ตอนที่ 2

          “เป็นงัย บรรยากาศร้าน ถ้าหิวก็สั่งอะไรกินได้เลยนะลงบัญชีพี่ ไม่ต้องกังวล” บัวแวะมาดูคนที่ตนรับมาหรือจะเรียกว่า ว่าที่พนักงานใหม่ก็ไม่ผิดเพราะหายไปคุยงานในสำนักงานนานไปนิดและลืมไปว่าเขาคงจะหิวและเกรงใจตนอยู่ไม่น้อยจึงต้องออกมากำชับอีกครั้งก่อนจะเรียกบริกรเข้ามาแล้วนั่งคุมจนกว่าเด็กหนุ่มจะสั่งอาหารและเครื่องดื่มเสร็จจึงเข้าครัวไปดูงานยิบย่อยอีกครั้งเพราะร้านนี้ไม่ได้ขายแค่ดริ๊งแต่ยังเน้นรสชาติอาหารอีกด้วยจึงมีแขกที่มาเพราะรสชาติอาหารอยู่ไม่น้อย

          “เจ้ ผัวใหม่เหรอ หน้างี้จ๋องเชียว” ปาล์มผู้จัดการสาวรุ่นน้องคณะผู้ที่มีทักษะการบริหารเป็นเลิศที่ถูกดึงมาช่วยงานหลังโควิดผ่านไม่นาน ตอนแรกก็ดูแลร้านอาหารอีสานไฮคลาสขึ้นห้างที่บัวเปิดไว้ให้ลูกสะใภ้บริหารจนเมื่อเชอร์รี่ชวนมาเปิดบาร์โฮสแล้วหล่อนรู้เข้าก็ขอย้ายมาประจำที่บาร์โฮสทันที ก็นะได้อยู่ใกล้หนุ่มหล่อมากหน้าหลายตาสาวเทื้ออย่างเธอจะไม่รีบคว้าโอกาสได้อย่างไร

          “ว่าที่”

          “จริงเจ้ ไปคั่วมาตอนไหน มาแรงแซงหนูไปได้งัย” ยัยปาล์มทำหน้าตาตื่นเพราะบัวไม่เคยข้องแวะกับชายใดในเชิงชู้สาว ให้เธอเห็นน่ะนะ

          “ว่าที่พนักงานโว้ย” พูดพลางใช้มือยีหัวรุ่นน้องและลูกน้องในคนเดียวกันไปด้วย

          “เฮ้ยเจ้ เอาดีๆ เหลามาอย่ากั๊ก” ปาล์มใช้มือปัดมือเรียวของบัวเพราะเธอมีผมยาวสลวยและไม่ชอบให้ใครเล่นผมเล่นหัวแต่ที่ยอมให้บัวก็เพราะความรักและเคารพไม่ต่างจากพี่สาวแท้ๆ

          “เหลาอะไร ดินสอรึ ไว้ค่อยมาเหลาทีหลังชั้นยังไม่รู้รายละเอียดอะไรทั้งนั้น เด็กมันน่าจะหนีออกจากบ้านมา ไว้ปลอบให้ใจเย็นลงหน่อยมีอะไรคงคายออกมาเอง เดี๋ยวค่อยมาสรุปให้แกฟัง วันนี้ฝากร้านด้วยละกันจะลากไปกินในน้ำ เอ้ยพากลับไปพักที่บ้านให้ตั้งสติก่อน จะเอางัยค่อยให้เค้าตัดสินใจเอาเอง” บัวยักคิ้วทำท่าเจ้าเล่ห์ก่อนจะเดินออกจากครัวไปยังโซฟาด้านหน้าที่รั้นซ์นั่งรออยู่

          ในร้านเริ่มมีลูกค้าประปรายรั้นซ์นั่งสังเกตการณ์การทำงานของพนักงานในร้านอยู่พักใหญ่ ในใจเริ่มกังวลว่าตนจะทำงานนี้ได้หรือไม่ แม้ว่าเท่าที่ทราบมารายได้จะดีมากถึงขนาดที่ลูกค้าบางคนซื้อรถซื้อคอนโดฯให้กันเป็นเรื่องเป็นราวเลยทีเดียว จากที่ดูพนักงานบาร์โฮสหรือหลายคนเรียกตนเองว่าเด็กเอ็นฯ ที่ย่อมาจากเอ็นเตอร์เทรนนั้นต้องเอาอกเอาใจ ดูแลลูกค้าทั้งสาวใหญ่สาวน้อยรวมไปถึงไม่สาวแล้วที่มานั่งดื่มกินให้พวกเธอได้รับความสุขความสบายใจแบบที่ที่บ้านไม่มีทางให้ได้ หรืออาจเลยไปถึงความสุขทางกายด้วยก็เช่นกัน

          “อยากนั่งต่ออีกสักพักมั้ย แต่พี่ว่ารั้นซ์ควรพักผ่อนก่อนนะวันนี้นั่งไปก็ไม่เกิดประโยชน์” เสียงแผ่วบางดังขึ้นข้างหูทำเอารั้นซ์สะดุ้งหันไปมองแต่นั่นกลับทำให้ปลายจมูกโด่งรั้นชนเข้ากับแก้มอิ่มของเจ้าของเสียง

          “ขะ ขอโทษครับพี่บัว รั้นซ์ไม่ได้ตั้งใจ” เจ้าของปลายจมูกเอ่ยขอโทษตะกุกตะกัก แม้เขาจะผ่านการมีครอบครัวมาแล้วแต่การใกล้ชิดผู้หญิงก็ไม่ใช่เรื่องเล็กสำหรับรั้นซ์

          “ไม่เป็นไรค่ะ พี่ผิดเองที่ย่องมาไม่ให้ซุ่มให้เสียง เรากลับกันเถอะค่ะรั้นซ์จะได้พักผ่อนให้เร็วหน่อย” พูดแล้วไม่รอคำตอบร่างสมส่วนที่ไม่ได้บอกถึงวัย 45 เดินนำหน้าไปที่ลานจอดรถจนรั้นซ์ต้องสาวเท้าจ้ำตาม แม้ว่าจะมีส่วนสูงถึง175 ซม.ก็ต้องซอยเท้าไวกว่าปกติเกือบ 2 เท่าถึงจะตามร่างระหงตรงหน้าทัน

          “อยากลองขับมั้ยครับ เห็นเมื่อกี้บอกอยากช่วยขับ พี่ดื่มกับพี่วิไปแก้วใหญ่ ก็นะลูกค้าประจำแถมแกเปิดแต่ไวน์แพงๆ ซะด้วยสิ” บัวยื่นกุญแจรถคันงามให้ก่อนที่รั้นซ์จะรับมา เพราะใต้ไฟสีขาวของลานจอดรถเขาเห็นแล้วว่าพี่บัวเริ่มมีเลือดฝาดที่แก้ม น่าจะเป็นฤทธิ์ของไวน์ราคาแพงแก้วนั้น

          “เดี๋ยวพี่เปิด GPS ให้ค่ะ อ้อ คันเร่งมันเบาระวังหน่อยนะคะ” บัวพูดจบก็เปิดสัญญาณของระบบนำทางที่แสดงผลผ่านหน้าจอที่คอนโซลรถ

          “พี่บัวสูงเท่าไหร่ครับนี่ทำไมรั้นซ์นั่งแล้วทั้งเบาะทั้งกระจกหน้ากระจกข้างมันพอดีสายตาไปหมดเลย” เมื่อเด็กหนุ่มได้จับรถ ความกระตือรือร้นก็บังเกิดบัวเข้าใจจุดนี้ดีเลยลองให้เขาได้จับรถสุดหรูของเธอดูเผื่ออารมณ์จะดีขึ้น แล้วมันก็จริงอย่างที่บัวคิดแววตาของเด็กหนุ่มวาววับขึ้นมาทันทีที่ได้จับพวงลัย และเริ่มเป็นฝ่ายชวนคุยก่อนบ้าง

          “172 จ้ะ สูงเกินไปมั้ยสำหรับผู้หญิง เห็นอย่างนี้สมัยสาวๆ พี่เคยเดินแบบด้วยนะ” เมื่อไม่ต้องขับรถสายตาของบัวก็จับจ้องไปที่โชเฟอร์แทน

          “ไม่หรอกคับ พี่บัวสมส่วนดีออก แล้วก็ตอนนี้พี่บัวก็ยังสาวอยู่นะครับแถมยังสวยอยู่เลย” เมื่อได้เริ่มพูดคุยอารมณ์ของรั้นซ์ก็ดีขึ้น คงเพราะได้หลุดออกจากเรื่องในใจ

          “ปากหวานแบบนี้กับทุกคนรึป่าวจ๊ะ หรือซ้อมไว้เวลาทำงาน”

          “โธ่ รั้นซ์พูดความจริงครับ ถ้าปากหวานเป็นแม่ของลูกเค้าคงไม่ทิ้งรั้นซ์ไปหรอก”

          “แวะซื้ออะไรไปกินเป็นมื้อดึกมั้ย ที่ห้องพี่อยู่คนเดียวส่วนใหญ่มีแต่ผลไม้” เพราะน้ำเสียงคู่สนทนาเริ่มหม่นลงอีกครั้งบัวที่เห็นร้านสะดวกซื้อปากทางมีร้านบะหมี่และข้าวมันไก่ยังเปิดอยู่เลยเอ่ยชวนเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

          “จะดีเหรอครับ” รั้นซ์ยังมีความเกรงใจต่อพี่บัวอยู่มากเพราะเมื่อสักครู่จากข้าวไข่เจียวธรรมดาพี่บัวก็เปลี่ยนเป็นข้าวผัดมันเนื้อพร้อมเนื้อวากิวอย่างดีย่างถ่าน ที่สั่งได้อย่างพอเหมาะพอเจาะเช่นที่รั้นชอบจนแอบสงสัยว่าพี่บัวรู้ได้อย่างไร

          “ไปแวะหน่อย พี่ว่าจะซื้อของกระจุกกระจิกบางอย่างเข้าห้อง มีบางอย่างที่ต้องใช้คืนนี้ ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปห้างอีกที” ดูท่าทีแล้วหากรอให้เลือก หรือร้องขอชายหนุ่มคงไม่ปริปากเป็นแน่ บัวที่วางแผนไว้ว่าพรุ่งนี้จะไปชอปปิ้งของใช้เข้าบ้านตามรอบครึ่งเดือนก็เลยต้องทำทีเป็นอยากได้ของใช้เพื่อหาเหตุให้ได้แวะร้านสะดวกซื้อ หากรั้นซ์ไม่เลือกอะไรคงต้องซื้ออาหารพร้อมอุ่นกลับไปสัก 2-3 อย่าง เด็กหนุ่มกำลังกินแบบนี้หากมีแต่ผลไม้เช่นที่บัวใช้เป็นอาหารหลักคงรับไม่ไหว นอกจากนี้อาหารหลักของบัวอีกเมนูก็คือเนื้อสเต๊กที่มักสั่งมาจากห้องอาหารของคอนโดฯ แทนที่จะทำเอง แต่ก็ต้องรอเวลาห้องอาหารเปิดจึงจะได้กิน

          “พี่บัวกินมื้อดึกบ่อยเหรอครับ”

          “ไม่หรอกจ้ะ ซื้อไปติดไว้น่ะ บางทีปาล์มก็ติดรถกลับมาคุยงานต่อที่ห้องแล้วเลยนอนค้างด้วยก็เลยต้องมีติดตู้เย็นๆ ไว้บ้างน่ะ”