บทที่ 5 จากนี้ไปนายมานอนเตียงฉัน

บทที่ 5

จากนี้ไปนายมานอนเตียงฉัน

อาร์เธอร์เปิดเปลือกตา แสงอาทิตย์สาดลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาสะท้อนกับใบหน้างดงามดังรูปสลักของเทพสวรรค์ ขาดเพียงความเย้ายวนอันเป็นเอกลักษณ์ของแวมไพร์ที่ใช้ในการล่อลวงเหยื่อ อาร์เธอร์ยกมือขึ้นมาบังแสงก่อนจะรีบหรี่ตาลงตามสัญชาตญาณ ด้วยกลัวว่าดวงตาทั้งสองข้างจะได้รับบาดเจ็บ

"ใครบังอาจเปิดหน้าต่างทิ้งไว้!"

"สายโด่งขนาดนี้เพิ่งตื่นยังจะโวยวายอีก"

เสียงเข้มตอกกลับมา อาร์เธอร์หันไปตามเสียง ชายหนุ่มผมดำตัดสั้นหน้าตาหล่อเหลาเย็นชากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะริมหน้าฝั่งตรงข้ามกับตัวเขา ดวงตาสีน้ำเงินเยียบเย็นภายใต้กรอบแว่นตวัดขึ้นมองเขาอย่างตำหนิติเตียน

แม้จะไม่ได้อยู่ในทั้งเครื่องแบบเกราะเหล็กอัศวินศักดิ์สิทธิ์และชุดหนังของฮันเตอร์ อาร์เธอร์ก็จำเขาได้เป็นอย่างดี

เดสมอน ไฮการ์เด้น

งั้นก่อนหน้านี้ก็ไม่ใช่ฝันน่ะสิ!

อาร์เธอร์กุมหน้าผาก "ครั้งนี้อะไรอีกล่ะ บาทหลวงศักดิ์สิทธิ์รึ?"

"เพ้อเจ้ออะไรของนาย ไม่ได้บาดเจ็บที่หัว ทำไมถึงพูดไม่รู้เรื่องได้"

อาร์เธอร์จิ๊ปาก เขาก็แค่พูดไปเรื่อยด้วยความสับสน ใครใช้ให้หมอนี่ลืมตาครั้งหนึ่งเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ครั้งหนึ่งเป็นฮันเตอร์กันล่ะ สับสนโว้ย!

ในเมื่อไม่ใช่ความฝัน แสดงว่าที่เขาบาดเจ็บก็เพื่อช่วยเดสมอนไม่ใช่หรือไง เจ้าคนเนรคุณ!

สรุปว่ากางเขนศักดิ์สิทธิ์ที่นี่ใช้ไม่ได้ผล แถมแผนการถูกขับออกจากองค์กรฮันเตอร์ก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า ยังไม่พอ ดันเล่นไปกดข่มคนกว่าพันคนไม่เว้นแม้กระทั่งหน่วยพิเศษ ทีนี้ความเกลียดชังที่ตัวเดสมอนก็ได้ย้ายมาที่ตัวเขาแทน

บัดซบ!

เจ้าบ้านั่นแค่หยอกฮันเตอร์ระดับหนึ่งนิดๆ หน่อยๆ ก็โดนลอบสังหารต่อหน้าสายตาคนมากมาย เขาไม่โดนหน่วยพิเศษรุมกระทืบคาห้องพยาบาลเลยล่ะ ว่าแต่ที่นี่คือห้องพยาบาลใช่ไหมนะ?

เดสมอนปิดหนังสือ เขาถอดแว่นเก็บเข้ากล่องให้เรียบร้อย ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นยืนสาวเท้าไปหาคนบนเตียงอีกฟากของห้อง มือเอื้อมไปคว้าเก้าอี้ใกล้ๆ ลากมาไว้ข้างเตียงแล้วนั่งลง "กินน้ำหน่อย"

น้ำสะอาดถูกรินออกจากเหยือกที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงจนเต็มแก้ว เดสมอนยื่นแก้วน้ำให้คนที่ยังนอนกุมหน้าผากอยู่บนเตียง

"ขอบคุณ" อาร์เธอร์ยันตัวขึ้นมาแต่กลับต้องร้องอุทานด้วยความเจ็บปวด

"ค่อยๆ ลุก" เดสมอนที่วางแก้วตอนไหนก็ไม่รู้เปลี่ยนมาเป็นประคองเขาลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงแทน

อาร์เธอร์เหงื่อผุดซึม การถูกศัตรูคู่อาฆาตเข้าประชิดตัวโดยไร้การป้องกันคือการกระทำที่ถึงตาย!

...หรือว่าเพราะเขาช่วยชีวิตไว้ หมอนี่เลยซาบซึ้ง ดีเสียอีก ได้ลูกน้องเป็นมนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุด!

"เดี๋ยวน้ำหกหมด ฉันไม่อยากต้องมานั่งเช็ดพื้นเช็ดเตียงให้นายหรอกนะ"

"..."

อาร์เธอร์รีบก้มหน้าจิบน้ำ เขาไม่อยากมองคนหน้าหล่อกวนบาทานี้อีกแม้วินาทีเดียว!

เดสมอนกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนที่มันจะหายวับไปเมื่ออาร์เธอร์เงยหน้า เมื่ออีกฝ่ายวางแก้วน้ำไว้อย่างเรียบร้อยดีจนไม่น่าจะทำหกเลอะเทอะแล้วจึงประกาศว่า

"ตั้งแต่นี้ไปนายต้องมานอนห้องเดียวกับฉัน" เพื่อจะได้ง่ายต่อการจับตาดูนาย

อาร์เธอร์ไอสำลักออกมาแม้จะกลืนน้ำหมดไปแล้ว "ว่าไงนะ?"

"ได้ยินชัดแล้วนี่ นายต้องมานอนห้องเดียวกับฉัน ทุกคืน ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป"

……….

หลังจากที่อาร์เธอร์สลบไปก็หงายหลังไปพิงในอ้อมอกแข็งแกร่งของเดสมอนอย่างพอดิบพอดี เดสมอนเห็นเขาเลือดออกมากจนปากซีดก็รีบช้อนตัวอุ้มคนพาไปห้องพยาบาล

ช่วงเวลานี้แวมไพร์ออกอาละวาด ฮันเตอร์ออกไปทำภารกิจมากมายจึงมีผู้บาดเจ็บเป็นจำนวนมาก ห้องพยาบาลค่อนข้างแน่นขนัด เรื่องที่โบสถ์มาถึงหูคนภายนอกอย่างรวดเร็ว เดสมอนที่อุ้มร่างโชกเลือดของอาร์เธอร์เข้ามาในห้องพยาบาลตกเป็นเป้าสายตาทันที บ้างมองมาด้วยความเกลียดชัง บ้างเพียงแค่อยากรู้อยากเห็น

บาทหลวงสองคนที่ประจำการอยู่รีบให้เดสมอนพาคนไปนอนบนเตียงผู้ป่วยสำรอง คนหนึ่งทำความสะอาดแผล คนหนึ่งท่องพระคัมภีร์ใช้วาจาศักดิ์สิทธิ์รักษาฟื้นฟูให้กับอาร์เธอร์

เดสมอนชำเลืองมองสายตามุ่งร้ายจากรอบห้อง "คุณพ่อ ที่นี่ไม่มีที่สำหรับให้เขานอนรักษา ฉันพาเขากลับไปนอนที่ห้องแล้วค่อยพามาให้คุณพ่อทั้งสองรักษาทุกวันได้หรือไม่?"

บาทหลวงสวดพระคัมภีร์เสร็จก็ยิ้มให้กับเดสมอน "ขอบคุณลูกที่เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ไม่ต้องพาเขามาหรอก พ่อจะไปรักษาให้ที่ห้องเอง"

"คุณพ่ออย่าลำบากเลย ช่วงนี้แวมไพร์ออกอาละวาด แค่งานที่นี่ก็หนักมากพอแล้ว" เดสมอนปฏิเสธ

บาทหลวงทำสีหน้าลำบากใจ "พ่อขอพูดตามตรง ลูกทั้งสองอยู่ที่นี่เกรงว่าจะมีผู้บาดเจ็บมากขึ้น" เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อกระซิบ "อีกอย่าง พ่อได้ยินมาว่าเขาทำให้กางเขนศักดิ์สิทธิ์ส่องสว่างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนงั้นเหรอ?"

เดสมอนพยักหน้า "เป็นเขา"

บาทหลวงทั้งสองสบตากัน "พ่อขอถามนามของเขาได้หรือไม่?"

"อาร์เธอร์" เดสมอนตอบโดยไม่ต้องคิด ชื่อของอดีตราชาแวมไพร์เขาจำได้เป็นอย่างดี "อาร์เธอร์ แชมเบิร์ต"

หลังจากนั้นเดสมอนก็อุ้มอาร์เธอร์ที่ยังไม่ได้สติไปนอนบนเตียงในห้องของเขา แล้วจึงไปที่ฝ่ายทรัพยากรในองค์กร เพื่อไปรับอุปกรณ์และปลอกแขนสีน้ำเงิน

ใช่แล้ว จากภารกิจครั้งล่าสุด วาเนสซ่าก็รับรองความสามารถของเขาว่าอยู่ในระดับหนึ่ง แต่เนื่องด้วยภารกิจล้มเหลวเหยื่อหนีไปได้จึงต่อรองมาได้แค่ฮันเตอร์ระดับสามเท่านั้น

แต่แค่นั้นก็เพียงพอสำหรับวาเนสซ่าแล้ว เธอช่วยพูดแทนเดสมอนขนาดนี้เพราะต้องการให้เขามาเป็นคู่หูกับเธอ ในความเป็นจริงเธอเลือกภารกิจที่ยากเกินความสามารถฮันเตอร์ฝึกหัดไปมากโข เพื่อหวังจะแนะนำเดสมอนเข้าสู่หน่วยพิเศษหน่วยเดียวกับเธอ แต่ภารกิจดันล้มเหลว เธอเองเป็นคนรู้ขอบเขตดีเลยไม่ได้ไปรบเร้าหัวหน้าองค์กร

ในชั่วขณะสุดท้ายที่เธอกำลังจะชักชวนเดสมอนให้มาเป็นคู่หูทำภารกิจด้วยกัน ก็มีคนมาแจ้งเธอว่าโดโรธี คู่หูคนเก่าของเธอกลับมาแล้วหลังจากหายตัวไปนานกว่าสามเดือน จนคนในองค์กรใกล้จะถอดใจที่จะตามหาและประกาศว่าเป็นบุคคลหายสาบสูญอยู่แล้ว วาเนสซ่าจึงรีบไปดูเธอทันที

เดสมอนยังไม่หมดธุระ เขาตรงไปยังโบสถ์อีกครั้ง ผู้คนแยกย้ายกันไปจนหมดเหลือเพียงบาทหลวงศักดิ์สิทธิ์กับชายวัยกลางคนไว้หนวดเคราตัดสั้นแซมสีขาวเล็กน้อย ชุดหนังสีดำของเขามีเอกลักษณ์โดดเด่นมากกว่าสมาชิกคนอื่น ที่แขนยังไม่สวมปลอกแขน เขาคือคาร์ลอส ฮันต์ หัวหน้าองค์กรฮันเตอร์คนปัจจุบัน

"หัวหน้า คุณพ่อ" เดสมอนกล่าวทักทายคนทั้งสอง

"มาแล้วรึ ฉันล่ะอยากรู้เสียจริงว่ากางเขนอันไหนจะเลือกเธอ" คาร์ลอสหลีกทางให้ผู้มาใหม่

ข้างหลังของหัวหน้าองค์กรคือโต๊ะตัวยาวบุหนังอย่างดี ข้างบนเรียงรายไปด้วยกางเขนเงินหลากหลายรูปแบบกว่าร้อยอัน บ้างเล็กบ้างใหญ่ บ้างมีลวดลายสวยงามบ้างมีตำหนิ บ้างฝังอัญมณีเลอค่า บ้างฝังกระดูกของปีศาจ

ฮันเตอร์กับอัศวินศักดิ์สิทธิ์มีการบริหารจัดการที่เหมือนกันอย่างหนึ่งคือ ในระดับฝึกหัดจะได้ใช้กางเขนเงินธรรมดาที่มีรูปแบบทั่วไปผลิตได้ง่ายและได้รับพรจากการสวดภาวนาเพียงครั้งเดียว แต่หากเลื่อนขั้นจากระดับฝึกหัดเป็นระดับสามก็จะได้รับกางเขนเงินเป็นของตนเอง กางเขนเงินที่ว่านั้นมีความพิเศษ ผ่านการสวดภาวนาและสำเร็จพรสองครั้งขึ้นไป ส่วนใหญ่เป็นของตกทอดผ่านมือสู่มือ หลอมขึ้นโดยบาทหลวงศักดิ์ระดับสูงในแต่ละยุคสมัย มีพลังศักดิ์สิทธิ์ที่มากกว่ากางเขนเงินปกติทั่วไปมาก เป็นสื่อกลางเชื่อมพลังพิเศษให้เรียกออกมาใช้ได้เป็นอย่างดี

ที่พิเศษกว่านั้นคือ กางเขนเงินแต่ละอันมีพลังศักดิ์สิทธิ์เป็นของมันเอง ดังนั้นจึงเป็นกางเขนเงินที่เลือกผู้ที่มีพลังเข้ากันกับตัวมันที่เป็นสื่อกลาง มิใช่ให้ผู้ใดมาหยิบไปใช้ตามใจชอบได้

เดสมอนเดินไปที่หน้าโต๊ะ เขากระตุ้นพลังออกมา แสงสีเงินก็สว่างเจิดจ้าทันทีเหมือนจุดคบเพลิง ทุกอณูบนโต๊ะสว่างสไวดังกางเขนเงินแย่งกันโอ้อวดโฉมของตัวเอง แต่ไม่ว่าแสงจากกางเขนเงินบนโต๊ะอันไหนก็ไม่สว่างเท่าแสงเงินจากกางเขนเงินที่ห้อยอยู่บนคอของหัวหน้าองค์กร...

……….

"ขอโทษนะคุณ เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนด้วยซ้ำ ตอนนี้ก็ไม่เรียกว่ารู้จักกันหรอกนะ เป็นคุณที่ลักพาตัวผมมาที่องค์กรบ้านี่ที่มีแต่คนบ้า ป่านนี้ที่บ้านผมจะเป็นห่วงมากแค่ไหน? เพื่อนผมจะรู้สึกผิดมากขนาดไหน? คุณไม่สนใจด้วยซ้ำ ตอนนี้ผมบาดเจ็บเพราะปกป้องคุณ คุณกลับไม่ให้แม้กระทั่งให้ผมมีห้องส่วนตัวดีๆ แต่ต้องมานอนกับคนที่ลักพาตัวผมมาเนี่ยนะ จะให้นอนหลับได้ยังไง?!"

เขาจะนอนห้องเดียวกับเดสมอนไม่ได้ นอกจากจะหนีไปตอนกลางคืนไม่ได้แล้วยังอันตรายเกินไปอีกต่างหาก ใครจะไปรู้ว่าเมื่อไรหมอนี่จะละเมอคิดว่าเขาเป็นปีศาจมาสับคอเขาตอนนอน ถ้าเกิดเขาแค่พลิกตัวเจ้าหมอนี่ก็คิดว่าศัตรูบุกรุกแล้วแทงหัวใจเขาตายล่ะ อยู่กับคนน่ากลัวแบบนี้ในหัวของอาร์เธอร์มีแต่ภาพร้อยแปดวิธีฆ่าราชาแวมไพร์ไร้พลังอาร์เธอร์ฉบับเดสมอนมนุษย์ผู้แข็งแกร่งที่สุด แล้วแบบนี้ใครมันจะไปกล้านอนหลับกันเล่า!

เดสมอนแววตาวูบไหว จริงสิ เขาเกือบลืมไปว่าในชาตินี้อาร์เธอร์ยังไม่ได้เป็นแวมไพร์ เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่เพิ่งเข้าสู่โลกแห่งผู้มีพลังพิเศษ และยังเป็นตัวเขาเองที่บังคับอาร์เธอร์ให้ก้าวเข้าสู่โลกแห่งนี้โดยไม่เคยถามความยินยอมของเจ้าตัว การที่จะมาปฏิบัติตัวแย่ๆ ใส่เขา เพราะมองว่าอีกฝ่ายคืออดีตราชาแวมไพร์นั้นออกจะ...ไม่ยุติธรรมไปบ้าง

จากเหตุการณ์พลังกดข่มเหนือผู้ใดเมื่อก่อนหน้า ทำให้เดสมอนคิดว่าในฐานะมนุษย์อาร์เธอร์อาจจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าตน ระหว่างที่รอเจ้าตัวฟื้นขึ้นมาเขาก็ตัดสินใจได้แล้ว เขาจะฝึกฝนคนคนนี้ให้กลายมาเป็นอาวุธต่อต้านปีศาจในสงครามวันพระจันทร์สีเลือด!

นายคือความหวังในการปกป้องโลกในชาตินี้ของฉัน

อาร์เธอร์เบิกตาโพลง เขานอนจ้องเพดานแบบนี้มานานหลายชั่วโมงแล้ว ดวงตาสีทองแอบเหลือบไปมองเดสมอนที่นอนอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้ามกลับสบตาเข้ากับดวงตาสีน้ำเงินเข้มดุดัน

"นอนได้แล้ว"

อาร์เธอร์ถูกจับได้ก็สะดุ้งตกใจรีบพลิกกายหันหน้าหนีเข้าหากำแพงแสร้งทำเป็นหลับ เดสมอนแม้ใจจะรำคาญแต่มุมปากก็อดที่จะยกขึ้นไม่ได้

อาร์เธอร์กลับตาสว่างมาก ใครจะไปข่มตาลงภายใต้การจับจ้องของคนที่ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะหันคมมีดเข้าใส่ แค่รู้สึกถึงสายตาที่จ้องเขม็งมาเขาก็หนาวสันหลังวูบแล้ว

อาร์เธอร์พลิกตัวเงียบๆ กลับมานอนหงายมือประสานอก ท่านี้สิจึงจะสบาย ปกติเขาก็นอนในโลงศพด้วยท่าทางเช่นนี้ อาร์เธอร์แสร้งหลับตาจนได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเดสมอนแล้วจึงค่อยๆ เลิกผ้าห่ม ย่องลงจากเตียงไม้เก่า เขาขยับตัวให้น้อยที่สุดถ่ายเทน้ำหนักไปที่สองเท้าแล้วเอนตัวลุกขึ้น

เอี๊ยด

เตียงเก่าลั่นเสียงออกมา อาร์เธอร์ตัวแข็งค้าง หันไปมองเดสมอนอย่างร้อนรน โชคดีที่อีกฝ่ายยังคงหลับอยู่ อาร์เธอร์ขยับตัวต่อ การเกร็งกล้ามเนื้อทำให้เขาเจ็บแผลจนน้ำตาเล็ด แต่เพื่ออิสรภาพอาร์เธอร์ได้แต่กัดฟันทน สุดท้ายก็ย่องมาจนถึงหน้าต่างที่เขาเปิดทิ้งไว้ก่อนนอน หน้าต่างบานนี้เขาดูมาดีแล้ว ถึงห้องของพวกเขาจะอยู่ชั้นสองแต่ก็สามารถกระโดดลงไปยังหลังคาที่ยื่นออกมาของระเบียงชั้นหนึ่งได้แล้วค่อยปีนลงไปอีกที อาร์เธอร์ดูให้แน่ใจว่าเดสมอนยังไม่ตื่นแล้วกระโดดปีนข้ามหน้าต่างลงไปทันที

จังหวะที่จะข้ามไปเท้ากลับเกี่ยวเข้ากับผ้าม่านจนเสียหลักพลัดตก อาร์เธอร์ทั้งตกใจทั้งกลัวว่าจะตกลงไปคอหักตายก่อนจะกลายเป็นแวมไพร์ จนเกือบจะร้องขอความช่วยเหลือออกมาอยู่แล้ว

หมับ!

มือแข็งแกร่งจับข้อเท้าของเขาเอาไว้ก่อนจะตกลงไป มือนั้นยังดึงเขากลับขึ้นไปในห้อง

ดวงตาสีน้ำเงินเย็นเฉียบจ้องมองคนที่เขาจับขาห้อยหัวอยู่ "จะไปไหน?"

สายตาคู่นั้นทำให้อาร์เธอร์หนาวยะเยือก เขากัดฟันตอบกลับหน้าตาย "นอนไม่หลับน่ะ เลยจะมาดูดวงจันทร์"

"ไปดูบนหลังคา?"

"ดูๆ ไปแล้วง่วงก็เลยเผลอหลับแล้วพลัดตกน่ะ ขอบคุณที่ช่วยนะ" ตอนที่พูดขอบคุณอาร์เธอร์แทบจะกัดลิ้นตัวเอง

"หึ" เดสมอนแค่นเสียงเย็นชา มือแกร่งบีบข้อเท้าเล็กจนอีกฝ่ายร้องโอดโอย เขาเหวี่ยงคนในมือโยนขึ้นไปบนเตียง

"จากนี้ไปนายมานอนเตียงฉัน"

"..."

เดสมอนให้คนที่คิดแต่จะหนีนอนด้านในชิดกำแพง ส่วนตนนอนอยู่ด้านนอก เตียงไม้เก่าๆ ของฮันเตอร์ระดับต่ำอย่างพวกเขาไม่ได้มีคุณภาพที่ดีนัก เพียงขยับตัวเล็กน้อยก็ส่งเสียงออกมา อีกทั้งขนาดก็ไม่ได้ใหญ่พอสำหรับคนสองจะนอนกางแขนกางขาได้อย่างสบายๆ อาร์เธอร์ที่ตัวค่อนข้างบางตะแคงตัวหันหน้าเข้าหากำแพงทำให้เหลือที่ไว้ให้เดสมอนนอนได้อย่างสบายๆ เขารอจนอีกฝ่ายนอนนิ่งไม่ไหวติง ลมหายใจสม่ำเสมอไปเกินชั่วโมงแล้วจึงวางใจหลับตาลง

แน่นอนว่าทั้งหมดนั่นคือการแสดง! ทั้งอยู่ผิดที่ผิดทางทั้งท่านอนก็ไม่ถูกจริต อาร์เธอร์จะไปหลับได้อย่างไร ตัวเขาเองดูการหลับของเดสมอนจากการหายใจ อีกฝ่ายเห็นแต่หลังของเขาก็คงได้แค่ฟังเสียงลมหายใจเช่นกัน

คราวนี้อาร์เธอร์จะไม่พลาดอีกซ้ำสอง แม้จะเคลื่อนไหวได้ลำบากแต่ทักษะย่องเบาของเขาก็ยังจัดว่าเป็นเลิศในหมู่มนุษย์ อาร์เธอร์ข้ามตัวเดสมอนหลุดพ้นจากเตียง หน้าต่างถูกปิดไปแล้ว เขาไม่คิดจะซ้ำรอยเดิมอีก เขาย่องไปที่ประตู หยิบกางเขนเงินที่บาทหลวงเอามาให้ตอนเปลี่ยนผ้าพันแผลขึ้นมา กระตุ้นพลังศักดิ์สิทธิ์ใช้เหมือนตอนป้องกันตัวแต่นำไปเคลือบตามข้อต่อต่างๆ ของประตูเพื่อควบคุมแทน อาร์เธอร์สะเดาะกลอนโดยไร้เสียงย่องออกนอกประตูแล้วปิดลงอย่างเงียบเชียบ

ยังไม่พ้นบริเวณหน้าประตูห้องอาร์เธอร์ก็ยังไม่วางใจ เดินย่องไปอีกสิบก้าวก่อนจะผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่เกร็งจนแผลปริ เขาเหลียวหลังมองประตูเป็นครั้งสุดท้าย อาร์เธอร์สบายใจแล้วก็วางฝ่าเท้าลงพื้นอย่างเต็มที่ ควงกางเขนเงินด้วยความเบิกบาน ใครจะไปคิดเล่าว่ากางเขนเงินอันแสนศักดิ์สิทธิ์ก็ใช้เป็นที่สะเดาะประตูให้นักย่องเบาได้

อาร์เธอร์สุขใจจนเกือบจะฮัมเพลงออกมา เขาโบกมือ ปากก็กระซิบกับตัวเองว่า "ลาขาด!"

เมื่อหันกลับมามองทางข้างหน้าใบหน้ายิ้มแย้มกลับชนเข้ากับแผงอกแข็งๆ จนเจ็บจมูก

"ลาใคร?"

เสียงเข้มเอ่ยออกมาห้วนๆ อย่างโกรธเคืองหนักไปทางเหนื่อยหน่ายใจ

อาร์เธอร์ปั้นหน้าตายด้วยความเคยชิน "เข้าห้องน้ำน่ะ"

"ห้องน้ำอยู่ทางนั้น" เดสมอนชี้ไปข้างหลังอาร์เธอร์

สุดท้ายเดสมอนก็ต้องลากคอเจ้าตัวแสบไปเฝ้าอยู่หน้าห้องน้ำแล้วลากคอกลับมาที่เตียง คราวนี้เขาไม่เพียงแต่ให้อาร์เธอร์นอนด้านใน แขนแกร่งที่ใหญ่กว่าแขนของอาร์เธอร์เกือบสองเท่ายังพาดรัดรอบตัวคนคิดหนีต่างโซ่ตรวนอีกต่างหาก

อาร์เธอร์นอนเบิกตาโพลงมองเพดาน เขาแทบจะน้ำตาไหลอยู่แล้ว นี่มันรังแกกันมากเกินไปแล้ว! เมื่อวานเขาไม่น่าไปสงสารไอ้คนน่าตายนี่เลย ปล่อยให้ตายๆ ไปเสียตั้งแต่ตอนนั้นก็ไม่ต้องมาทนทุกข์ทรมานแบบนี้แล้ว!

คืนแรกที่องค์กรฮันเตอร์ อาร์เธอร์ตาแข็งค้างมองเพดานจนถึงรุ่งสาง