ราคีร้าย 3

“ก็ฉันนอนกับคุณแค่คนเดียว และแค่คืนนั้นคืนเดียว ตอนนี้ลูกก็ได้สิบสี่สัปดาห์แล้ว ระยะเวลาก็น่าจะชัดอยู่แล้วว่าใครเป็นพ่อ” เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาผิดหวัง

ตอนนี้พาขวัญหมดหนทางแล้ว หมดทางจะไปแล้ว หล่อนใช้ชีวิตคนเดียวปากกัดตีนถีบมาตั้งแต่พ่อกับแม่จากไปด้วยอุบัติเหตุเมื่อตอนเธออายุได้ 8 ขวบ เธอรับจ้างขายพวงมาลัยตามสี่แยกไฟแดงและอาศัยเช่าบ้านเล็กๆ ในสลัมอยู่ จนตอนนี้หญิงสาวอายุ 20 ก็ไม่ได้ใช้ชีวิตสุขสบาย เธอทำงานทุกอย่างเพื่อที่จะเป็นค่าเทอม ค่าเช่าห้องพักเล็กๆ รายเดือนอยู่ และตั้งแต่ที่ตั้งท้อง เธอก็ไปทำงานพิเศษไม่ได้ และไม่ได้ไปเรียนด้วย เพราะเจ้าตัวเล็กในท้องไม่ให้ความร่วมมือ พาขวัญแพ้ท้องหนักจนไม่สามารถไปไหนมาไหนได้นอกจากอยู่ห้องกินเงินเก็บน้อยนิดของตัวเอง และเงินเก็บที่มีก็เริ่มหมดลงเรื่อยๆ จนตอนนี้ไม่มีจ่ายค่าเช่าห้องพักราคา 1,400 บาทเท่านั้นเอง ใช่...มันเงินไม่เยอะ แต่เธอก็ไม่มีปัญญาจะจ่าย และตอนนี้เจ้าของห้องเช่าก็พร้อมจะโยนเธอออกจากห้องถ้าเธอไม่รีบหาเงินไปจ่ายให้ จึงเป็นเหตุให้เธอเดินอุ้มท้องเข้ามาหาเขาและเรียกร้องความรับผิดชอบจากคนเป็นพ่อแบบเขา เขารวย เขามีทุกอย่าง พาขวัญเชื่อว่ายังไงเสียเขาก็ต้องดูแลลูกของเธอได้ดีแน่นอน ส่วนตัวเธอจะลำบากยังไงก็ได้ แต่ลูกของเธอจะต้องรอดปลอดภัย มีอนาคตที่ดี ไม่อดมื้อกินมื้อเหมือนกับเธอ

“ใครก็พูดได้ว่านอนกับฉันแค่คนเดียว อย่าเอาลูกมายัดเยียดให้ฉันหน่อยเลย อีกอย่างฉันกำลังจะแต่งงาน”

“คุณต้องรับผิดชอบลูกของฉัน ฉันไม่ได้ขออะไรมาก ขอแค่ให้คุณรับลูกไว้ เพราะคุณมีกำลังทรัพย์ มีทุกอย่างให้เขา แต่ฉันไม่มี” เธอบอกเขา พาขวัญรู้อยู่แล้วว่าเขาต้องไม่ยอมรับและปฏิเสธ เพราะเขาเป็นไม้เลื้อย เจ้าชู้ตัวพ่อ มีหรือจะยอมให้จับง่ายๆ

“อ้อ...เพราะฉันรวยใช่ไหม เธอถึงอยากจับฉัน”

“ไม่เลยสักนิด ฉันไม่เคยคิด ถ้าฉันมีทางไป ฉันไม่อุ้มท้องมาหาคุณหรอก ฉันไม่เรียกร้องคุณเลย แต่ตอนนี้ฉันไม่มีที่ไป แม้แต่เงินติดตัวสักแดงก็ไม่มี ที่พักก็ไม่มี ถ้าไม่อับจนหนทาง ฉันไม่แบกหน้ามาขอร้องคุณหรอก”

“ที่แท้ก็อยากได้เงินแลกกับพรหมจรรย์คืนนั้นสินะ” พูดจบเขาก็นั่งลงเปิดดึงลิ้นชักนำสมุดเช็คออกมาเซ็นให้เธอเป็นเงินจำนวนห้าแสนบาท ก่อนจะฉีกแล้วส่งยื่นให้เธอ

“เอาเช็คนี้ไปซะ แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก เด็กในท้องเธอไม่ใช่ลูกฉัน”

จะให้เขาเชื่อได้ยังไง เธอทำงานกลางคืนยังไงก็ต้องมีหนุ่มมากหน้าหลายตาเข้ามาหา เขาจะมั่นใจได้ยังไงว่าเธอมีแค่เขา และลูกในท้องเป็นลูกของเขาจริงหรือเธออยากได้เงินกันแน่ บางทีหลังจากครั้งแรกไปแล้ว พาขวัญอาจไปเร่นอนกับคนอื่นก็ได้ แล้วสองมือใหญ่ก็กำแน่น เมื่อคิดแบบนั้นโดยที่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงต้องโกรธ ทั้งๆ ที่เขาควรจะโกรธตั้งแต่เธอบอกว่าท้องกับเขาแล้ว

พาขวัญรับเช็คเงินสดที่เขาส่งยื่นมาให้แล้วก็ฉีกทิ้งต่อหน้าเขาทันที

“คุณจะดูถูกฉันมากเกินไปแล้วนะคุณอชิระ ฉันไม่ได้ต้องการเงินของคุณ ฉันต้องการแค่ให้คุณรับลูกของฉันเป็นลูกเท่านั้น” เธอบอกเขาแล้วก็โยนเช็คที่ฉีกทิ้งใส่หน้าของเขา

“นี่เธอ! ปัง!” มือใหญ่ทุบโต๊ะด้วยความโกรธเมื่อถูกหญิงต่ำต้อยปาหน้าด้วยเช็คเงินสดของตนเอง

“ทำไมคะ คุณรวยมากฉันรู้ แต่ฉันไม่ได้ต้องการ สิ่งที่ฉันต้องการคือต้องการให้คุณยอมรับลูกในท้องของฉัน”

“ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ ฉันกำลังจะแต่งงาน เธอก็รู้”

“ฉันรู้ค่ะ แต่คุณแค่รับเขาเป็นลูกบุญธรรมก็ได้”

“แล้วจะแน่ใจได้ยังไงว่าเด็กนั่นเป็นลูกของฉัน”

เขาถามหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง แม้ว่าตอนนี้เขาจะสับสนไม่มั่นคงกับคำพูดของตัวเองก็ตาม ถ้าคิดตามระยะเวลาหลังจากคืนนั้นไป พาขวัญตั้งครรภ์ก็อายุครรภ์เท่าที่หล่อนบอก และที่สำคัญเขาไม่ได้ป้องกันสักครั้งที่ฝากกายอุ่นร้อนในกายสาวคับแน่น ‘อืม...เป็นอะไรของแกวะอชิ’ แล้วเขาก็ต้องต่อว่าตัวเองในใจ เมื่อเรื่องราวผิวขาวนวลเนียนของเธอมันฉายซ้ำเข้ามาในหัวให้เขาปวดร้าวความเป็นบุรุษกลางกายระหว่างขา

“ถ้าคุณต้องการตรวจดีเอ็นเอก็ได้ แต่...”

“แต่อะไรอีกล่ะ”

“ต้องรอให้ฉันคลอดเขาก่อนค่ะ”

“ก็ได้ ฉันจะรอตรวจดีเอ็นเอก่อน ถ้าคลอดออกมาแล้วผลตรวจออกมาว่าเด็กเป็นลูกของฉัน ฉันจะรับเขาเป็นลูกและจะเลี้ยงเขาเอง”

“ค่ะ คุณต้องเลี้ยงเขาอยู่แล้ว เพราะฉันไม่มีปัญญาเลี้ยงลูก เพราะปกติลำพังชีวิตในแต่ละวันฉันยังเอาตัวรอดยากเลย ฉันไม่อยากให้เขาลำบากถ้าอยู่กับฉัน” เธอบอกเขา

อชิระนิ่งเงียบเมื่อได้ฟังหญิงสาวพูดจบ ตอนนี้ในหัวของเขาคิดถึงเรื่องลูกในท้องของพาขวัญและคิดหาวิธีว่าจะทำยังไงกับเธอดี เพราะอีกแค่ไม่กี่เดือน เขาจะต้องแต่งงานกับแก้วตา คู่หมั้นสาวแล้ว ถ้าหากพาผู้หญิงท้องเข้าไปในบ้าน แม่ของเขาคงไม่พอใจแน่ แต่ถ้าปล่อยเธอไปแล้วลูกในท้องเป็นลูกของเขาจริงๆ ล่ะจะทำยังไง เขาอยากดูแลแม้ว่าจะยังไม่แน่ใจว่าเด็กในท้องเป็นลูกของตัวเองก็ตาม

“ฉันจะให้เธอไปอยู่ที่บ้านของฉัน แต่ไปในฐานะเด็กรับใช้ที่ฉันรับเข้าไปเท่านั้น เธอจะอยู่ที่นั่นจนกว่าจะคลอดลูกและตรวจดีเอ็นเอ และที่สำคัญเราต้องทำสัญญากันก่อนเพื่อที่ในอนาคตข้างหน้าถ้าลูกเป็นของฉัน ลูกเป็นสิทธิ์ของฉันคนเดียวทันทีที่รู้ผลและเธอก็ต้องหายไปเงียบๆ จากชีวิตของฉัน แต่ถ้าเด็กไม่ใช่ลูกของฉัน เธอต้องพาลูกของเธอออกไปจากบ้านฉัน แต่ฉันก็ไม่ใจร้ายหรอกนะ จะให้เงินเธอไปตั้งตัวไม่ว่าลูกจะเป็นลูกฉันหรือไม่ก็ตาม เธอก็ยังจะได้เงินจากฉัน” อชิระเสนอความคิดและความต้องการของตัวเอง