7

อัฐคิดเช่นนั้นจริง ๆ แต่พอใช้หนี้จนหมดแล้ว เสี่ยสมยศก็พูดจาชักชวนให้ลองเล่นดูอีกสักตาสองตา คราแรกก็เล่นได้ เลยฮึกเหิมคิดว่าหากได้เงินหลักแสนคืนมา จะเอาไปคืนเข็มอัปสรให้หมด หล่อนจะได้ภูมิใจในตัวเขาบ้าง ไม่ใช่เอาแต่เยินยออดีตสามีอย่างกระบี่ว่าทำงานเก่งอย่างโน้นอย่างนี่

แรก ๆ ก็เล่นได้อยู่ดี ๆ แต่พอเล่นไปสักพักก็เล่นเสียจนหมดตัว สุดท้ายก็ติดหนี้บ่อนอีกก้อนใหญ่ คราวนี้ไม่ได้ติดหนี้หนึ่งแสนบาท แต่เพิ่มเป็นสองแสนบาท จนอัฐถึงกับเครียดจัด กลับบ้านด้วยความหดหู่เป็นที่สุด เสี่ยสมยศทวงหนี้โหด ถ้าเขาไม่เอาเงินไปใช้หนี้มีหวังโดนกระทืบตายแน่ ๆ แต่ที่ร้ายไปกว่านั้นเข็มอัปสรจะต้องผิดหวังในตัวเขาหากรู้ความจริงเข้าว่าแท้ที่จริงเขานำเงินไปทำอะไรกันแน่ กว่าเขาจะแย่งเข็มอัปสรมาจากกระบี่ได้ เขาต้องใช้ความพยายามมากมายแค่ไหน เขาจะไม่มีวันให้เข็มอัปสรรู้เป็นอันขาดว่าเขากำลังเป็นหนี้การพนัน

ทางด้านดาระกาหล่อนหายวันหายคืนเพราะได้กำลังใจที่ดีจากกระบี่ เขาแอบมาหาเธอทุกครั้งที่มีโอกาสเพราะพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเดียวกัน

“พี่กระบี่อาการดีขึ้นมากแล้วนะคะ”

“เดือนก็เหมือนกัน” เขาสานสัมพันธ์ความรักกับเธอต่อที่โรงพยาบาล ตอนนี้เขากลายเป็นคนใหม่ ไม่มีพันธะผูกมัดกับเข็มอัปสรอีก เขาให้คนไปสืบและรู้ว่าเข็มอัปสรเองก็มีความสุขกับคนขับรถของหล่อน หรืออีกนัยหนึ่งก็คือสามีและพ่อของลูกหล่อนนั่นเอง

เขาเองก็ควรที่จะมีชีวิตที่มีความสุขของตัวเองเหมือนกัน

“พี่กระบี่จะเข้าหาคุณยายยังไงเหรอคะ” ดาระกาอดที่จะเอ่ยถามถึงแผนการของเขาไม่ได้

“พี่ให้คนไปซื้อที่ทางแถวบ้านของเดือนเอาไว้แล้วนะครับ ต่อไปพี่จะกลายไปเป็นเพื่อนบ้านของเดือน ดีไหม”

“จริงเหรอคะ” เธอเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น

“จริงสิครับ พี่เคยโกหกเดือนอย่างนั้นเหรอ” กระบี่ยิ้มให้สาวน้อยที่เขารักหมดใจ

“ดีจังเลยค่ะ”

“พี่จะค่อย ๆ ทำให้คุณยายยอมรับพี่ เดือนเรียนจบเมื่อไหร่เราจะแต่งงานกันเสียที”

“ค่ะ” เธอยิ้มให้เขา กระบี่จับมือของดาระกาเอาไว้ ทั้งสองอยากสร้างครอบครัวเล็ก ๆ ด้วยกัน มีลูกน้อยน่ารักสักคนสองคนเอาไว้ให้ชื่นใจ

ในขณะที่ดาระกากำลังปลูกต้นรักกับกระบี่นั้น ข้ามภพเองก็เข้าหาดาวิกาเช่นกัน เขาไม่อยากให้หลานชายต้องคบหากับผู้หญิงที่ไม่ดี เคยเป็นเมียน้อยของพี่เขยอย่างดาวิกา เขาจึงจะขัดขวางทุกวิถีทาง

“ว้าย!! ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย” ดาวิการ้องเสียงหลงเมื่อโดนกระชากกระเป๋า แถมยังเกือบโดนทำร้าย ดีที่ข้ามภพรีบเข้าไปช่วย ต่อยกับพวกโจรวิ่งราว ก่อนที่พวกมันจะหนีไป

“เป็นยังไงบ้างครับ”

“ไม่เป็นอะไรค่ะ แต่คุณโดนมีดของพวกมันนี่คะ เลือดไหลเต็มเลย” ดาวิกาอุทานออกมาอย่างตกใจ

“ไม่เป็นไรครับ แผลไกลหัวใจ แต่คุณไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ ใช่ไหมครับ” เขาเอ่ยถามเธอ

“ดาวไม่เป็นอะไรค่ะ แต่แผลของคุณ”

“แค่ทำแผลก็หายแล้วครับ”

“ให้ดาวทำแผลให้นะคะ”

“ผมกำลังจะกลับบ้านน่ะครับ ถ้าให้คุณทำแผลให้ ก็ต้องกลับไปทำที่บ้านของผมนะครับ” พอเขาพูดแบบนั้นเธอก็นิ่งคิด

“เราไม่ได้รู้จักมักจี่กัน คุณคงไม่อยากไปบ้านผมหรอกครับ”

“ไม่ใช่นะคะ ดาวไม่ได้คิดแบบนั้น คุณทำงานบริษัทที่ดาวฝึกงานอยู่ ไม่ใช่คนร้ายอะไรหรอกค่ะ เพราะมีงานมีการทำมั่นคงอีก อีกอย่างถ้าคุณเป็นคนไม่ดีคงไม่มาช่วยดาวเอาไว้จนได้รับบาดเจ็บแบบนี้ ดาวจะไปทำแผลให้คุณที่บ้านค่ะ” เธอตัดสินใจเช่นนั้น เพราะคิดว่าอย่างไรเขาก็มีบุญคุณช่วยเหลือชีวิตเธอเอาไว้ ถ้าไม่มีเขา เธออาจจะไม่ได้แค่โดนวิ่งราวกระเป๋า แต่อาจจะโดนโจรพวกนั้นทำมิดีมิร้าย หรือลากไปรุมข่มขืนก็ได้ สังคมสมัยนี้น่ากลัวมาก เป็นผู้หญิงต้องระมัดระวังตัวเองให้ดีอยู่เสมอ

“ถ้าไม่ได้คุณ ดาวคงแย่ ดีไม่ดีอาจจะโดนทำร้ายก็ได้ เพราะไปขัดขืนไม่ยอมให้มันกระชากกระเป๋าได้สำเร็จ” เธอยื้อยุดอยู่กับมันเป็นนานสองนาน ถ้าขืนยังอยู่ในสภาพนี้ คงโดนทำร้ายอย่างแน่นอน

เขาพาเธอขึ้นรถ ในขณะที่ข้ามภพเหยียดยิ้มตรงมุมปาก หล่อนยอมขึ้นรถไปกับผู้ชายง่าย ๆ เพราะเห็นว่ารถคันโตราคาแพง ผู้หญิงแบบดาวิกานี่ใจง่ายจริง ๆ  เขาคิดว่าไม่ยากที่เขาจะเคลมเธอ หากเธอตกเป็นของเขาแล้ว เธอจะได้ไม่ไปยุ่งกับหลานชายเขาอีก เขมชาติควรได้เจอกับผู้หญิงที่ดี ไม่ใช่ผู้หญิงมีราคีอยากจะจับแต่ผู้ชายรวย ๆ ยอมลดศักดิ์ศรีเป็นเมียน้อยผู้ชายที่เขามีเมียอยู่แล้ว

ผู้หญิงเดี๋ยวนี้หน้าไม่อายเสียจริง ๆ เลย!!!

“ขออนุญาตนะคะ” เธอใช้ผ้าเช็ดหน้ามัดแขนห้ามเลือดให้เขา เขาก็ให้ทำ ตามแต่ที่ใจเธอต้องการ คิดว่าเธอคงกำลังคิดแผนการมากมายอยู่ในหัว เพื่อที่จะทำให้เขาประทับใจ

หล่อนคงเห็นเงินเป็นพระเจ้าสินะ!!!

“นี่บ้านของผมครับ เข้ามาก่อนสิ” คนขับรถพารถไปจอดที่โรงรถ ในขณะที่เขาเชิญเธอเข้ามาในบ้าน