เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 5
ปรับปรุงล่าสุด:
2024-11-02 21:53:40อิงธารไม่ได้รู้สึกสบายขึ้นแม้แต่น้อย ตรงข้ามหล่อนยิ่งเครียดจัดเพราะไม่รู้ว่าจะตั้งรับกับปัญหาที่กำลังจะลุกลามใหญ่โตนี้อย่างไรดี หล่อนคิดไม่ตกเพราะที่จริงแล้วก็ไม่ได้พบอิงอรมานานหลายเดือน และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอพี่สาว เพราะถ้าหากวิคเตอร์จะไปอยู่ที่บ้านหล่อนจริง ๆ คงเป็นเรื่องหนักอึ้งพอดู แต่ปัญหาใหญ่ตอนนี้คือจะบอกกับแม่ของหล่อนเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้ว่าอย่างไรดี
“ลินดัน...ออกรถ...กลับไปที่โรงเรียนของเธอ”
วิคเตอร์ออกคำสั่งโดยที่ไม่ยอมละสายตาคมวับไปจากใบหน้าหวานจัดของหญิงสาว รสละมุนเหมือนน้ำต้อยของดอกไม้ป่ายังฉ่ำอยู่บนปลายลิ้นของเขา ชายหนุ่มสลัดความนึกคิดนั้นพ้นจากหัวไม่ได้แต่หน้าตายังคงบึ้งตึงใส่อิงธารที่แววตาคู่นั้นฉายความหวั่นวิตกชัดเจน คนขับของวิคเตอร์พารถกลับไปยังโรงเรียนอีกครั้ง และเมื่อไปถึงอิงธารก็รีบเปิดประตูรถลงไป หล่อนคิดว่าจะจะได้หายคอหายใจแต่ที่ไหนได้วิคเตอร์กลับตามหล่อนลงไปและเดินตามจนถึงหน้าห้องพักครู หญิงสาวหันมาทำตาเขียวใส่และส่งเสียงลอดไรฟัน
“นี่คุณ...จะตามฉันมาทำไม กลับไปก่อนเถอะค่ะ ฉันไม่หนีไปไหนหรอกนะ”
“ผมจะรอจนกว่าคุณจะเสร็จหน้าที่ที่โรงเรียน”
“ไม่ได้นะคะ”
“ผัวจะมารอเมียที่ทำงานนี่มันผิดตรงไหนไม่ทราบ”
“ฉันยังไม่ได้เป็นอะไรกับคุณ”
“อ้าว!...อิง...กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ วันนี้มีอะไรพิเศษถึงได้ออกไปทานอาหารข้างนอกล่ะ...อ้าว...อุ๊ย!”
เจ้าของเสียงที่ดังข้างหลังซึ่งเป็นหญิงสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกับอิงธารต้องชะงักเมื่อก้าวออกมาจากห้องพักแล้วเห็นเพื่อนของหล่อนยืนอยู่กับชายชาวต่างชาติตัวโต อิงธารหันกลับไปและทำหน้าแทบไม่ถูกก่อนจะกล่าวว่า
“จิ๊บ...อ้า...เอ้อ...นี่คุณวิคเตอร์นะ เขาเป็น...”
“ผมเป็นแฟนของคุณครูอิงธารครับ และเราสองคนกำลังจะจดทะเบียนสมรสกัน”
คำตอบของชายหนุ่มทำเอาจิตรา เพื่อนครูของอิงธารอ้าปากค้าง หล่อนเอามือปิดปากแทบไม่ทัน แต่แล้วความตกใจก็เปลี่ยนเป็นประหลาดใจระคนยินดี
©©©©©©©©
บทที่ 5
จิตราจับแขนอิงธารแล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า
“ฮ้า!...จริงเหรออิง...นี่นะเหรอแฟนอิง อะไรกัน มีแฟนฝรั่งหน้าตาหล่อถึงขนาดนี้ไม่ยอมบอกใครเลยนะ เก็บเป็นความลับเงียบเลย นี่ถ้าพวกครูในห้องรู้กันล่ะก็คงจะเซอร์ไพรซ์ ทั้งเซอร์ไพรซ์และดีใจเลยล่ะ”
“ถึงขนาดนั้นเลยเหรอครับ”
วิตเตอร์ถามด้วยความอยากรู้เพราะสีหน้าของจิตรานั้นตื่นเต้นราวกับว่านี่เป็นข่าวดีที่สุดในรอบปีเลยทีเดียว
“จริงซีคะคุณวิคเตอร์ ก็อิงน่ะเขาเรียบร้อย วัน ๆ ก็สอนแต่เด็กอยู่กับเอกสาร กลางวันไม่เค้ยไม่เคยออกไปทานข้างข้างนอก มาทำงานตรงเวลากลับบ้านตรงเวลา พวกเราไม่เคยว่าอิงจะชอบใครเลยนะคะเพราะเขาขี้อายมาก ฮั่นแน่...นี่คงไปแอบคบกับคุณวิคเตอร์เพราะกลัวว่าพวกเราจะรู้ล่ะซีว่าอิงมีแฟน”
“ปละ...เปล่านะจิ๊บ”
อิงธารรีบปฏิเสธแต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อวิคเตอร์เสริมขึ้นว่า
“ครับ...ผมคุยกับเอ็มมี่ทางโทรศัพท์ คืองี้นะครับ ผมโทรมาผิดทำให้เรารู้จักกันตั้งแต่นั้น เราโทรคุยกันทุกวัน ผมมาเมืองไทยหลายครั้งแรกแล้วล่ะครับ และครั้งนี้ที่มาที่นี่ก็ตั้งใจจะมาจดทะเบียนสมรสกับเธอครับ”
โกหก! โกหกกันหน้าด้าน ๆ ว่าหล่อนเป็นครูไม่ควรโกหกเด็ก ๆ นี่อะไรกัน เขาเป็นนักธุรกิจพันล้านแต่กลับมาพูดจาสับปลับแบบนี้มันใช้ได้เสียที่ไหน แต่หล่อนก็ไม่ทันได้แก้ตัวเมื่อจิตราร้องขึ้นว่า
“ว้าว! โรแมนติกม๊ากค่า แล้ว...เมื่อกี๊คุณเรียกเพื่อนฉันว่าเอ็มมี่เหรอคะ โอ๊ว...อิงจ๋า ว่าที่สามีของเธอเรียกเธอได้น่ารักมาก”
“ไม่...คือฉัน...”
“เอ็มมี่อาจยังไม่ชินที่ผมเรียกเธออย่างนั้น แต่ผมก็เรียกเธอแบบนี้มาตลอดนะครับ เป็นการตั้งชื่อให้เรียกง่าย ๆ”
วิคเตอร์พูดมากเกินไปแล้ว! อิงธารนึกอย่างหมั่นไส้แต่หล่อนไม่สามารถแสดงอาการต่อต้านเขาออกมาได้ตอนนี้แต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้ายินดีกับคำพูดของเขานัก หล่อนอยากจะตัดบทด้วยการไล่เขากลับก็ถูกขัดด้วยคำถามของจิตราที่อยากรู้ไม่เลิก
“อ่า...ว่าแต่คุณวิคเตอร์เนี่ยทำงานอะไรเหรอคะ?”
“ผมเป็นเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ คิงส์แอซเซ็ทคอร์ป ทำธุรกิจเกี่ยวกับที่ดิน โรงแรมและการลงทุนในต่างประเทศครับ”
จิตราอ้าปากหวอ “จริงเหรอคะ...นี่แสดงว่าคุณคงต้องรวยมาก”
“ไม่หรอกครับ ผมไม่ใช่มหาเศรษฐีอะไร เป็นนักธุรกิจที่ต้องทำงานทุกวันเหมือนคนอื่นๆ”
“คุณน่ารักมากเลยนะคะ ช่างถ่อมตน ว่าทำไมถึงได้เอาชนะใจเพื่อนของฉันได้...อุ๊ย! ตายละ ถึงเวลาฉันต้องไปสอนแล้วล่ะค่ะ ถ้ายังไงเชิญเข้าไปในห้องพักก่อนก็ได้นะคะ ตอนนี้ครูคนอื่นออกไปสอนกันหมดแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะคุรวิคเตอร์...อิงจ๋า จิ๊บไปสอนก่อนนะเดี๋ยวค่อยกลับมาเม้าท์กัน”
บทล่าสุด
ราคีหนี้สวาท บทที่ 40
หล่อนส่ายหน้า เพราะเมื่อกี๊กำลังทำท่าจะเปิดตู้เย็นแต่วิคเตอร์เข้ามาเสียก่อนทว่าหล่อนก็ไม่ยอมพูดเพราะแค่นี้ก็นึกอับอายจะแย่ที่เขารู้ว่าหล่อนอยู่ไม่ได้โดยไม่มีอาหารตกถึงท้องสักครู่ร่างสูงก็ผละออกไปและหันกลับไปเปิดตู้เย็น อิงธารเหลือบมองเห็นอาหารสารพัดอัดแน่นอยู่ในนั้น เสียงท้องของหล่อนมันร้องจ๊อกออกมาทันใด วิคเตอร์ได้ยินแต่เขาทำเหมือนไม่สนใจก่อนหยิบอาหารแช่แข็งออกมาสองสามกล่อง“เดี๋ยวผมจะเอาเข้าเตาไมโครเวฟให้ รอประมาณห้านาที”“ฉันจะออกไปรอข้างนอก”“นั่งรอที่นี่ล่ะ”“ฉันไม่ไหนีไปไหนหรอกนะ”“ก็ไม่แน่” เขาเสียงแข็ง “จะไปรู้เหรอว่าคุณอาจจะแกล้งทำเป็นหิวแล้วฉวยจังหวะผมเผลอหนีไป”“คนของคุณเต็มไปไหมดนะคะวิค แล้วฉันจะหนีไปไหนได้...อีกอย่างคุณก็ไม่ยอมบอกว่าพาฉันมาที่ไหน”อิงธารกล่าวอย่างขัดใจแต่ชายหนุ่มทำหูทวนลมแล้วจับอาหารกล่องยัดเข้าตู้ไมโครเวฟก่อนหันกลับมาแล้วฉวยมือบางไว้ทำให้อิงธารตกใจอีกครั้ง“วิค...คุณจะทำอะไร”“ผมจะบ
ราคีหนี้สวาท บทที่ 39
“แม่คุณรู้ทุกอย่าง เอ็มมี่” เขาขยับเข้าไปใกล้ร่างนุ่มแล้วจับใบหน้าสวยจัดให้หันทางเขา หล่อนยังหลับตาพริ้ม ริมฝีปากเป็นกระจับสวยเผยออ้าเล็กน้อยและทำให้ชายหนุ่มชักเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาความรู้สึกที่เรียกร้องตัวเขาตลอดเวลา นั่นคือให้ก้มลงแล้วนาบปากตัวเองกับกลีบปากสวย วิคเตอร์เผลอจูบอิงธารตอนไม่ได้สติ ดูเหมือนเอาเปรียบและเขาคงเป็นโรคจิตอย่างหล่อนว่า ไม่หรอก...อิงธารเป็นเมียเขาแล้วทุกตารางนิ้วบนตัวหล่อนเขาก็เห็นจนหมดทุกซอกทุกมุม แล้วยังจะคิดว่าเป็นการเอาเปรียบอย่างนั้นเหรอ เขาจูบหล่อน บดเบียดริมฝีปากเหมือนตกในภวังค์ก่อนความคิดหนึ่งจะวาบเข้ามาในสมอง“คุณมันเป็นพวกมาเฟียอย่างที่พี่อรว่าจริงๆ ด้วย!”วิคเตอร์มีอาการกระตุก แล้วเขาจึงหยุดตัวเอง ถอนปากออกแต่ก็อดใจไม่ไหวที่จะเคล้าเคลียปลายจมูกโด่งบนแก้มนุ่ม เขาเริ่มเกิดความหวั่นไหวบางอย่างทั้งที่บางครั้งแทบอยากจะบีบคอหล่อนให้หักคามือ อย่างตอนที่พบหล่อนอยู่กับพี่สาวทั้งที่บอกเขาตลอดเวลาว่าไม่รู้เรื่องแต่อิงธารกลับเอาเงินนับแสนให้อิงอร แต่เมื่อคิดถึงตรงนี้เขาก็ต้องนึกเอะใจขึ้นมาอีกคร
ราคีหนี้สวาท บทที่ 38
“จะให้ฉันอธิบายคุณยังไงคะ วิคเตอร์ จะให้ฉันพูดยังไงคุณถึงจะเชื่อว่าฉันกับแม่ พวกเราไม่มีส่วนรู้เห็นเรื่องที่พี่อรไปโกงเงินคุณ”“ไม่รู้ไม่เห็นอย่างนั้นเหรอ” เขาหรี่นัยน์ตาเข้มเคียดลง “จำคำพูดของตัวเองไว้ให้ดีนะเอ็มมี่ จำไว้ว่าคนเราเวลาพูดอะไรออกไปคำพูดมันจะเป็นนายเราทันที และครั้งนี้ก็เหมือนกัน ถ้าคุณแน่ใจว่าไม่รู้ไม่เห็นกับเรื่องที่เกิดขึ้นผมก็แน่ใจเหมือนกันว่าอีกไม่นานพี่สาวคุณต้องกลับมา”“หมายความว่ายังไงคะ?”หญิงสาวยิ่งประหลาดทว่าชายหนุ่มไม่ตอบ แต่แล้วอิงธารกลับต้องตระหนกต่อความหมายในคำพูดที่เขาอธิบายด้วยการหันไปทางประตูห้องเมื่อบอดี้การ์ดของวิคเตอร์เดินเข้ามาพร้อมนำอะไรบางอย่างมายื่นให้ก่อนกลับออกไปหล่อนหนาวเยือกจับใจเมื่อเห็นว่าในมือของเขาคือกระเป๋าสีดำที่หล่อนใส่เงินนับแสนบาทเพื่อส่งให้พี่สาว แล้วมันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ทว่าวิคเตอร์ก็กลบความสงสัยนั้นด้วยคำตอบที่ว่า“คนของผมวิ่งตามเอ็มม่าไม่ทันแต่เก็บกระเป๋าใบนี้ที่เธอทำหล่นไว้ได้ เธอคงตกใจมากและลนลานจนหยิบจับกระเป๋าไว้ไม่ทัน และมันทำให้ผม
ราคีหนี้สวาท บทที่ 37
“ฉันอยากโทรไปหาแม่...ให้ฉันได้บอกท่านสักหน่อย”“ไม่จำเป็น! ผมคิดว่าเอ็มม่าคงจะบอกแม่ของคุณหลังจากนี้”“แล้วบอกได้หรือยังว่าจะพาฉันไปไหน”“ไปในที่ที่คุณไม่รู้จักใคร ผมแค่กักตัวคุณไว้สักพัก!”พูดจบก็ผลักร่างน้อยออกห่าง อิงธารขยับจนหลังชนคานประตูรถอีกด้านและแทบไม่กล้าส่งเสียงร้องแม้แต่สะอื้น วิคเตอร์เลื่อนสายตาไปทางอื่นทั้งที่เห็นหล่อนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดตลอดเวลาเหมือนไม่อยากรับรู้ว่าอิงธารเจ็บปวดจากการถูกพี่สาวผลักล้มจริงๆ รถเก๋งคันหรูแล่นไปบนถนนมุ่งสู่ชานเมือง ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังขณะอิงธารหลับตาลงเหมือนไม่อยากรับรู้ชะตาชีวิตข้างหน้าบทที่ 1“เอ็มมี่...เอ็มมี่...ตื่นเดี๋ยวนี้”เสียงเรียกที่ดังขึ้นพร้อมกันกับที่ร่างเล็กซึ่งหลับไหลไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ได้บนเบาะหลังภายในรถเก๋งถูกเขย่าจนเนื้อตัวสั่นคลอนทำให้อิงธารเริ่มรู้สึกตัวและลืมตาตื่นก็เห็นหน้าของวิคเตอร์อยู่ใกล้มากเสียจนหล่อนตกใจสะดุ้งแต่ก็ต้องส่งเสียงร้องออกมาว่า“โอ๊ย!&rd
ราคีหนี้สวาท บทที่ 36
“แต่ฉันเจ็บ...ฉันเดินไม่ไหวคุณก็เห็น”“นั่นมันเป็นเพราะความสะเพร่าของคุณเอง!”พูดจบก็ดึงร่างอรชรไว้ในอ้อมแขน หากแต่ครั้งนี้นัยน์ตาของวิคเตอร์วาวโรจน์ ใบหน้าคมคร้ามดุดันเหมือนวันแรกที่เขาแสดงความหยาบร้ายใส่หล่อนในรถ ชายหนุ่มไม่สนใจอาการบาดเจ็บของอิงธารแม้แต่น้อยว่าหล่อนจะเจ็บตัวจริงหรือไม่ เขาเค้นเสียงเครียดอีกครั้ง“คุณสะเพร่าที่นึกไม่ถึงว่าคนอื่นเขาไม่ได้โง่อย่างคุณ นึกไม่ถึงว่าผมจะตลบหลังคุณด้วยการโกหกว่าไปโรงพยาบาลแต่ที่แท้ก็ตามคุณมาที่นี่”“วิค...คุณ...คนเลว”เขาเลิกคิ้ว “พึ่งรู้หรือว่าผมเลว แต่ผมว่าความเลวของผมคงยังน้อยกว่าพี่สาวของคุณกระมัง แล้วคุณก็เหมือนกัน ไอ้ที่บอกว่าเจ็บนี่คุณอาจจะหลอกเด็กเล็กได้แต่ไม่มีวันทำให้ผมเชื่อใจคุณได้อีก”“คุณก็หลอกฉันเหมือนกัน วิคเตอร์...คุณไม่ได้เป็นไมเกรน คุณหลอกพวกเรา”“ผมไม่ได้โกหกว่าผมเป็นโรคนั้น เพียงแต่อาการของมันเคยเกิดขึ้นมาตั้งนานแล้วและผมก็แค่ทำให้ดูเหมือนว่าผมเป็นโรคที่ไม่ได้เป็นมานานอีกครั้ง ก็แค่ใช้มันเป็นเ
ราคีหนี้สวาท บทที่ 35
“มันเป็นจริงอย่างที่พี่คิด”“พี่อรคิดอะไร”“ก็พี่คิดว่าเธอกำลังถูกวิคเตอร์หลอกใช้ หรือไม่เธอก็คงตกหลุมเสน่ห์ของเขาจริง ๆ วิคเตอร์ทั้งหล่อทั้งมีอำนาจขนาดนั้น!”อิงอรตะเบ็งเสียงและทำให้อิงธารหน้าถอดสี ครูสาวน้ำกบเบ้าตาไม่คิดว่าจะถูกพี่สาวเข้าใจผิดขนาดนี้ หล่อนกำลังจะอธิบายแต่ดูเหมือนเวลางวดเข้ามาทุกขณะ อิงอรเหลือบเห็นวิคเตอร์เดินตามเข้ามาจึงตัดสินใจฉับพลันว่าต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อไม่ให้วิคเตอร์ตามจับหล่อนได้ก่อนผลักน้องสาวให้ล้มลงแล้ววิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต“พี่อร!...พี่อร!...โอ๊ย!”อิงธารตะโกนเรียกแต่พอจะลุกขึ้นกลับทรุดลงอีกและร้องด้วยความเจ็บปวดเพราะอิงอรผลักหล่อนล้มลงทำให้สะโพกกระแทกพื้นอย่างแรงแถมขาข้างหนึ่งครูดกับริมฟุตบาทจนเลือดไหลซิบ“พี่อร...พี่อรทำไมทำแบบนี้”“เอ็มม่าก็เป็นคนแบบนี้และคุณเท่านั้นที่น่าจะรู้ดีกว่าใครเพื่อน!”เสียงห้าวที่ลั่นขึ้นทำให้อิงธารถึงกับผงะ หล่อนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นและใจหายวาบ“วิค!”เสียงแหบเบาลอดจาก
บางทีคุณอาจจะชอบ
ลุ้นรักคุณแม่ตัวแสบ
ผู้แสวงหาชีวิตที่เป็นสุข59.6K viewsพ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ123.9K viewsเกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้254.3K views3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X58.9K viewsร่านรักอาจารย์หมอ
เฮียกังฟู695 viewsเมียลับลับของท่านประธาน
ญาณิน185 viewsไซด์ไลน์กระหายรัก
เฮียกังฟู180 viewsเลวสิ้นดี
แสงศิลาริน85 views
