ตอนที่ 4

ตอนที่ 4

“มอร์นิ่งจ้ะ” เจ้าของเสียงนั่งเช็ดผมอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้งปลายเตียงจึงได้เห็นตอนที่รั้นซ์งัวเงียลุกขึ้นพอดี

“พี่บัวครับ รั้นซ์” เพราะเรื่องที่ทำลงไปเมื่อคืนทำให้รั้นซ์ไม่รู้จะพูดอะไรต่อไป

“บางทีความว้าเหว่มันก็ร้ายกว่าความเมา ตื่นแล้วก็ไปล้างหน้าเถอะจ้ะจะได้มาออเดอร์อาหาร” แม้ว่าเมื่อคืนรั้นซ์จะทำให้ประทับใจมากแค่ไหนแต่สาวใหญ่อย่างบัวก็รู้ดีว่ามันคือความว้าเหว่ชั่วคราวจึงไม่คิดจะเรียกร้องความรับผิดชอบหรือสานต่ออะไร เมื่อชายหนุ่มลุกไปเข้าห้องน้ำบัวก็หันมาจัดการกับตัวเองต่อไป

“เลือกไม่ถูกเลยครับ รายการอาหารเช้าเยอะมากพี่บัวช่วยเลือกให้รั้นซ์ได้มั้ยครับ” หนุ่มน้อยที่เคยกินแค่อาหารตามสั่งหรือกับข้าวไทยๆ ที่แม่ทำกินในบ้าน

“งั้น ABF ละกันนะคะของคอนโดเราชุดใหญ่รั้นซ์น่าจะอิ่ม”

“เอ่อ ครับ” เพราะไม่เข้าใจว่า ABF ที่พี่บัวสั่งมาให้นั้นคืออะไรจึงได้แต่รับคำอย่างเบาๆ จนกระทั่งอาหารมาส่งถึงได้รู้ว่ามันคือ ไข่ดาว ขนมปังปิ้ง ฮอทดอก แฮมต้ม แถมยังมีเบคอนทอดที่พี่บัวบอกว่านี่เป็นของที่โรงแรมหรือคอนโดฯ อื่นไม่ค่อยใส่มาใน ABF(American breakfast) หรือก็คือชุดอาหารเช้าแบบอเมริกันที่เป็นที่นิยมในโรงแรมหรูนั่นเอง

เมื่อรวมกับนมสดที่ชงผสมกับผงโปรตีนที่พี่บัวส่งมาให้รั้นซ์ก็อิ่มจนแทบเดินไม่ไหว

“ไปค่ะ ออกไปดูเสื้อผ้ากัน” เมื่ออิ่มดีแล้วบัวก็อยากจะรีบพารั้นซ์ออกไปซื้อเสื้อผ้าเพื่อใช้ในการทำงาน ด้วยระหว่างกินมื้อเช้ารั้นซ์เลือกที่จะเริ่มงานในคืนนี้เลย เสื้อผ้าที่รั้นซ์มีมาไม่เหมาะกับการใส่ทำงานที่ร้านของเธอ

“ร้านนี้ราคาแรงอยู่นะครับ” เมื่อเห็นป้ายหน้าร้านรั้นซ์ก็แทบจะถอยหลังกรูด

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ถึงครึ่งเดือนรั้นซ์ก็หามาคืนพี่ได้หมดแน่ๆเชื่อพี่” เพราะรั้นซ์ดื้อดึงที่จะให้การซื้อเสื้อผ้าครั้งนี้เป็นการสำรองจ่ายไปก่อน ไม่ใช่การซื้อให้แบบที่บัวอยากทำเธอจึงได้แต่ต้องตามใจ แม้ไม่รู้ว่านี่คือการวางเหยื่อให้เธอพอใจหรือว่าเด็กหนุ่มคิดแบบนั้นจริงๆ แต่บัวก็ไม่ได้สะทกสะท้านกับเงินหลักหมื่นเพราะเธอมีรายได้จากทุกกิจการรวมกันไม่ต่ำกว่าวันละครึ่งล้าน

“3 ชุดก็พอแล้วมั้งครับ” เจ้าตัวคนที่ต้องใช้เสื้อผ้ากลับกลายมาเป็นหุ่นลองเสื้อที่บัวเรียกพนักงานเอามาให้รั้นซ์ลองจนแทบจะใส่ได้แบบทั้งสัปดาห์ไม่ต้องซักเริ่มหน้าเสีย เพราะดูจากป้ายแล้วแต่ละชุดก็ปาเข้าไปเกือบสองพัน

“15 ชุดค่ะ เผื่อมีงานธีมที่ต้องแต่งตามสี” บัวบอกเบาๆ พร้อมยิ้มให้แล้วหันไปพยักหน้ากับพนักงาน

“28,900 ส่วนลดสมาชิก 20% ชำระ 23,120 ครับคุณบัว” พนักงานหนุ่มที่ดูแลทั้งสองคนบอกทั้งราคาเต็มและราคาที่ลดแล้ว เพราะบัวให้พนักงานของเธอมาเลือกซื้อชุดที่ร้านนี้เป็นประจำ

“ขอบคุณครับ ถ้าสิ้นเดือนคุณบัวว่างเชิญนะครับเสื้อผ้าสุขภาพสตรีชุดฤดูหนาวจะเริ่มวางขายพร้อมโปรโมชั่นเปิดตัวดีไซเนอร์คนใหม่ของแบรนด์เราครับ” ผู้จัดการร้านเอ่ยพร้อมส่งถุงเสื้อผ้าที่รวมๆ แล้วน่าจะเกิน 15 ถุงให้รั้นซ์ที่ยื่นมือไปรับ

“ไปค่ะไปดูรองเท้ากัน ชุดกีฬาด้วย” บัวบอกเบาก่อนเดินตัวปลิวนำหน้าโดยไม่รอคำตอบ

“พี่บัวครับ รองเท้าพอเข้าใจได้ แต่ทำไมต้องซื้อชุดกีฬาด้วยล่ะครับ” รั้นซ์ที่ซอยเท้าถี่ยิบเพื่อตามร่างระหงให้ทันพร้อมถุงที่พะรุงพะรังในมือ

“บางทีที่ร้านก็จัดธีมกีฬาน่ะค่ะ แต่ถึงเวลานั้นค่อยซื้อก็ทัน แต่ที่สำคัญคือเราทำงานกลางคืนมีการกินดื่มถ้าไม่ออกกำลังกายหุ่นพังเอาง่ายๆ นะคะ”

“แล้วรั้นซ์จะไปออกกำลังกายที่ไหนเหรอครับ วิ่งรอบคอนโดฯ พี่พงษ์แกจะว่ามั้ยครับ” รั้นซ์พาซื่อด้วยคิดว่าการออกกำลังกายที่ลงทุนน้อยที่สุดคือการวิ่ง

“จะไปวิ่งให้เสี่ยงรถชนทำไมคะ ที่ชั้น 2 คอนโดฯพี่มีฟิตเนต เทรนเนอร์ส่วนตัวพี่ก็มี ให้เค้าเทรนรั้นซ์เพิ่มอีกคนไม่ใช่เรื่องยากค่ะ” เสียงตอบเจื้อยแจ้วแต่มือกลับหยิบจับรองเท้าหนังผู้ชายตามชั้นวางสินค้าไม่หยุด

เมื่อได้คู่ที่คิดว่าเหมาะกับชุดที่ซื้อมาก็ส่งให้พนักงานที่เพิ่งวัดขนาดเท้าของรั้นซ์เสร็จไปหาคู่ที่ขนาดพอดีกับรั้นซ์มาให้เจ้าตัวลอง ส่วนรั้นซ์นั้นเหมือนต้องมนต์สะกดไม่ว่าพี่บัวจะบอกให้ทำอะไรก็ทำตามไปเสียหมด หลังจากได้รองเท้าห้าคู่และชุดออกกำลังกายห้าชุดบัวก็เริ่มหิว

“หิวหรือยังคะ เที่ยงครึ่งแล้ว”

“นิดหน่อยครับ”

“ขอโทษนะคะพอได้ชอปปิ้งมันลืมตัวลืมเวลาไปหมดเลย”

“ปกติไม่ค่อยได้ออกมาชอปปิ้งเหรอครับ”

“นานๆจะออกมาเองสักทีน่ะค่ะ ปกติทางร้านจะส่งคอลเลคชั่นใหม่ไปให้ลองที่คอนโดฯ แต่วันนี้ได้ออกมาเดินอัพเดตบ้างก็สนุกดีค่ะ มื้อกลางวันทานสเต็กกันนะคะ ร้านนี้ตัวเลือกเยอะดี” เมื่อเดินผ่านร้านสเต๊กชื่อดังบัวก็เลี้ยวเข้าร้านทันทีเพราะร้านนี้มีอาหารหลากหลายคิดว่าคงมีสักเมนูที่ถูกใจรั้นซ์

“มีเมนูที่ถูกใจมั้ยคะ”

“พี่บัวทานเนื้อมั้ยครับ” ด้วยความที่อยากกินสเต๊กเนื้อวัวมานานแต่เนื้อดีๆมักราคาสูงเกินเอื้อม แม้ว่ารั้นจะเคยกินแต่ก็ไม่บ่อยครั้นจะสั่งเนื้อวัวมากินร่วมโต๊ะกับคนที่ไม่กินเนื้อวัวก็ดูจะไม่มีมารยาทไปสักหน่อย แถมดูท่ามื้อนี้พี่บัวคงเป็นเจ้าภาพอีกตามเคย

“ทานสิคะของอร่อย เมื่อก่อนก็เคยหยุดทานไปพักใหญ่นะคะ แต่พอมาคิดได้ว่ากินเนื้อหรือกินเจก็ไม่ใช่ว่าจะได้บุญมากขึ้น ทุกอย่างล้วนอยู่ที่เราปฏิบัติตัวต่างหากวัว 1 ชีวิตเลี้ยงคนได้ตั้งหลายคน หมู 2 ตัวยังหนักไม่เท่าวัว 1 ตัวเลย แล้วไก่กี่ตัวถึงจะหนักเท่าวัว 1 ตัวคะ ถ้ารั้นซ์ชอบก็สั่งมาเลยค่ะ สั่งเผื่อพี่ด้วยชุดนึงนะคะ อย่าลืมสั่งสลัดกับซุปมาเคียงนะคะ พี่ขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดี๋ยวกลับมาค่ะ” คำตอบยังคงเจื้อยแจ้วเหมือนเดิมทำเอารั้นซ์ฟังจนเพลินกว่าจะรู้ตัวคนพูดก็เดินพ้นประตูร้านไปลิ่วแล้ว

“กลับมาแล้วค่ะ สงสัยพี่ไปนานอาหารออกครบหมดละ”

“แค่สิบนาทีเองครับ น่าจะเพราะวันนี้วันธรรมดาลูกค้าไม่เยอะ อาหารเลยออกเร็ว”

“งั้นเราทานกันเลยเถอะค่ะ ดูสิไม่ยอมทานก่อนหิ้วท้องรอพี่ใช่มั้ยคะ”

“โธ่ รั้นซ์จะทานก่อนพี่บัวได้งัยล่ะครับ น่าเกลียดแย่เลย”

“ขอบคุณนะคะ พอดีเจอคนรู้จักน่ะค่ะเลยหยุดทักทายกันเลยนานไปหน่อย ทานเถอะค่ะ เผื่อกลับไปนอนได้อีกสักงีบ”

“โอเคครับ”

หลังจบมื้ออาหารทั้งสองคนตรงกลับคอนโดฯหรู เพื่อนอนกลางวันชดเชยที่ต้องออกไปเดินชอปปิ้งตั้งแต่สิบนาฬิกา เมื่อนาฬิกาปลุกในเวลาหนึ่งทุ่มตรงบัวก็ชวนรั้นซ์เปลี่ยนเป็นชุดออกกำลังกายแล้วลงไปที่ห้องฟิตเนต

“วิทคะฝากเด็กเพิ่มอีกคนนะคะ เอาคอร์สเดียวกับพี่เดือนหน้าค่อยดูอึกทีว่าน้องจะไหวแค่ไหน” บัวเอ่ยกับเทรนเนอร์ส่วนตัวก่อนจะแนะนำให้รั้นซ์รู้จักกับวิทแล้วแยกไปเดินบนลู่วิ่งเพื่อวอร์มร่างกาย

“เคยเข้าฟิตเนตมั้ยครับ เวทเทรนนิ่ง คาร์ดิโอหรือว่าปกติออกกำลังกายแบบไหนลองเล่าให้ฟังหน่อยครับ” วิทเทรนเนอร์หนุ่มนักศึกษาวิทยาศาสตร์การกีฬาที่มาทำงานเป็นเทรนเนอร์ส่วนตัวตั้งแต่ฝึกงานจนได้งานประจำเป็นผจก.ฟิตเนตแห่งนี้ก็เพราะบัวให้โอกาส จึงใส่ใจคนที่บัวแนะนำเป็นพิเศษเพราะชายหนุ่มตรงหน้าถึงแม้จะสูงโปร่งแต่แทบไม่มีกล้ามเนื้อทำให้พอจะรู้ได้ว่าไม่เคยผ่านการเข้าฟิตเนตหรือการออกกำลังแบบหนักๆมาก่อน ยิ่งคุณบัวบอกว่าให้เริ่มคอร์สเดียวกับเธอซึ่งเป็นคอร์สที่เน้นความแข็งแรงของร่างกายไม่ใช่เน้นการสร้างกล้ามเนื้อด้วยล่ะก็น่าจะพอเดาได้

“ปกติไม่เคยออกกำลังกายเลยครับ เคยเตะบอลกับเพื่อนบ้างแต่ก็ไม่บ่อยครับ” รั้นซ์ตอบไปตามความจริง เมื่อพี่บัวอธิบายความสำคัญของการออกกำลังกายและการสร้างกล้ามเนื้อเขาก็ไม่คิดจะปฏิเสธอีกต่อไป แม้ว่าค่าเทรนเนอร์จะไม่ใช่ถูกๆ แต่เขาก็จะพยายามหาเงินมาคืนพี่บัวให้ได้