ราคีร้าย 2

อีกห้าเดือนข้างหน้า เขาต้องเข้าประตูวิวาห์ เมื่อปีนี้อายุได้ 35 ปี อชิระ กิจรุ่งเรืองคหบดี หรืออชิ เจ้าของธุรกิจกลางคืน ไนต์คลับ อาบอบนวด แม้ว่าธุรกิจครอบครัวจะมีให้ดูแล แต่ความรักสนุก ความชอบเที่ยวทำให้เขาปล่อยให้น้องชายอย่างอชิตะดูแลกิจการของครอบครัว ส่วนตัวเขาก็มาสร้างอาชีพของตัวเอง จนเป็นหนุ่มสังคมที่ร่ำรวยมีหน้ามีตามีชื่อเสียง และเป็นหนุ่มในฝันของสาวๆ ในแวดวงสังคมที่หลายๆ คนหมายปองไว้

          ชายหนุ่มใบหน้าไทยๆ ถอดแบบมาจากพ่อที่เป็นคนใต้ และแม่เป็นคนเมืองกรุง มีส่วนผสมผสานของพ่อกับแม่อย่างลงตัว พ่อของเขาจากไปเมื่อสี่ปีก่อนด้วยโรคหัวใจล้มเหลว ส่วนแม่ที่รักก็ยังสุขภาพแข็งแรงเหมือนสาวๆ และน้องชายของอชิตะก็หน้าตาคล้ายเขาประดุจว่าเป็นแฝดกัน จะแตกต่างกันเพียงแค่สีผิว เขาเป็นคนผิวเข้ม ส่วนอชิตะน้องชายเป็นคนผิวขาว

          อชิระเหมือนพ่อ นิสัยใจคอถอดแบบผู้เป็นพ่อมาทุกอย่าง จริงจังทุกอย่างที่เป็นงาน แต่ถ้านอกเวลางาน เขาก็เพลย์บอยไม้เลื้อยดีๆ ที่สาวๆ ควรจะเลี่ยงเจอ และมาปีนี้มันถึงเวลาแล้ว พรพจีแม่ของเขาจึงทวงคำสัญญา หากว่าอายุ 35 ปี ยังไม่มีแฟน เขาจะต้องแต่งงานกับคู่หมั้นที่แม่หมั้นหมายไว้ให้ลูกชายตั้งแต่เด็ก

          ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

          เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นทำให้อชิระต้องละสายตาจากงานเอกสารตรงหน้า ปกติเขาไม่ชอบให้ใครรบกวนเวลาทำงานเท่าไหร่ แต่ช่วงนี้จิตใจของเขาว้าวุ่นไม่มีสมาธิ เอกสารกองโตตรงหน้าก็ไม่อยากจะทำ แต่เขาชอบที่จะเทคแคร์ลูกค้าที่มาท่องราตรีมากกว่า งานเอกสารสำหรับเขามันจุกจิกเกินไป

          “มีอะไรรึเปล่า”

          “มีคนมาขอพบคุณอชิครับ”

          “วันนี้ฉันไม่ได้นัดใคร แล้วตอนนี้ไนต์คลับก็ยังไม่เปิด”

          “เธอบอกว่าต้องพบคุณอชิให้ได้ครับ ผมบอกเธอแล้วว่าไม่ได้นัด ให้เข้าพบไม่ได้ แต่เธอยังดึงดันจะพบให้ได้ และตอนนี้...”

          “พาขวัญ”

พนักงานหนุ่มพูดยังไม่ทันจบ อชิระก็พูดขึ้นทันทีเมื่อเห็นผู้มาขอพบตัวเองเดินเข้ามาในห้อง แล้วภาพเหตุการณ์ในวันนั้นก็ย้อนศรเข้ามาในความคิด จากที่ไม่คิดและลืมไปแล้ว เพราะมันผ่านมาสี่เดือนแล้วที่หล่อนหายไป แม้ว่าช่วงแรกๆ เขาจะรอเธอมาทำงานและตามหา แต่เธอก็หายเงียบไป แต่วันนี้หล่อนมาทำไม

          “นายออกไปได้แล้ว ฉันรู้จักเธอ” อชิระบอกไล่คนของตัวเองออกไปเมื่อเห็นหญิงสาวหน้าหวาน นัยน์ตาเศร้ายืนนิ่งอยู่ข้างหลังของพนักงานหนุ่ม

          “ครับ” แล้วพนักงานหนุ่มก็เดินออกจากห้องทำงานของเจ้านายออกไปพร้อมกับเสียงประตูห้องปิดสนิท

          พาขวัญ ก่อเกียรติ หรือขวัญ จ้องมองชายที่เป็นคนแรก ชายที่พรากความสาวของตัวเองไป เขาหล่อ เขาเป็นที่หมายปองของผู้หญิงทุกคนที่ผ่านมาเจอ หัวใจดวงน้อยที่เต้นปกติก็เต้นแรงตื่นเต้นเมื่อเรื่องราวในคืนนั้นมันย้อนเข้ามาในหัวเพื่อตอกย้ำว่าร่างกายของเขาและเธอได้แนบอิงบดเบียดกันและกัน แล้วก็ต้องหลุดออกจากความคิดเมื่อเสียงทุ้มห้วนเอ่ยขึ้น

          “เธอมีธุระอะไรกับฉัน” แม้จะกลัวเมื่อมองเห็นร่างเล็กที่เคยผอมบางเมื่อสี่เดือนก่อน ที่ตอนนี้อวบอิ่มมีน้ำมีนวล

          “ฉันท้อง” เธอบอกเขาแล้วเดินไปดึงลากเก้าอี้ที่นั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของชายหนุ่มออกมานั่ง เมื่อรู้สึกว่ายืนนานแล้วและเธอก็เริ่มปวดขาด้วย

          “ว่าไงนะ” เขาสะดุ้งดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที

          “ฉันท้องกับคุณ นี่คุณความจำเสื่อมหรือยังไงถึงจำเรื่องราวของเราไม่ได้” หญิงสาวหยิบเอกสารการฝากครรภ์ยื่นให้เขา ถึงจะรับไปแต่เขาก็แค่ปรายตามอง

          “แน่ใจได้ยังไงว่าเด็กนั่นเป็นลูกของฉัน พาขวัญ” จะให้เขาเชื่อได้ยังไง ในเมื่อเธอหายออกไปจากชีวิตเขาตั้ง 4 เดือน อยู่ๆ จะมาบอกว่าท้อง เธอควรจะมาบอกเขาตั้งแต่ต้นไม่ใช่ตอนนี้หรือว่าเธอมีอะไรปิดบังเขาอยู่ อชิระหรี่ตามองอย่างใช้ความคิด