ้านของน่านนัทธีร์”“หนูรักเค้าค่ะพ่อ หนูกลับมาหาเขา เรื่องมันกำลังจะดีอยู่แล้วเชียวถ้ายัยนั่นไม่มาที่นี่เสียก่
ตอนที่ 32 เกือบไม่รอดก้องภพสะดุ้งตื่นขึ้นมา เขามองไปรอบ ๆ ห้อง เพื่อมองหาเพื่อน ปรากฏว่าเตียงข้าง ๆ ก็ว่างเปล่า ก่อนจะมองไปที่นาฬิกา“อะไรวะตีสอง แล้วยังไม่ขึ้นนอนอีก จะดื่มไปถึงไหนกันวะ” เขารีบลงมาดูเพื่อนที่ริมระเบียงของห้องรับแขก แต่ก็ไม่พบน่านนัทธีร์ เหลือไว้แค่แก้วเหล้าที่ยังมีก้อนน้ำแข็งอยู่เท่านั้นเสียงอ้อแอ้ของน่านนัทธีร์ ดังออกมาจากห้องของเขมิกา ก้องภพอ้าปากค้างก่อนจะแนบหูไปที่ประตู แล้วเมื่อเขาได้ยินเสียงเพื่อนพึมพำเรียกชื่อเขา ก้องภพก็เปิดประตูเข้าไปทันที ภาพที่เขาเห็นคือ เพื่อนของเขากำลังจะถูกเขมิกาถอดเสื้อออก ก้องภพวิ่งเข้าไปในห้องนั้นโดยเร็ว“นี่มันเกิดอะไรขึ้น” เขาเขย่าตัวน่านนัทธีร์ที่นอนพึมพำอย่างไม่ได้สติ“เฮ่ย!..ไอ้ธีร์...ไอ้ธีร์แกตื่นเดี๋ยวนี้ นี่มันไม่ใช่ห้องแกนะ” เสียงของก้องภพดังพอที่จะปลุกให้รัตติกาลกับรวิสาตื่นขึ้นมารับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ รัตติกาลหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นน่านนัทธีร์นอนอยู่ในห้องของเขมิกา“เขมิกา..คุณทำอย่างนี้หมายความว่ายังไง” ก้องภพถามเสียงแข็ง เพราะเขาเชื่อเหลือเกินว่า คนอย่างน่านนัทธีร์ไม่มีวันทำเรื่องทุเรศแบบนี้อย่างเด็ดขาด
ตอนที่ 31 แผนสูงหลังจากได้เที่ยวจนเกือบค่ำมืดแล้ว ทุกคนก็กลับมาที่โฮมสเตย์ของน่านนัทธีร์ เขมิกาก็ไม่มีทีท่าว่าจะกลับไปที่พักของหล่อน...“ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ” น่านนัทธีร์เอ่ยขึ้นเมื่อทุกคนแยกย้ายกลับไปที่ห้องกันหมดแล้ว“เดี๋ยวสิธีร์!! อยู่คุยเป็นเขมก่อนไม่ได้หรือคะ เขมเหงา” น่านนัทธีร์จำต้องนั่งลงตามเดิม เพื่อรักษามารยาทเจ้าของโฮมสเตย์อย่างจำใจ“ธีร์ขา เขมขอพักที่นี่ด้วยคนได้มั้ยคะ” น่านนัทธีร์ขมวดคิ้ว“อ่าว…แล้วเพื่อนๆ คุณล่ะครับ เค้าไม่มารับคุณเหรอ”“โอ้ย!!!...พวกนั้นนั่งกินเหล้ากันดึก ๆ ดื่น ๆ เขมไม่อยากกลับไปเลยค่ะ”“ถ้าอย่างนั้น....เดี๋ยวผมจะให้คนจัดห้องให้นะครับ”“แหม!!!...ธีร์เนี่ย!...ใจดีกับเขมจังเลยค่ะ” เขมิกาแนบแก้มกับต้นแขนของเขาและก็เป็นจังหวะเดียวกันที่รัตติกาลลงมาเห็นเข้าพอดี น่านนัทธีร์จึงรีบกระเถิบออกห่างหล่อน“ขอโทษค่ะ...พอดีลืมของเอาไว้ก็เลยต้องลงมาเอา” รัตติกาลรีบเดินไปหยิบผ้าพันคอที่วางอยู่ตรงโซฟารับแขกแล้ว จากหล่อนก็เดินหายเข้าห้องไปน่านนัทธีร์ถึงกับร้อนๆ หนาวๆ เหมือนคนจะเป็นไข้เสียให้ได้ เมื่อนึกถึงคนรักที่เข้ามาเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ รัตติกาลคงต้องเข้าใจเ
ตอนที่ 30 นักลงทุน“แกจะขึ้นไปบนดอยหรือเปล่า” ก้องภพถามขึ้น น่านนัทธีร์ทำหน้างง ๆ ก่อนที่ก้องภพจะรีบเข้ามาใกล้ ๆ เพื่อนเพื่อกระซิบ“ที่ฉันถามแบบนี้น่ะ เพราะฉันว่าคุณเขมิกาเธออาจจะไม่อยากขึ้นไปด้วยก็ได้นะ” ยังไม่ทันไรเสียงแหลมก็มาก่อนตัวอีกเช่นเคย“ธีร์ขา เขมขอขึ้นไปด้วยได้มั้ยคะ” ไม่ทันไรเสียงแหลมก็โผล่มาเป็น กขค..เสียแล้ว รัตติกาลที่ไม่ชอบเขมิกาจึงลงจากรถแล้วเดินไปหาเพื่อนที่กำลังลงรถมาพอดี“ตอนนี้สตรอเบอรี่ของโครงการหลวงกำลังออกผลเลย อยู่ทางด้านโน้นแน่ะ เดี๋ยวเราไปดูกันนะครับระตี” น่านนัทธีร์รีบบอกตามหลังรัตติกาลที่เดินไปหาเพื่อนรัตติกาลหันไปมองคนที่กำลังเดินเข้ามา แต่หล่อนก็ไม่ได้พูดอะไรกับเขาแม้แต่คำเดียว เพราะเขมิกาเกาะเขาไม่ห่างทำท่าเหมือนเป็นคนรักของเขา จนรวิสานึกหมั่นไส้“วิ...จะขึ้นไปข้างบนมั้ย” รัตติกาลเอ่ยถามเพื่อนของเธอ รวิสาไม่ตอบเพื่อนแต่ด่าเขมิกาแทน“ทุเรศ...เอ้ย!!! ไม่เคยเห็นใครหน้าด้านเท่านี้มาก่อนเลย” รวิสาเริ่มไม่พอใจเขมิกา“ไม่เอาน่า..วิอย่าไปยุ่งกับเขาเลย” หล่อนออกเดินไปตามทางเล็กๆเพื่อชมทิวทัศน์อย่างใกล้ชิด“พี่ก้อง รีบเดินเร็ว ๆ สิ ไปกันท่าสองคนนั้นไว้ เร็วสิพี







