บทที่ 2 ผู้กลับชาติมาเกิดใหม่

บทที่ 2

ผู้กลับชาติมาเกิดใหม่

อาร์เธอร์ร้องยังไม่สุดปอด อารมณ์หงุดหงิดที่มาพร้อมกับความสิ้นหวังยังไม่ทันได้ระบายออกจนหมด มือภายใต้ถุงมือหนังสีดำของเดสมอนก็เอื้อมมาอุดปากเขาจากด้านหลัง

"แหกปากทำซากอะไร หุบปากซะ!"

เสียงเข้มตะคอกใส่หูจนอาร์เธอร์สะดุ้งโหยง เขาเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าศัตรูหมายเลขหนึ่งแห่งปีศาจทั้งปวงเป็นคนปากจัดขนาดไหน มือก็ฟาดฟันสังหารด้วยอาวุธ ปากก็เชือดเฉือนด้วยคำพูด

เดสมอนเห็นเขาไม่ร้องโวยวายอีกจึงปล่อยมือออก

หึ! ขัดขวางการกลายพันธุ์ของฉันแล้วยังสวมถุงมือเสียหนาป้องกันการโดนกัดอีก

ชีวิตอันราบรื่นดุจเกลียวลมบนหาดทรายของฉันยังไม่เริ่มก็โดนนายขัดขวางเสียไม่เหลือเค้าเดิม จะไม่ให้แหกปากได้ยังไง!

อาร์เธอร์กัดฟันข่มกลั้นอารมณ์ ตอบกลับหน้าตาย "ตกใจกลัวน่ะ นั่นมันตัวอะไร"

เดสมอนขมวดคิ้วมุ่น สายตาบ่งบอกว่าไม่เชื่อคำพูดเขาสักคำ "คนตาบอดยังดูออกว่านั่นคือแวมไพร์ เขตนี้กำลังมีแวมไพร์ออกอาละวาดยังจะออกมาที่เปลี่ยวกลางค่ำกลางคืน ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง"

อาร์เธอร์อาศัยอยู่ในเขตการปกครองคริมสัน ในครั้งก่อน ก่อนที่เขาจะย้อนเวลากลับมา ช่วงเวลาที่เขาโดนแวมไพร์กัดเป็นช่วงที่แวมไพร์เริ่มออกอาละวาดใหม่ๆ ยังไม่มีมาตรการควบคุม ไม่อย่างนั้นเขากับเพื่อนคงไม่สามารถออกมาตั้งแคมป์กันได้

เขตการปกครองคริมสันนับว่าเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของแวมไพร์อย่างแท้จริง สี่ตระกูลสายเลือดบริสุทธิ์ล้วนอยู่ในเขตการปกครองคริมสัน อีกทั้งในอนาคตยังเป็นที่ตั้งปราสาทราชาแวมไพร์อันเป็นฐานบัญชาการใหญ่ของอาร์เธอร์อีกด้วย

อาร์เธอร์อยากจะได้พลังคืนมาแล้วกระโดดเตะปากมนุษย์หน้าตายปากปีจอตรงหน้าสักป้าบ จากนั่นก็โยนให้ลูกน้องแวมไพร์สูบเลือดจนหมดตัวแล้วโยนไปให้มนุษย์หมาป่ารุมแทะจนเหลือแต่กระดูกต่อ แต่เขาไม่อยากให้ความลับแตกจึงได้แต่ทำเป็นแกล้งโง่

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจนเหมือนสีทองเบิกกว้าง "แวมไพร์ออกอาละวาดอย่างนั้นหรือ! ก่อนพวกฉันมาตั้งแคมป์ยังไม่มีเรื่องแบบนี้เลยนะ ต้องรีบไปบอกพวกอัลเฟรดแล้ว"

อาร์เธอร์ทำเนียนเดินผ่านเดสมอนออกประตูไป เขาไม่อยากอยู่ใกล้คนหน้าตายที่พกพาบรรยากาศน่าอึดอัดมาด้วยนี่อีกแม้แต่วินาทีเดียว ที่แน่ๆ เขามั่นใจว่าหากอยู่ใกล้เจ้าหมอนี่ หนทางการกลายเป็นแวมไพร์ของเขาคงจะยากขึ้นทุกขณะ

ก้าวยังไม่พ้นประตูคอเสื้อก็ถูกกระชาก "เดี๋ยวก่อน"

ชั่วขณะเหมือนทุกสรรพสิ่งหยุดนิ่ง เสียงปีกแมลงยามค่ำคืนเงียบเสียงลง อากาศเยียบเย็นเหมือนอุณหภูมิลดฮวบลงไปหลายองศาในชั่วอึดใจเดียว เหงื่อเย็นผุดซึมที่กรอบหน้า การอ่อนแอไร้พลังจนโดนกดข่มมันเป็นเช่นนี้นี่เอง ที่ผ่านมามีแต่เขาที่กดดันผู้อื่น อาร์เธอร์ฝืนกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงลำคอฝืดแห้งก่อนจะรวบรวมความกล้าถามเสียงเบาโดยไม่หันหน้ากลับไปมอง "มีอะไร?"

เดสมอนแววตาวูบไหว มีคนธรรมดาที่ยังไม่ถูกปลุกพลังสามารถต้านทานพลังกดข่มของเขาได้? ทั้งที่ฮันเตอร์ระดับหนึ่งในองค์กรบางคนยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ "เมื่อกี้นายวิ่งกลับเข้าไปหาแวมไพร์ตนนั้นทำไม?"

อาร์เธอร์ตอบโดยไม่คิด ใครจะไปรู้จักแวมไพร์ดีไปกว่าราชาแวมไพร์อย่างเขา แวมไพร์ก็ต้องล่อลวงเหยื่อให้ติดกับน่ะสิ "ฉันถูกล่อลวง"

เดสมอนสวนทันควันด้วยความมั่นใจ "นายไม่ได้ถูกล่อลวง"

ราชาแวมไพร์ถูกฉีกหน้าอย่างไม่เป็นธรรม อาร์เธอร์หันขวับไปเผชิญหน้ากับอดีตอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่ตอนนี้กลายมาเป็นฮันเตอร์ฝึกหัดไปแล้ว "นายเป็นฉันหรือไงถึงรู้ว่าไม่ได้ถูกล่อลวง"

"ฉันเห็นแววตาของนาย"

"อะไรนะ?"

"คนที่ถูกปีศาจล่อลวงจะมีดวงตาที่เลื่อนลอยไร้แวว แต่นาย แม้แต่ตอนที่เขี้ยวจ่อคออยู่ ตาของนายก็ยังมีแววกระจ่างใสชัดเจน อีกอย่างหลังถูกใช้มนตราล่อลวง เหยื่อจะไม่มีเรี่ยวแรงทำสิ่งใดนอกเหนือไปจากคำสั่งของผู้ล่อลวง แวมไพร์ตนนั้นยังไม่ทันจะสั่งอะไรแต่นายกลับดิ้นหลุดจากฉันไปด้วยตัวเอง"

อาร์เธอร์ฟังเดสมอนแจกแจงมาเป็นข้อๆ อย่างผู้รู้จริงถึงกับเหงื่อตก เจ้าคนน่ารำคาญนี่รู้ดีเกินไปจริงๆ "มืดขนาดนี้ใครจะไปเห็นว่าคนอื่นมีแววตาหรือไม่มี นายพูดมั่วเอาเองเถอะ อีกอย่างฉันก็เข้าไปหาตามคำสั่งของแวมไพร์ตนนั้นไง"

"คนที่ถูกล่อลวงใจจะไม่บอกว่าตัวเองถูกล่อลวงใจ เพราะส่วนใหญ่จะจำเหตุการณ์ไม่ได้ อีกส่วนเป็นเพราะถูกล่อลวงด้วยความปรารถนาที่ซ่อนลึกอยู่ในใจแต่ไม่สามารถเปิดเผยต่อสาธารณชนได้" เดสมอนก้าวเท้าขึ้นหน้ากดดันจนอาร์เธอร์ต้องก้าวถอยหลัง สองคนหนึ่งก้าวหนึ่งถอยจนออกนอกห้องเก็บของราวกับเต้นรำใต้แสงจันทร์

อาร์เธอร์ยกมือขวาขึ้นกุมไว้ที่กลางอกแล้วกำเสื้อไว้แน่น ซึ่งเป็นท่าทางที่เขามักทำเมื่อเครียดหรือกังวลใจ จิตใจของเขาจะสงบลงเมื่อแตะเข้ากับ...

"ก็ได้!" อาร์เธอร์โพล่งออกมา "ตอนแวมไพร์จะกัด ฉันทำของสำคัญหล่นหาย"

เดสมอนหยุดฝีเท้า ไม่พอใจในคำตอบที่ได้รับแต่ก็อยากจะรู้ว่าคนตรงหน้าจะเอาอะไรมาอ้างอีก "ของสำคัญอะไร?"

อาร์เธอร์แสร้งทำหน้าอับอายสุดชีวิต พูดออกมาด้วยน้ำเสียงตะขิดตะขวงใจเป็นที่สุด "เป็น...เป็นล็อกเกต สร้อยล็อกเกต"

"หะ?" เดสมอนผงะจนเกือบก้าวถอยหลัง ดีที่ยังคงสีหน้าคาดคั้นไว้ได้ดังเดิม ท่าทางก้มหน้างุดมือหนึ่งกุมอก ตาโตคู่สวยสีทองหลุบลง สองแก้มแดงระเรื่อ เป็นท่าทางที่เขาไม่เคยเห็นและไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากราชาแวมไพร์ผู้มักจะมีท่วงท่างดงามเย้ายวนและทรงพลังอำนาจทั้งในชาตินี้และในชาติก่อน

ใช่แล้ว หลังจากถูกราชาแวมไพร์เด็ดคอในชาติก่อน เขาก็ถูกส่งมาเกิดใหม่ก่อนอาร์เธอร์จะย้อนกลับมาหนึ่งเดือน ในตอนนั้นเขากำลังจะได้เลื่อนยศจากอัศวินฝึกหัดเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์ขั้นสามอย่างเต็มตัวเป็นครั้งแรก แต่สิ่งที่เดสมอนทำกลับสร้างความตกตะลึงให้กับทุกคน อัศวินฝึกหัดอันดับหนึ่ง ดาวรุ่งว่าที่อัศวินศักดิ์สิทธิ์เพชรน้ำดีผู้เป็นที่น่าจับตามองมากที่สุดกลับขอถอนตัวแล้วไปเข้าร่วมกับองค์กรฮันเตอร์ที่แม้จะมีศัตรูเดียวกันคือปีศาจ แต่ก็มีอุดมการณ์ต่างกัน

อัศวินศักดิ์สิทธิ์มีหน้าที่ปกป้อง ฮันเตอร์มีหน้าที่ออกล่า

แม้การกระทำนี้จะสร้างความไม่พอใจให้กับหลายๆ ฝ่าย และยังโดนดูถูกเหยียดหยามว่ามีจิตใจโลเลทรยศหักหลังสหายและอาจารย์ที่คอยพร่ำสอน แต่ในเมื่อพระเจ้าประทานพรให้เขาได้มาเกิดใหม่อีกครั้ง เดสมอนก็ตัดสินใจได้แล้ว

ชาตินี้เขาจะไม่ใช่ผู้ปกปักษ์รักษา ไม่ใช่ปราการสุดท้ายของมวลมนุษยชาติ

แต่จะเป็นผู้ออกล่า เป็นมีดหอกในการสังหารปีศาจจนกว่าพวกมันจะสูญสิ้นไปจากโลกใบนี้!

"อืม ล็อกเกตรูปครอบครัวน่ะ"

เสียงตอบกลับปลุกเดสมอนขึ้นจากภวังค์

อาร์เธอร์อยากจะทำเป็นกระมิดกระเมี้ยนไม่ยอมพูดอีกหน่อย แต่เจ้าหมอนี่จู่ๆ ก็เงียบไป เขาเลยพูดออกมาเองเสียเลย อย่างน้อยก็จะได้คายบทที่เพิ่งแต่งขึ้นมาเสียหน่อย หากพูดไม่ครบเดี๋ยวเจ้าคนขี้ระแวงนี่จะไม่ยอมเชื่ออีก "ฉันรู้ดีน่าว่าโตจนป่านนี้ยังพกล็อกเกตรูปครอบครัวมันน่าอาย แต่ทำไงได้ ห้อยไว้แล้วมันทำให้สบายใจนี่ เหมือนมีครอบครัวอยู่ใกล้ๆ เมื่อกี้อายจนไม่กล้าบอกความจริงไปน่ะ เลยสร้างเรื่องว่าถูกล่อลวงใจ"

ให้เดสมอนคิดไปเสียว่าเขาอับอายที่จะบอกว่าตัวเองพกล็อกเกตรูปครอบครัว อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้โกหกไปเสียทั้งหมด เขาห้อยล็อกเกตรูปครอบครัวไว้จริง ปกติจะซ่อนเก็บไว้ใต้เสื้อ เวลากังวลใจก็จะลูบจับจี้ล็อกเกตเล่นผ่านชั้นผ้า เมื่อสักครู่ที่เขาคลำไปกลับพบเพียงความว่างเปล่า น้ำหนักของสร้อยทองคำขาวที่คอก็หายไป ก่อนหน้านี้เขามัวแต่สนเรื่องทำอย่างไรให้กลับไปเลยไม่ทันได้สังเกตว่าล็อกเกตหายไป

อาร์เธอร์ขมวดคิ้ว สร้อยล็อกเกตสำคัญกับเขามาก เมื่อครั้งก่อนที่ยังไม่เป็นบ้าไปหลังจากครอบครัวถูกสังหารยกครัวก็เป็นเพราะมีมันเลยยังสามารถประคองจิตใจเอาไว้ได้ ในครั้งนั้น จวบจนเขาขึ้นเป็นราชาแวมไพร์ก็ยังห้อยล็อกเกตนั้นไว้ตลอดไม่เคยทำหายไปเลยสักครั้ง คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าสร้อยล็อกเกตหายไปไหนกันแน่ หรือจะเป็นแวมไพร์ตนนั้นเผลอข่วนจนสร้อยเขาขาด?

ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เอาไว้หาไม่เจอแล้วค่อยไปถามหาเอาจากเจ้าตัวหลังเขาได้พลังแวมไพร์แล้วก็ได้ แวมไพร์ตนนั้นแม้จะถูกมีดเงินของเดสมอนแทงทะลุอกแต่ก็หลีกเลี่ยงจุดตายไปได้ ที่สำคัญเจ้านั่นไม่เป็นอะไรหรอกอีกเดี๋ยวก็ฟื้นตัวมาออกอาละวาดใหม่ได้แล้ว เพราะเขาเป็นแวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ คุณชายคลินตันจากตระกูลบาร์โธลิน หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ ที่ภายหลังจะถูกเขาสยบมาเป็นลูกน้อง

อาร์เธอร์ตาลุกวาว ถ้าล็อกเกตอยู่กับคลินตันก็ดีสิ จะได้ถือโอกาสใช้เป็นข้ออ้างในการเดินไปให้เขากัด อาร์เธอร์ไม่แน่ใจว่าหากเขาถูกแวมไพร์ตนอื่นที่ไม่ใช่คลินตันกัดเหมือนในครั้งก่อน ชีวิตจะยังดำเนินจนได้เป็นราชาแวมไพร์อย่างในครั้งนั้นหรือไม่

"เสียงดังเมื่อกี้นี้มันอะไรกัน"

ประตูหน้าร้านเหล้าถูกเปิดออก ในที่สุดก็มีคนมาดูเสียที อาร์เธอร์รอจังหวะที่จะได้ปลีกตัวหนีจากเดสมอนมานานแล้ว

"อัลเฟรด ทาง..." ปากเขาถูกอุดเป็นครั้งที่สองของวัน

"ในเมื่อไม่โดนกัดก็มาด้วยกันซะ"

เดสมอนกัดปลายถุงมือข้างที่ไม่ได้ใช้อุดปากคนออก หลังมือปรากฏอักขระวงแหวน เดสมอนพาคนย่อตัวลงทาบฝ่ามือลงไปกับพื้น วงแหวนที่หลังมือเรืองแสงทะลุผ่านมือเขาลงสู่พื้นดินแล้วขยายออกคลุมใต้เท้าของพวกเขาทั้งสอง แสงสีเงินวาบผ่านขึ้นมาเป็นเสาปิดบังคนสองคนไว้ภายในวงแหวน เมื่อแสงจางลงทั้งคนทั้งวงแหวนก็หายไป