เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 4
ปรับปรุงล่าสุด:
2024-11-02 21:53:11หล่อนร้องห้ามพร้อมน้ำตาไหลพรากทั้งที่วิคเตอร์ยังไม่ทันต่อโทรศัพท์ออกไปด้วยซ้ำ คราวนี้เขายิ้มเหยียดอย่างผู้ชนะ อิงธารอ่อยปวกเปียก มือที่กำหมัดคลายลงอย่างหมดทางสู้
“ฉันไม่รู้หรอกว่าพี่สาวของฉันอยู่ที่ไหน คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้นะ แต่อย่ายุ่งกับแม่ของฉัน ท่านแก่มากแล้ว”
“ให้ทำอะไรก็ได้อย่างนั้นเหรอ?”
“ใช่...อะไรก็ได้”
เสียงสั่นเครือและหน้าซีดขาวของอิงธารทำให้วิคเตอร์รู้สึกว่าหล่อนอาจพูดความจริงเรื่องที่ไม่รู้ว่าพี่สาวไปอยู่เสียที่ไหนในตอนนี้ แต่จะให้เขาสงสารแล้วปล่อยหล่อนไปคงทำไม่ได้แน่ เพราะอิงอรทำกับเขาไว้เจ็บแสบ เชิดทั้งเงินทั้งโฉนดที่ดินแถมหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแบบนี้ ทางที่ดีเขาควรเก็บน้องสาวของหล่อนไว้เพื่อเป็นตัวประกันให้หล่อนกลับมาเพื่อชดใช้จะดีกว่าที่เขาไม่มีอะไรไว้ต่อรองเสียเลย
“ถ้าอย่างนั้นผมก็ตัดสินใจที่จะไม่...กลับอเมริกาวันนี้ แต่จะอยู่กับคุณที่นี่จนกว่าพี่สาวของคุณจะกลับมา”
“อยู่กับฉัน...คุณจะอยู่ได้ยังไง”
“ผมจะไปอยู่ที่บ้านของคุณ คอยติดตามดูคุณทุกฝีก้าวและผมยิ่งกว่าแน่ใจว่าถึงวันนี้คุณจะไม่รู้ว่าพี่สาวของคุณอยู่ที่ไหน แต่วันหนึ่งเอ็มม่าจะต้องติดต่อกลับมาหาคุณแน่ ๆ และเมื่อถึงตอนนั้นผมจะรวบหัวรวบหางหล่อนจับเข้าซังเตให้หลาบจำ!”
“คุณไปอยู่กับฉันที่บ้าน...ไม่ได้หรอกนะ”
“ไหนว่าทำได้ทุกอย่างไง รับปากแล้วอย่าบิดพลิ้ว คุณเป็นครูไม่ใช่เหรอ ครูก็ต้องสอนเด็กไม่ให้โกหกแต่ถ้าตัวเองโกหกเสียเองแล้วจะให้เรียกว่าอะไร”
“นี่ฉันปฏิเสธนิดเดียวทำไมต้องด่ากันยาวยืด ที่ฉันบอกว่าคุณจะไปอยู่บ้านฉันไม่ได้ก็เพราะว่าแม่ของฉัน...ท่านไม่เข้าใจหรอกนะคะว่าทำไมจู่ ๆ จะมีผู้ชายแปลกหน้าไปอยู่กับท่าน”
เขาทำหน้าไม่ยี่หระ “ง่ายจะตายไป แค่บอกว่าเราสองคนเป็นแฟนกัน”
“ไม่ได้ค่ะ!” หล่อนยืนยันเสียงแข็งขึ้นมา “วัฒนธรรมไทยน่ะ ผู้หญิงกับผู้ชายต้องเป็นผัวเมียกันซีคะถึงจะอยู่ด้วยกันได้”
“ถ้าอย่างนั้นเราก็เป็นผัวเมียกัน”
“บ้า! คุณต้องบ้าไปแล้วจริงๆ ฉันกับคุณไม่มีพิธีการแต่งงานด้วยซ้ำ แล้วแม่ฉันจะเชื่อได้ยังไงว่าเรา...เอ้อ...เป็นผัวเมียกัน”
ยิ่งพูดก็ยิ่งกระดากปากเป็นบ้า แต่ที่บ้ายิ่งกว่าคือคนแปลกหน้าที่คุกคามข่มขู่หล่อนทุกวิถีทาง วิคเตอร์เลิกคิ้วสูง นัยน์ตาคมคู่นั้นฉายแววสำนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“ถ้าไม่มีพิธีการแต่งงานล่ะ อะไรที่จะช่วยยืนยันว่าเราสองคนเป็นผัวเมียกันอย่างถูกต้อง อ้อ...หลักฐานการเป็นผัวเมียนี่หมายถึงต้องจดทะเบียนสมรสกันใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นผมจะพาคุณไปจดทะเบียนสมรสกันวันนี้”
“คุณเป็นคน...ประสาทที่สุดเท่าที่ฉันเคยพบมาเลย”
“บ้ากว่านี้ผมก็ทำมาแล้ว เรื่องแค่นี้ทำไมจะทำไม่ได้”
“แต่การจดทะเบียนระหว่างคนไทยกับชาวต่างชาติมันมีขั้นตอนยุ่งยาก ทำวันนี้ไม่มีทางเสร็จหรอกนะคะ”
“อย่าคิดว่าผมไม่รู้อะไรซีคุณครูที่รัก มีบริษัทรับจ้างจัดการการจดทะเบียนเยอะแยะไป แค่ผมบอกให้คนของผมหาพวกออแกนไนเซอร์มาจัดการให้ทุกอย่างก็เรียบร้อยใช้เวลาไม่เกินสามวันด้วยซ้ำ”
อะไรมันจะสะดวกง่ายดายปานนั้น...ใช่...เดี๋ยวนี้ทุกอย่างล้วนแต่สะดวกไปหมดเพราะมีบริษัทช่วยจัดการให้คู่สมรสชาวไทยและชาวต่างชาติแบบครบวงจรอย่างที่เขาว่ามาจริง ๆ อิงธารนึกเจ็บใจ ทำไมต้องมีบริษัทพวกนั้นด้วยก็ไม่รู้ ไม่อย่างนั้นหล่อนคงหาวิธีการหลบเลี่ยงที่จะไม่ให้เขาเข้าบ้านของหล่อนได้
“คิดอะไรอยู่หรือครับคุณครู”
วิคเตอร์ถามขณะเบียดตัวเข้าหาหญิงสาวซึ่งกลิ่นหอมที่ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพงแต่อบอวลเหมือนแป้งเด็กอ่อนจากตัวของหล่อนมันดึงดูดเขาได้อย่างน่าประหลาด อิงธารเม้มปากแน่นสนิท
“ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าคุณจะไปจัดการเรื่องของคุณซะให้เสร็จเสียก่อนแล้วค่อยไปที่บ้านของฉัน...อย่างนั้นใช่ไหมคะ?”
เขาไหวไหล่ “ผมจะไปบ้านของคุณวันนี้”
“ไม่ได้นะคะ!”
“จะให้ผมไปดี ๆ หรือว่า...”
“ก็ได้ค่ะ...แต่ว่า...ตอนนี้ฉันกำลังจะ...หายใจไม่ออกอยู่แล้ว”
หล่อนจำนนในที่สุดแต่ก็พยายามผลักหน้าอกเขาออกห่างเพราะวิคเตอร์เบียดจนอกกว้างของเขาชิดหน้าอกนุ่มของหล่อนแทบจะหลอมเป็นเนื้อเดียว ชายหนุ่มเหยียดมุมปาก น่าแปลกแท้ที่เขาไม่อยากขยับออกห่างแต่ก็ต้องผ่อนเบาตัวเองลงหลังจากแสดงความหยาบเถื่อนกับอิงธารที่รีบถอนลมหายใจทันควันเมื่อเขาเลื่อนตัวห่างออก แต่ที่ห่างนั้นมันก็แค่ขยับตัวเขาออกไปนิดเดียว ห่างจากหล่อนแค่คืบเท่านั้น
บทล่าสุด
ราคีหนี้สวาท บทที่ 40
หล่อนส่ายหน้า เพราะเมื่อกี๊กำลังทำท่าจะเปิดตู้เย็นแต่วิคเตอร์เข้ามาเสียก่อนทว่าหล่อนก็ไม่ยอมพูดเพราะแค่นี้ก็นึกอับอายจะแย่ที่เขารู้ว่าหล่อนอยู่ไม่ได้โดยไม่มีอาหารตกถึงท้องสักครู่ร่างสูงก็ผละออกไปและหันกลับไปเปิดตู้เย็น อิงธารเหลือบมองเห็นอาหารสารพัดอัดแน่นอยู่ในนั้น เสียงท้องของหล่อนมันร้องจ๊อกออกมาทันใด วิคเตอร์ได้ยินแต่เขาทำเหมือนไม่สนใจก่อนหยิบอาหารแช่แข็งออกมาสองสามกล่อง“เดี๋ยวผมจะเอาเข้าเตาไมโครเวฟให้ รอประมาณห้านาที”“ฉันจะออกไปรอข้างนอก”“นั่งรอที่นี่ล่ะ”“ฉันไม่ไหนีไปไหนหรอกนะ”“ก็ไม่แน่” เขาเสียงแข็ง “จะไปรู้เหรอว่าคุณอาจจะแกล้งทำเป็นหิวแล้วฉวยจังหวะผมเผลอหนีไป”“คนของคุณเต็มไปไหมดนะคะวิค แล้วฉันจะหนีไปไหนได้...อีกอย่างคุณก็ไม่ยอมบอกว่าพาฉันมาที่ไหน”อิงธารกล่าวอย่างขัดใจแต่ชายหนุ่มทำหูทวนลมแล้วจับอาหารกล่องยัดเข้าตู้ไมโครเวฟก่อนหันกลับมาแล้วฉวยมือบางไว้ทำให้อิงธารตกใจอีกครั้ง“วิค...คุณจะทำอะไร”“ผมจะบ
ราคีหนี้สวาท บทที่ 39
“แม่คุณรู้ทุกอย่าง เอ็มมี่” เขาขยับเข้าไปใกล้ร่างนุ่มแล้วจับใบหน้าสวยจัดให้หันทางเขา หล่อนยังหลับตาพริ้ม ริมฝีปากเป็นกระจับสวยเผยออ้าเล็กน้อยและทำให้ชายหนุ่มชักเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาความรู้สึกที่เรียกร้องตัวเขาตลอดเวลา นั่นคือให้ก้มลงแล้วนาบปากตัวเองกับกลีบปากสวย วิคเตอร์เผลอจูบอิงธารตอนไม่ได้สติ ดูเหมือนเอาเปรียบและเขาคงเป็นโรคจิตอย่างหล่อนว่า ไม่หรอก...อิงธารเป็นเมียเขาแล้วทุกตารางนิ้วบนตัวหล่อนเขาก็เห็นจนหมดทุกซอกทุกมุม แล้วยังจะคิดว่าเป็นการเอาเปรียบอย่างนั้นเหรอ เขาจูบหล่อน บดเบียดริมฝีปากเหมือนตกในภวังค์ก่อนความคิดหนึ่งจะวาบเข้ามาในสมอง“คุณมันเป็นพวกมาเฟียอย่างที่พี่อรว่าจริงๆ ด้วย!”วิคเตอร์มีอาการกระตุก แล้วเขาจึงหยุดตัวเอง ถอนปากออกแต่ก็อดใจไม่ไหวที่จะเคล้าเคลียปลายจมูกโด่งบนแก้มนุ่ม เขาเริ่มเกิดความหวั่นไหวบางอย่างทั้งที่บางครั้งแทบอยากจะบีบคอหล่อนให้หักคามือ อย่างตอนที่พบหล่อนอยู่กับพี่สาวทั้งที่บอกเขาตลอดเวลาว่าไม่รู้เรื่องแต่อิงธารกลับเอาเงินนับแสนให้อิงอร แต่เมื่อคิดถึงตรงนี้เขาก็ต้องนึกเอะใจขึ้นมาอีกคร
ราคีหนี้สวาท บทที่ 38
“จะให้ฉันอธิบายคุณยังไงคะ วิคเตอร์ จะให้ฉันพูดยังไงคุณถึงจะเชื่อว่าฉันกับแม่ พวกเราไม่มีส่วนรู้เห็นเรื่องที่พี่อรไปโกงเงินคุณ”“ไม่รู้ไม่เห็นอย่างนั้นเหรอ” เขาหรี่นัยน์ตาเข้มเคียดลง “จำคำพูดของตัวเองไว้ให้ดีนะเอ็มมี่ จำไว้ว่าคนเราเวลาพูดอะไรออกไปคำพูดมันจะเป็นนายเราทันที และครั้งนี้ก็เหมือนกัน ถ้าคุณแน่ใจว่าไม่รู้ไม่เห็นกับเรื่องที่เกิดขึ้นผมก็แน่ใจเหมือนกันว่าอีกไม่นานพี่สาวคุณต้องกลับมา”“หมายความว่ายังไงคะ?”หญิงสาวยิ่งประหลาดทว่าชายหนุ่มไม่ตอบ แต่แล้วอิงธารกลับต้องตระหนกต่อความหมายในคำพูดที่เขาอธิบายด้วยการหันไปทางประตูห้องเมื่อบอดี้การ์ดของวิคเตอร์เดินเข้ามาพร้อมนำอะไรบางอย่างมายื่นให้ก่อนกลับออกไปหล่อนหนาวเยือกจับใจเมื่อเห็นว่าในมือของเขาคือกระเป๋าสีดำที่หล่อนใส่เงินนับแสนบาทเพื่อส่งให้พี่สาว แล้วมันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ทว่าวิคเตอร์ก็กลบความสงสัยนั้นด้วยคำตอบที่ว่า“คนของผมวิ่งตามเอ็มม่าไม่ทันแต่เก็บกระเป๋าใบนี้ที่เธอทำหล่นไว้ได้ เธอคงตกใจมากและลนลานจนหยิบจับกระเป๋าไว้ไม่ทัน และมันทำให้ผม
ราคีหนี้สวาท บทที่ 37
“ฉันอยากโทรไปหาแม่...ให้ฉันได้บอกท่านสักหน่อย”“ไม่จำเป็น! ผมคิดว่าเอ็มม่าคงจะบอกแม่ของคุณหลังจากนี้”“แล้วบอกได้หรือยังว่าจะพาฉันไปไหน”“ไปในที่ที่คุณไม่รู้จักใคร ผมแค่กักตัวคุณไว้สักพัก!”พูดจบก็ผลักร่างน้อยออกห่าง อิงธารขยับจนหลังชนคานประตูรถอีกด้านและแทบไม่กล้าส่งเสียงร้องแม้แต่สะอื้น วิคเตอร์เลื่อนสายตาไปทางอื่นทั้งที่เห็นหล่อนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดตลอดเวลาเหมือนไม่อยากรับรู้ว่าอิงธารเจ็บปวดจากการถูกพี่สาวผลักล้มจริงๆ รถเก๋งคันหรูแล่นไปบนถนนมุ่งสู่ชานเมือง ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังขณะอิงธารหลับตาลงเหมือนไม่อยากรับรู้ชะตาชีวิตข้างหน้าบทที่ 1“เอ็มมี่...เอ็มมี่...ตื่นเดี๋ยวนี้”เสียงเรียกที่ดังขึ้นพร้อมกันกับที่ร่างเล็กซึ่งหลับไหลไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ได้บนเบาะหลังภายในรถเก๋งถูกเขย่าจนเนื้อตัวสั่นคลอนทำให้อิงธารเริ่มรู้สึกตัวและลืมตาตื่นก็เห็นหน้าของวิคเตอร์อยู่ใกล้มากเสียจนหล่อนตกใจสะดุ้งแต่ก็ต้องส่งเสียงร้องออกมาว่า“โอ๊ย!&rd
ราคีหนี้สวาท บทที่ 36
“แต่ฉันเจ็บ...ฉันเดินไม่ไหวคุณก็เห็น”“นั่นมันเป็นเพราะความสะเพร่าของคุณเอง!”พูดจบก็ดึงร่างอรชรไว้ในอ้อมแขน หากแต่ครั้งนี้นัยน์ตาของวิคเตอร์วาวโรจน์ ใบหน้าคมคร้ามดุดันเหมือนวันแรกที่เขาแสดงความหยาบร้ายใส่หล่อนในรถ ชายหนุ่มไม่สนใจอาการบาดเจ็บของอิงธารแม้แต่น้อยว่าหล่อนจะเจ็บตัวจริงหรือไม่ เขาเค้นเสียงเครียดอีกครั้ง“คุณสะเพร่าที่นึกไม่ถึงว่าคนอื่นเขาไม่ได้โง่อย่างคุณ นึกไม่ถึงว่าผมจะตลบหลังคุณด้วยการโกหกว่าไปโรงพยาบาลแต่ที่แท้ก็ตามคุณมาที่นี่”“วิค...คุณ...คนเลว”เขาเลิกคิ้ว “พึ่งรู้หรือว่าผมเลว แต่ผมว่าความเลวของผมคงยังน้อยกว่าพี่สาวของคุณกระมัง แล้วคุณก็เหมือนกัน ไอ้ที่บอกว่าเจ็บนี่คุณอาจจะหลอกเด็กเล็กได้แต่ไม่มีวันทำให้ผมเชื่อใจคุณได้อีก”“คุณก็หลอกฉันเหมือนกัน วิคเตอร์...คุณไม่ได้เป็นไมเกรน คุณหลอกพวกเรา”“ผมไม่ได้โกหกว่าผมเป็นโรคนั้น เพียงแต่อาการของมันเคยเกิดขึ้นมาตั้งนานแล้วและผมก็แค่ทำให้ดูเหมือนว่าผมเป็นโรคที่ไม่ได้เป็นมานานอีกครั้ง ก็แค่ใช้มันเป็นเ
ราคีหนี้สวาท บทที่ 35
“มันเป็นจริงอย่างที่พี่คิด”“พี่อรคิดอะไร”“ก็พี่คิดว่าเธอกำลังถูกวิคเตอร์หลอกใช้ หรือไม่เธอก็คงตกหลุมเสน่ห์ของเขาจริง ๆ วิคเตอร์ทั้งหล่อทั้งมีอำนาจขนาดนั้น!”อิงอรตะเบ็งเสียงและทำให้อิงธารหน้าถอดสี ครูสาวน้ำกบเบ้าตาไม่คิดว่าจะถูกพี่สาวเข้าใจผิดขนาดนี้ หล่อนกำลังจะอธิบายแต่ดูเหมือนเวลางวดเข้ามาทุกขณะ อิงอรเหลือบเห็นวิคเตอร์เดินตามเข้ามาจึงตัดสินใจฉับพลันว่าต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อไม่ให้วิคเตอร์ตามจับหล่อนได้ก่อนผลักน้องสาวให้ล้มลงแล้ววิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต“พี่อร!...พี่อร!...โอ๊ย!”อิงธารตะโกนเรียกแต่พอจะลุกขึ้นกลับทรุดลงอีกและร้องด้วยความเจ็บปวดเพราะอิงอรผลักหล่อนล้มลงทำให้สะโพกกระแทกพื้นอย่างแรงแถมขาข้างหนึ่งครูดกับริมฟุตบาทจนเลือดไหลซิบ“พี่อร...พี่อรทำไมทำแบบนี้”“เอ็มม่าก็เป็นคนแบบนี้และคุณเท่านั้นที่น่าจะรู้ดีกว่าใครเพื่อน!”เสียงห้าวที่ลั่นขึ้นทำให้อิงธารถึงกับผงะ หล่อนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นและใจหายวาบ“วิค!”เสียงแหบเบาลอดจาก
บางทีคุณอาจจะชอบ
หลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี64.2K viewsประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่206.2K viewsราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน305.9K viewsเล่ห์รักพายุร้าย(20+)
Re-match I รีแมทช์74.7K viewsร้อนรักราคีสวาท
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์160 viewsคนที่ไม่คู่ควร(รัก)
หวานใจเธอ178 viewsรวมเรื่องสั้นสุดแซ่บ_1_nc+++
เจ้าหนอนผีเสื้อ1.1K viewsเจ้าป่า Bad boy
ลำเจียก2.5K views
