ราคีร้าย 7

เช้าวันรุ่งขึ้นทนายส่วนตัวของอชิระก็นำสัญญาที่สั่งให้ทำระหว่างเขากับพาขวัญก็นำมาให้อ่าน อชิระที่มีหน้าตาไม่สดใส ดวงตาดำคล้ำหม่นหมอง ก็เขาไม่ได้นอนทั้งคืน เขาเดินและลุกนั่งตลอดทั้งคืน

“ผมร่างตามที่คุณอชิสั่งแล้วนะครับ อ่านแล้วแก้ตรงไหนเพิ่มเติมตรงไหนบอกได้เลยครับ” ทนายสิงขรเอ่ยบอกเจ้านายเมื่อเห็นว่าเจ้านายหนุ่มอ่านเสร็จแล้ว

“อืม...ไม่มีอะไรต้องเพิ่มเติมแล้ว เดี๋ยวสักพักเธอก็จะลงมาเซ็นเอกสารแล้ว ผมให้เด็กไปตามแล้ว”

“ว่าแต่ทำไมคุณอชิถึงได้ใจดีกับเธอครับ ทั้งๆ ที่คุณอชิก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเด็กเป็นลูกของคุณ” สิงขรถามเจ้านายหนุ่มด้วยความสงสัย อชิระไม่เคยทำอะไรแบบนี้ และไม่มีทางปล่อยให้คนที่ท้องกับเขาไว้แน่นอน ไม่ปล่อยให้เข้ามาวุ่นวายมาเรียกร้องแน่

“เพราะไม่แน่ใจยังไงล่ะ ฉันกับพาขวัญ...ช่างเถอะ เดี๋ยวพอเซ็นสัญญาเสร็จ ฉันจะพาเด็กนั่นไปที่บ้าน”

“คุณท่านรู้รึยังครับ”

“ยัง แม่ฉันยังไม่รู้ และจะรู้อีกไม่นานนี้แหละ ยังไงท่านก็ต้องรู้อยู่ดีถ้าหากว่าในอนาคตเด็กเป็นลูกของฉันจริงๆ”

“แล้วคู่หมั้นของคุณล่ะครับ คุณแก้วตา”

“ฉันจัดการได้ นั่นไง เธอมาแล้ว พาขวัญมาเซ็นสัญญาสิ แล้วฉันจะพาเธอไปอยู่ที่บ้านฉัน” พาขวัญเปิดประตูเข้ามาพอดี เขาจึงไม่ปล่อยให้เสียเวลาเรียกหญิงสาวมาเซ็นสัญญาระหว่างลูกให้จบๆ

พาขวัญเดินอย่างประหม่ามานั่งบนโซฟาตัวที่ว่างอยู่ เธอหันมองหน้าอชิระราวกับตัดสินใจอีกครั้ง ทนายส่งเอกสารให้ เขาดูสุภาพและสุขุมกว่าคนอายุน้อยกว่า พาขวัญรับเอกสารนั้นมาถือไว้

“อ่านดูนะ แต่ฉันไม่แก้ไขอะไรทั้งนั้น เพราะฉันคือผู้เสียหาย” อชิระบอกให้เธออ่าน แต่ก็แค่ให้อ่านไม่ได้คิดจะแก้ข้อความในสัญญาถ้าหากว่าเธอต้องการให้แก้

“ไม่เห็นต้องอ่านค่ะ เพราะอ่านไปก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี ยังไงคุณอชิระก็ไม่คิดจะแก้ไขเนื้อความในสัญญา” เธอตอบเขาพร้อมกับอ่านข้อความที่ขีดเส้นใต้ไว้ในสัญญา เธอยิ้มให้กับข้อความที่อ่านเจอ แค่นี้แหละที่ต้องการ

“ถ้าลูกเป็นลูกฉัน เขาจะได้อยู่กับฉันและฉันมีสิทธิ์ในตัวเขาคนเดียว จะไม่มีสิทธิ์รู้ว่าใครคือแม่ และเธอก็ต้องหายไปเงียบๆ ห้ามมาให้เห็นหน้าอีก แต่ฉันจะให้เงินเธอไปตั้งตัว แต่ถ้าลูกไม่ใช่ลูกฉัน เธอก็ออกไปจากชีวิตฉันพร้อมกับเงินหนึ่งก้อนที่ฉันจะให้เธอเหมือนกัน และจำไว้สัญญานี้จะสิ้นสุดลงทันทีเมื่อเธอคลอดลูก”

“ค่ะ เพราะยังไงลูกก็เป็นลูกของคุณอยู่แล้ว ฉันขอแค่ให้เขามีชีวิตที่ดี ไม่อยากให้เขาไปตกระกำลำบากกับฉัน”

“หึ! สิงขรเอาปากกาให้เธอเซ็นสัญญาสิ” ทนายหนุ่มส่งปากกาให้หญิงสาวเพื่อลงลายมือในสัญญาให้เสร็จ ก่อนจะนำสัญญาอีกฉบับให้เธอเซ็น สัญญาครั้งนี้เขาทำขึ้นสองฉบับเพื่อให้เจ้านายและผู้หญิงคนนี้ถือไว้คนละฉบับ

“เรียบร้อยแล้วนะทนายสิงขร” อชิระเอ่ยถามทนายของตัวเองพร้อมกับเซ็นสัญญาในส่วนของตัวเองเสร็จพอดี

“ครับ เรียบร้อยแล้วครับ ผมเซ็นลงเป็นพยานให้ครับ” ทนายหนุ่มรับสัญญาทั้งสองฉบับมาเซ็นลงนามเป็นพยาน ก่อนจะประทับตราประจำตัวของอชิระที่ตัวเองมีและของตัวเองในสัญญาทั้งสองฉบับแล้วส่งยื่นให้พาขวัญกับอชิระเก็บไว้คนละฉบับ

“ทุกอย่างเรียบร้อย นายก็ไปได้แล้ว ฉันจะพาเธอไปบ้านฉัน เพราะเธอต้องไปอยู่ที่บ้านฉันจนกว่าจะคลอดลูก ว่าแต่ข้าวของเธอมีไหม” เขาถามเธอ ส่วนทนายสิงขรก็เก็บของแล้วกลับไปเงียบๆ

“มีแค่กระเป๋าย่ามใบเดียวค่ะ” พาขวัญตอบเขา เพราะเธอมีเสื้อผ้ามาด้วยแค่สามชุดเอง และย่ามของเธอก็ใหญ่พอใส่ ไม่มีข้าวของอะไรมากมายนัก อีกอย่างเธอแทบจะหยิบอะไรออกมาจากห้องพักไม่ได้เลย

“ดี...งั้นไปกันเลย บอกไว้เลยนะ ไปอยู่ที่นั่นเธอควรอยู่ในที่ของเธอ”

“ค่ะ ฉันจะเจียมตัว”

“ทำให้ได้อย่างที่พูดเถอะ”

แล้วเขาก็ลุกขึ้นพร้อมล้วงกระเป๋ากางเกงของตัวเองเหมือนที่ทำปกติ และวันนี้เขายังมีนัดกับคู่หมั้นสาวอีก แม้ไม่อยากไปอยากปฏิเสธ แต่ก็สงสารแก้วตา เขาจึงไม่อยากปฏิเสธหญิงสาว