บทที่ 6 ด้วยรักและคิดถึง

บทที่ 6

ด้วยรักและคิดถึง

กว่าอาร์เธอร์จะหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าในตอนรุ่งสาง ความเคลื่อนไหวบางอย่างก็ปลุกให้เขาตื่นขึ้นมาในชั่วโมงถัดมา

ที่สะโพกของเขาเหมือนถูกดันจากของอุ่นร้อนบางอย่าง อาร์เธอร์ที่แสนจะงัวเงียเลื่อนมือไปปัดมันออก

ปัดไม่ได้

สัมผัสนี้มันคุ้นๆ...

ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง อาร์เธอร์เบิกตาโพลง แท่งอุ่นร้อนในมือขยายใหญ่ขึ้นจากการสัมผัส อาร์เธอร์รีบชักมือกลับมากุมไว้บนอก ดวงตากลอกหลุกหลิกเหลือบขึ้นไปมองคนที่นอนกอดเขาไว้

ยังหลับอยู่...

อาร์เธอร์ถอนหายใจโล่งอก ความแตกตื่นกลายเป็นเห็นอกเห็นใจ ตอนเช้าผู้ชายก็เป็นแบบนี้แหละ ยิ่งคนแบบหมอนี่วันๆ คิดแต่ว่าจะฆ่าปีศาจยังไงคงไม่ได้ปลดปล่อยมานานสินะ ช่างน่าสงสาร ตื่นขึ้นมาคงอับอายน่าดู ฉันจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็แล้วกัน

คิดได้ดังนั้นอาร์เธอร์ก็หลับตาลงไปใหม่ แต่การทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นนั้นยากกว่าที่เขาคิด เมื่อแท่งร้อนยังคงขยายขนาดดุนดันสะโพกของเขาอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งอ้อมแขนยังเหมือนกระชับรัดตัวเขาให้แน่นขึ้นไปอีกจนเริ่มอึดอัด

เฮ้ยๆ มันจะใหญ่อะไรขนาดนั้น ห๊ะ! แล้วนี่ฝันอะไรอยู่หยุดกอดได้แล้ว คิดว่าแขนนายลีบนักรึไง? แค่วางทับก็หนักจะตายชักแล้วโว้ย!

เหมือนทุกอย่างนี้ยังแย่ไม่พอ ที่แย่ไปกว่านั้นคือดูเหมือนอาร์เธอร์จูเนียร์จะตอบสนองต่อการเคลื่อนไหวเหล่านี้ จนตั้งตรงขึ้นมา

เฮ้ยๆๆๆ ลูกพ่อ จะมาผงาดอะไรตอนนี้ หยุดเลยนะ!

อาร์เธอร์ได้ยินเสียงทุ้มต่ำในลำคอที่ข้างหู เขารีบทำเป็นนอนหลับอยู่ เดสมอนตื่นขึ้นแล้ว ดูท่าจะเป็นเวลาตื่นตามปกติของเขา

เดสมอนรู้สึกอึดอัดจนต้องลืมตา แสงสีส้มระเรื่อที่ลอดหน้าต่างเข้ามาบอกโมงยามที่เขาควรจะลุกจากที่นอน ตาสีน้ำเงินลืมขึ้น เจ้าราชาแวมไพร์ตัวยุ่งยังคงนอนเป็นศพอยู่ในอ้อมแขน เจ้าตัวดีที่ทำให้เขานอนไม่เต็มที่เลยตื่นมาได้อึดอัดขนาดนี้

...อึดอัด?

เดสมอนเบิกตากว้าง เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่ากำลังตื่นตัวมากเพียงใด เขาที่คิดว่าตัวเองตายด้านเรื่องอย่างว่าไปแล้วกลับถูกปลุกขึ้นมาเพียงแค่นอนกอดเนี่ยนะ...แถมยังเป็นการนอนกอดผู้ที่สังหารเขาในชาติก่อนอีก!

เดสมอนสับสนจนปวดหัวไปหมด เขาพลิกตัวออกจากห้องไปเงียบๆ เพื่อไปจัดการตัวเองในห้องน้ำ

อาร์เธอร์พรั่งพรูลมหายใจออกมา ดีที่มีผ้าห่มบังไว้เดสมอนจึงไม่สังเกตเห็น ตอนนี้เดสมอนละสายตาจากเขาแล้ว คงจะได้เวลาเสียที!

ความสบายใจที่ไม่มีเดสมอนคอยควบคุมร่วมกับความเหนื่อยล้าจากการไม่ได้นอนมาตลอดทั้งคืน ทำให้อาร์เธอร์หลับใหลไปโดยไม่รู้ตัว ในฝันเขาสามารถหนีออกไปจากองค์กรฮันเตอร์ ตามหาคลินตันจนได้รับเชื้อแวมไพร์แล้วตามไปไล่เตะปากของเดสมอนอย่างสาสมใจ

"เมื่อวานแผลยังสมานตัวดีอยู่แท้ๆ ไปทำอะไรมาแผลถึงได้เปิดอีกล่ะ" บาทหลวงที่มาทำแผลให้ดุคนไข้ที่ไม่ดูแลตนเอง

"เผลอดิ้นตกเตียงน่ะครับ รบกวนคุณพ่อแล้ว" อาร์เธอร์ยิ้มแหย

เขาพลาดโอกาสหนีอีกแล้วดันเผลอหลับไปเสียได้! ตื่นขึ้นมาอีกทีก็มีบาทหลวงเข้ามาทำแผลให้แล้ว

บาทหลวงส่ายหน้าอย่างหน่ายใจ "ลูกเองก็ต้องระวังหน่อย เป็นถึงผู้ได้รับพรศักดิ์สิทธิ์แท้ๆ เป็นอะไรขึ้นมาพ่อคงกลายเป็นคนบาปหนาแล้ว"

อาร์เธอร์รับคำอีกสองสามครั้งกว่าบาทหลวงจะยอมเก็บของออกจากห้องไป หลังจากเหตุการณ์แสงครั้งนั้นบาทหลวงทุกคนก็เรียกเขาว่าผู้ได้พรศักดิ์สิทธิ์จากพระเจ้า อาร์เธอร์ไม่เข้าใจความหมายของมัน เขาลองหยิบกางเขนเงินขึ้นมาเพื่อใช้พลังอ่านใจบาทหลวงก็ไม่มีข้อมูลที่เป็นประโยชน์มากนัก เหมือนจะเป็นตำนานอะไรสักอย่างตามคำสอนของโบสถ์อาญาสวรรค์

อาร์เธอร์ถูกกำชับให้นอนอยู่แต่ในห้องไปอีกสองวันเต็ม เขารู้สึกเบื่อหน่ายเต็มทน ได้แต่นอนหมุนกางเขนเงินของฮันเตอร์ฝึกหัดในมือเล่น พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นกางเขนเงินที่ห้อยออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเดสมอน

"นายเปลี่ยนกางเขนแล้วเหรอ?" อาร์เธอร์ขี้คร้านจะพูดสุภาพกับคนคนนี้อีก สรรพนามจึงเปลี่ยนไปด้วย

"ใช่ นายเองก็จะเปลี่ยนได้หลังเลื่อนขั้นเป็นฮันเตอร์ระดับสาม" เดสมอนตอบโดยไม่ละสายตาจากหนังสือ

อาร์เธอร์มองใบหน้าด้านข้างของเดสมอน ใบหน้าเย็นชาดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบภายใต้กรอบแว่น

หมอนี่เป็นแวมไพร์ได้เลยนะนี่ น่าจะล่อมนุษย์เพศหญิงมาได้เยอะ

"งั้นฉันก็ไม่อยากเปลี่ยน" เขาไม่ได้อยากเป็นฮันเตอร์นี่นะ

เดสมอนขมวดคิ้ว ละสายตามาจากหนังสือ "นายไม่อยากเลื่อนระดับ?"

"ก็ใช่น่ะสิ ฉันไม่ได้อยากเป็นฮันเตอร์ตั้งแต่แรกนี่" อาร์เธอร์ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

คำพูดส่งๆ กลับทำให้เดสมอนปิดหนังสือแล้วเดินมาหาคนบนเตียง มือข้างหนึ่งพาดเท้าอยู่บนหัวเตียงก้มลงมองคนที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่

อาร์เธอร์แอบตกใจกับการกระทำปุบปับของอีกฝ่าย "อะ...อะไรของนาย?"

เดสมอนมองเข้าไปในดวงตาสีทองคู่โต ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเขาไม่ได้เย็นชาเหมือนปกติแต่กลับจ้องมองมาอย่างจริงจังจนอาร์เธอร์ไม่อาจละสายตาหนีได้

"นายต้องเลื่อนขั้นเพื่อมาเป็นคู่หูของฉัน ฉันจะทำให้นายเป็นอาวุธที่ดีที่สุดของมวลมนุษยชาติ ทำให้นายเป็นนักฆ่าปีศาจที่แข็งแกร่งที่สุด"

อาร์เธอร์อึ้งกับความตั้งใจของเดสมอน จะทำให้เขาเป็นอะไรนะ? อาวุธของมนุษย์? นักฆ่าปีศาจ?

ตลกแล้ว! เขาจะต้องกลับไปเป็นราชาแวมไพร์ผู้ยึดครองโลก ปกครองทุกสรรพชีวิต ปล่อยให้ลูกน้องออกอาละวาดจนมนุษย์ต้องอกสั่นขวัญแขวนทุกค่ำคืนต่างหาก!

'แข็งแกร่งที่สุดรองลงมาจากฉันน่ะนะ'

"..."

อาร์เธอร์ที่ถือกางเขนเงินอยู่ได้ยินความคิดต่อท้ายประโยคที่เดสมอนพูดก็หายตกใจกลายเป็นความรู้สึกอยากตีคนแทน

เดสมอนที่ตั้งใจจะเลี้ยงอาร์เธอร์ให้เป็นคู่หูสุดแกร่งจึงปฏิบัติตัวกับเขาดีขึ้นบ้าง เห็นว่าแท้จริงแล้วอดีตราชาแวมไพร์เป็นคนที่รักครอบครัวมาก ตอนนี้ก็ยังพูดว่าจะไปตามหาสร้อยล็อกเกตรูปครอบครัวอยู่ไม่ขาดปาก ความจริงชนวนสงครามฆ่าล้างมนุษย์ในชาติก่อนก็เริ่มมาจากที่ครอบครัวของเขาถูกสังหาร

"องค์กรฮันเตอร์มีเหยี่ยวส่งสารอยู่ นายสามารถเขียนจดหมายถึงครอบครัวได้"

"นายคงไม่ได้หลอกเอาที่อยู่บ้านจากชั้นเพื่อจับครอบครัวฉันไปเป็นตัวประกันหรอกนะ"

"นั่นขึ้นอยู่กับว่านายทำตัวยังไง"

"..." การพูดกับคนคนนี้เหมือนเปลี่ยนให้คนกลายเป็นสตรีตั้งครรภ์ ตอนนี้อาร์เธอร์อารมณ์แปรปรวนเสียยิ่งกว่าตอนแม่ท้องน้องชายเขาเสียอีก

เดสมอนพยุงเขาไปนั่งบนโต๊ะเพื่อเขียนจดหมาย พอจับปากกาถ้อยคำมากมายที่อยากส่งไปหาครอบครัวกลับเอาออกมาไม่ได้ อาร์เธอร์คิดอยู่นานก็ยังไม่จรดปากกาลงไป

"จะเขียนหรือไม่เขียน?"

อาร์เธอร์กลอกตา "นายจ้องฉันขนาดนี้ใครมันจะไปเขียนอะไรออก ไปๆ ไปอ่านหนังสือของนายต่อไป"

เดสมอนยอมทำตามแต่เหลือบมองเพื่อจับตาดูอยู่เป็นระยะๆ

ไม่มีคนจับจ้อง อาร์เธอร์ค่อยนึกอะไรขึ้นมาได้บ้าง เขาอยากบอกคนที่บ้านให้ไม่ต้องเป็นห่วงเขา และต้องไม่เปิดเผยข้อมูลออกไปมากจึงเขียนไปได้แค่เพียงสั้นๆ เสร็จแล้วก็ปิดผนึกส่งให้กับเดสมอน

"อืม ฉันจัดการเอง นายไปนอนบนเตียงซะ" เดสมอนรับจดหมายมาแล้วสั่งคน

อาร์เธอร์บ่นอุบอิบแต่ก็เดินกลับไปยังเตียงของตัวเอง ตอนกลางวันเดสมอนอนุญาตให้เขาไปนอนที่เตียงของตัวเองได้

เดสมอนจับตาดูทุกฝีก้าวจนเห็นอีกฝ่ายนอนลงไปดีแล้ว มือก็เอื้อมไปจับกางเขนเงินที่ห้อยออกมาจากกระเป๋ากางเกง โซ่สีเงินลอยออกมาจากอากาศพันรัดแขนขาของอาร์เธอร์ไว้กับเสาเตียง

"ทำบ้าอะไรของนาย ฉันไม่ใช่นักโทษหลบหนีนะ!"

"ไม่ต้องกังวล ฉันเลี่ยงให้ไม่กระทบบาดแผล"

"ใครเขาสนเรื่องนั้นกัน!"

เดสมอนปิดประตูห้องทิ้งให้อาร์เธอร์โวยวายอยู่อย่างนั้น

ที่เรือนเหยี่ยวส่งสาร เดสมอนเปิดจดหมายออกโดยใช้พลังทำให้ผนึกไม่เสียหาย เขาได้ความคิดนี้ได้มาจากที่อาร์เธอร์ใช้เปิดประตูห้องเพื่อหนีเมื่อคืน เดสมอนยังไม่ไว้ใจอดีตราชาแวมไพร์เต็มที่ แม้เจ้าตัวจะเป็นมนุษย์อยู่ หัวใจก็ยังเต้น ร่างกายยังคงอบอุ่น แต่พฤติกรรมบางอย่างก็มักจะทำให้เดสมอนเกิดความเคลือบแคลง โดยเฉพาะท่านอนที่เป็นเอกลักษณ์ของแวมไพร์ เผ่าพันธุ์ที่ใช้โลงศพต่างที่นอนหลับใหลในยามรุ่งอรุณ อาร์เธอร์ถอดแบบออกมาเหมือนทุกประการ เดสมอนจึงตัดสินใจเปิดจดหมายของอีกฝ่ายดู

'ถึงครอบครัวที่รัก

ผมยังไม่ตาย แต่ดูเหมือนจะเป็นผู้มีพลังพิเศษเลยถูกจับเข้าเป็นสมาชิกองค์กรฮันเตอร์

คนที่นี่เฮงซวยมากแต่ผมดูแลตัวเองได้ อีกอย่างยังมีรูมเมทที่พึ่งพาได้ ไม่ต้องเป็นห่วง

ถ้าหาทางกลับไปได้จะกลับไปทันที

ปล. เตรียมของสำหรับย้ายบ้านหนีองค์กรบัดซบนี่ให้ผมด้วย

รักและคิดถึง

อาร์เธอร์ แชมเบิร์ต'

เดสมอนอ่านจบก็เผลอหัวเราะออกมา เขาคงจะคิดมากไปเอง พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้จึงแอบโรยผงเงินใส่ทั่วทั้งในจดหมายจนเป็นเนื้อเดียวกับกระดาษแล้วปิดผนึกดังเดิมก่อนจะนำไปติดขาเหยี่ยวที่เกาะอยู่บนแขน สะบัดส่งมันขึ้นบิน

จากนั้นเขาก็เดินไปโรงอาหารเพื่อรับข้าวให้ตัวเองและอาร์เธอร์ไปกินที่ห้อง ฮันเตอร์เป็นพวกรักสันโดษ มีสมาชิกไม่มากที่จะมานั่งกินที่โรงอาหาร ยิ่งคนที่จับกลุ่มกินด้วยกันยิ่งมีน้อย ส่วนมากไม่เป็นสหายก็เป็นศิษย์อาจารย์

ด้วยเหตุนี้คนครัวจึงจัดอาหารไว้ในกล่องไม้เสียส่วนใหญ่ เมื่อเดินเข้ามาถึงก็หยิบออกไปได้เลย ทั้งสะดวกและรวดเร็วยิ่ง

เดสมอนคว้ากล่องไม้สองกล่องมาแล้วสาวเท้าตรงกลับห้อง ก่อนออกจากประตูโรงอาหารก็สวนเข้ากับกลุ่มคนสวมปลอกแขนสีเขียว คนริมสุดยื่นขาออกมาจงใจเตะเข้าที่กล่องอาหารในมือของเดสมอน

เดสมอนเพียงแค่เบี่ยงตัวออกเล็กน้อยแล้วเดินต่อโดยไม่สนใจ

ชายผมสีน้ำตาลเห็นแผนการกลั่นแกล้งของตนไม่สำเร็จก็ตะโกนออกมาด้วยความโมโห "หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ!"

เดสมอนไม่สนใจยังคงก้าวเท้าไปข้างหน้า สร้างความไม่พอใจให้กับกลุ่มคนข้างหลัง หนึ่งในนั้นเห็นเดสมอนไม่ยอมหยุดก็หยิบกางเขนเงินร่ายน้ำแข็งแช่ประตูโรงอาหารไว้ เดสมอนหยุดฝีเท้าลงทำให้ผู้ใช้พลังน้ำแข็งแค่นเสียงเย้ยหยัน แต่แล้วเดสมอนก็ก้าวเท้าต่อ

"ไม่เห็นเหรอว่าประตูถูกปิดตายไปแล้ว คิดจะพังออกไปหรือไง? คิดว่าเลื่อนเป็นฮันเตอร์ระดับสามแล้วจะทำลายข้าวของได้ตามใจชอบเหรอ ทุกคนไม่ได้ใจดีกับแกเหมือนคุณวาเนสซ่าหรอกนะ"

"หึ! อาศัยว่าคุณวาเนสซ่าใจดียอมต่อให้นายชนะการประลองแล้วจะทำตัวกร่างไม่เห็นหัวคนอื่นอยู่ในสายตาได้รึ คนทรยศอย่างแกอยู่ในองค์กรได้อีกไม่นานหรอก!"

"นั่นอะไร ถือข้าวกล่องสองกล่อง? อย่าบอกว่ากลายเป็นลูกน้องของเด็กใหม่ที่ตัวเองพามาไปแล้วล่ะ"

"ก็ว่าทำไมหลังจากกระตุ้นพลังพิเศษแล้วก็ไม่เห็นเจ้านั่นอีกเลย หรือความจริงแกเอาเขาไปขังไว้เพราะยอมรับไม่ได้ที่เขามีพลังกดข่มที่เหนือกว่าตัวเองกันแน่"

เดสมอนหยุดฝีเท้า ค่อยๆ หันหลังมาเผชิญหน้ากับกลุ่มฮันเตอร์ฝึกหัดอย่างมั่นคง อีกฝ่ายเห็นดังนั้นคิดว่ายั่วยุเดสมอนสำเร็จก็หัวเราะชอบใจออกมา กลุ่มคนเริ่มกระจายตัวออกไปรุมล้อมเดสมอนไว้ตรงกลาง

"พวกแก" นัยน์ตาสีน้ำเงินหม่นแสงจนเข้มขึ้น เดสมอนปรายตามองคนรอบๆ อย่างเย็นชาจนคนโดนมองต่างพากันขนหัวลุก

"พวกแกอย่ามาขัดขวางเวลากินข้าวของฉันนะโว้ย!"

สิ้นเสียงกลุ่มคนที่ล้อมเดสมอนไว้อยู่ก็โจมตีใส่พวกเดียวกันเอง คนหนึ่งถูกแช่แข็งจนถึงเอว คนหนึ่งซัดสายฟ้าไปช็อตคนข้างๆ อีกคนเหวี่ยงค้อนเงินใส่อีกคน โรงอาหารวุ่นวาย คนครัวพยายามออกมาห้ามพวกเขาเพื่อไม่ให้เกิดความเสียหายกับโรงอาหารไปมากกว่านี้

เดสมอนที่ยืนอยู่กลางวงล้อมแห่งความอลเวงถูกคว้ามือไว้ "ไปกันเถอะ"

อาร์เธอร์ลากเดสมอนออกประตูที่เขาใช้พลังกดข่มละลายน้ำแข็งไปแล้วตั้งแต่ตอนเข้ามา เดสมอนมองมือน้อยๆ ที่กำลังลากจูงเขา มือบอบบางสีขาวอมชมพูแสดงถึงเลือดที่ไหลเวียนอยู่ภายใน มือเล็กที่กำข้อมือเขาไว้แน่น มือที่อบอุ่นจนละลายกำแพงน้ำแข็งสูงชันที่เขาสร้างไว้ในใจ

อาร์เธอร์ที่จูงเขาอยู่ไม่ใช่ราชาแวมไพร์ แต่เป็นมนุษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่ มนุษย์ที่ปกป้องเขาไว้ครั้งแล้วครั้งเล่าทั้งที่ตัวเล็กเพียงครึ่งของเขา แรงก็น้อยไม่ถึงหนึ่งในสิบของเขา โดนเขารังแกเอาเปรียบมากมาย แต่สุดท้ายก็ยังเป็นคนเดียวที่เอาตัวเข้ามาบังเขาไว้ไม่ว่าจะในครั้งนี้หรือครั้งก่อน

เดสมอนรู้สึกหวงแหนคนตรงหน้าอย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน เขาปฏิญาณไว้กับตนเองในใจ

จะไม่มีวันยอมให้คนคนนี้กลายเป็นแวมไพร์โดยเด็ดขาด!

"นายมาที่โรงอาหารได้ยังไง?"

"บาทหลวงชไนเดอร์บอกว่าแผลฉันหายดีแล้วน่ะ ทำแผลเสร็จก็หิวเลยออกมาหาอะไรกิน"

ความจริงแล้วอาร์เธอร์ก็คิดจะแอบหนี แต่เขาดันหลงทางนี่สิ! พอมาใกล้โรงอาหารก็ได้ยินความคิดน่าโมโหของพวกฮันเตอร์ฝึกหัดที่มาหาเรื่องเดสมอน เขารู้สึกโกรธแทนเจ้าอดีตอัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้ยืนหยัดคนสุดท้ายคนนี้จริงๆ ถวายกายใจเพื่อปกป้องมนุษย์เหล่านี้ช่างไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย!

สุดท้ายก็บุกเข้ามาแล้วควบคุมจิตใจให้ฮันเตอร์พวกนั้นเห็นพวกเดียวกันเป็นเดสมอนที่กำลังโจมตีเพื่อนของตนอีกที แต่ละคนก็เห็นแบบนั้นเป็นทอดๆ จึงเกิดเหตุการณ์ตะลุมบอนยุ่งเหยิงในโรงอาหารขณะนี้

"บาทหลวงปลดโซ่ให้นายเหรอ?"

อาร์เธอร์เกือบหลุดพูดออกไปว่าเขาปลดมันออกเองได้ก่อนที่บาทหลวงจะมาซะอีก "ใช่แล้ว โซ่นั่นดูเปราะบางกว่าที่คิดนะ กางเขนของนายคุณภาพไม่ดีเหรอ? ขนาดกางเขนยังเอามารังแกกันได้ องค์กรเฮงซวยนี่มันน่าอยู่ตรงไหนฉันไม่เข้าใจนายเลยจริงๆ"

เดสมอนฟังอาร์เธอร์บ่นไปลากเขาไป สักพักก็กลับถึงห้องนอนของพวกเขา

"อันที่เข้ากับฉันเป็นของสืบทอดตระกูลหัวหน้าองค์กร ฉันไปแย่งไม่ได้เลยเอาอันอื่นมาแทน" เดสมอนอธิบายให้อาร์เธอร์ฟัง

"อ้อ"

อาร์เธอร์ไม่ได้แปลกใจกับคำตอบของเดสมอนมากนัก เพราะชาติที่แล้วเดสมอนก็ห้อยกางเขนเงินของตระกูลผู้สืบทอดหัวหน้าอัศวินศักดิ์สิทธิ์เช่นเดียวกัน กางเขนเงินที่สืบทอดมาจากตระกูลผู้นำทั้งสาม หอคอยอัศวินศักดิ์ องค์กรฮันเตอร์ และโบสถ์อาญาสวรรค์นั้นพิเศษตรงที่เป็นกางเขนเงินที่หลอมออกมาจากใจกลางกางเขนศักดิ์สิทธิ์ของทั้งสามสถานศักดิ์สิทธิ์โดยผู้ก่อตั้งทั้งสาม ผู้ที่ได้รับพรจากพระเจ้านำมาสู่โลกมนุษย์เป็นครั้งแรก จึงมีทั้งความบริสุทธิ์และพลังศักดิ์สิทธิ์ที่มากกว่ากางเขนเงินทั่วไป เดสมอนทั้งมีพลังสร้างเงินและแข็งแกร่งเป็นอย่างมากจึงไม่น่าแปลกใจที่จะได้รับเลือกจากกางเขนของทั้งสองตระกูล

เรื่องเหล่านี้ย่อมไม่สำคัญสำหรับราชาแวมไพร์ผู้เคยพิชิตลัทธิทั้งสามมาแล้ว อาร์เธอร์จึงสนใจสิ่งที่สำคัญมากกว่า

"กินข้าวกันเถอะ ฉันหิวจนแสบท้องไปหมดแล้ว"