ดาบสังหาร (Sword of Annihilation)

ดาบสังหาร (Sword of Annihilation)

last updateLast Updated : 2026-05-10
By:  ปัฐน์พีOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
47Chapters
643views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ไป๋เยว่หลิง เบื้องหน้า เขาคือคุณชายตระกูลใหญ่ สูง ขาว ผิวเนียน ดวงตาเรียวยาวราวภาพเขียน หล่อ ชุดขาวบริสุทธิ์(แซ่ไป๋(ขาว)) เป็นนักกระบี่อัจฉริยะในรอบร้อยปี แต่...หลังฉาก เขาเป็นลูกเลี้ยงที่ถูกกดขี่ดูถูกทุกอย่าง ถูกซ้อม วางยา ด่า เฆี่ยน และโดนขืนใจแบบวิปริต เขาจึงเป็นคนเก็บกด ไม่พูด แววตาเย็นชา และโดดเดี่ยว ....วันหนึ่งครอบครัวพ่อแม่เลี้ยงเขาถูกฆ่าล้างตระกูล แต่เขากลับหลงรักนักฆ่าคนนั้น....

View More

Chapter 1

คุณชายจันทราขาว

The soft glow of candlelight flickered across the dining room, dancing shadows against the walls. Aurora Steele stood behind the small cake she had baked herself, trying to steady her trembling hands. Her lips curved into a gentle smile, though it didn’t quite reach her eyes.

“Happy birthday, sweetheart.” She whispered as she set the cake before her daughter.

Six-year-old Elara sat at the head of the table she was turning seven, her chin propped on her tiny hands. Her big steele gray eyes shimmered beneath the candle’s glow, wide and hopeful, her silky black hair falling around her cheeks. But she didn’t move to blow out the flame.

Aurora crouched beside her, brushing a stray curl from her daughter’s face. “Go on, darling. Make a wish.”

Elara shook her head stubbornly, her lower lip jutting out. “Not yet. Daddy promised. He said he would bring my cake and we’ll blow out the candles together. I’ll wait.”

Aurora’s chest tightened. Her smile faltered for a moment before she forced it back into place.

“Elara… we can blow these out now, and when Daddy comes, we’ll do it again. Double wishes. Doesn’t that sound fun?”

“No.” Elara’s little voice was firm, though it wavered at the edges. She sat straighter, gripping the sides of her chair as if that would give her strength.

“Daddy said he’d come. He promised. And Daddy never breaks promises.”

Aurora’s heart clenched painfully. She reached for her daughter’s hand, warm and small in her own. She wanted so badly to tell her the truth, that Xavier had already chosen where he wanted to be tonight. That fate was cruel enough to align her daughter’s birthday with Jaxon’s, the boy who bore Xavier’s eyes. That at this very moment, Xavier was at Lilith’s side, celebrating another child.

But how could she tell Elara that her father’s love came with conditions?

Aurora bit down on her trembling lip. “Maybe he got held up at work,” she said softly, trying to keep her voice steady. “You know how busy Daddy can be.”

Elara’s brows furrowed, her lashes wet. “But it's late.” Elara countered knowing that there was no way her father would still be at the office at this time. Maybe he forgot?” she whispered. Then, with a spark of fragile hope, she turned her head quickly toward her mother. “Mommy, call him! Maybe if you remind him, he’ll come right now.”

Aurora hesitated. She already knew. She had overheard Xavier earlier that week, his voice low over the phone, softened in ways it never was for her.

“I’ll be there, Lilith. Don’t worry. I won’t miss Jaxon’s birthday for the world.”

Aurora had stood frozen in the hallway, every syllable a knife cutting deeper into her chest. Her husband, her daughter’s father, had chosen Lilith’s child over his own.

Still, she couldn’t crush the tender hope in Elara’s voice. She pulled out her phone with shaking hands. “Alright, let’s call him.”

The line rang once. Twice. Thrice. No answer.

Aurora forced a calm smile for Elara’s sake. “He might be in a meeting, let’s try again.”

She dialed again, holding her breath. The ringing stretched on endlessly until it cut off, unanswered. Her hand tightened around the phone, knuckles pale.

Elara’s eyes dimmed, but she leaned closer, whispering almost desperately, “Try again, Mommy. Please. Maybe he’ll pick up this time.”

Aurora pressed her lips together, fighting the sting in her chest. She tried again, and once more the call went unanswered. This time, a dull ache settled in her stomach, she knew Xavier wasn’t too busy. He was choosing not to answer.

She lowered the phone slowly, forcing herself to meet her daughter’s pleading gaze. “Sweetheart… Daddy isn’t picking up.”

Elara’s small shoulders slumped, the candlelight reflecting in the tears gathering at the corners of her eyes. She blinked hard, refusing to let them fall. “Maybe… maybe he’ll still come. He promised.” She whispered, almost to herself.

Aurora gathered her daughter into her arms, stroking her hair as her own throat tightened. She wanted to whisper comforts, to promise that everything would be alright, but the words caught in her throat.

Her phone buzzed.

Aurora glanced down, her blood running cold as the message lit the screen.

‘Stop bothering him. He is spending time with my son.’

Her fingers went numb around the device, the words searing into her chest. She could barely breathe.

Aurora’s vision blurred. For her daughter’s sake, she swallowed her sob and forced herself to stay silent, though inside her heart shattered into pieces.

Aurora’s chest tightened when she saw the stubborn tilt of her daughter’s chin. The flickering candle still sat unblown, its small flame wavering in the dim room.

“I don’t want to celebrate anymore, Mommy,” Elara whispered, her voice soft and tired as she pulled away from her mother's arms. She slid off the chair, her little hands brushing against her dress as she stared down at the floor. “I just want to go to bed.”

Aurora’s throat burned. She wanted to protest, to coax a smile from her child, but the disappointment clouding Elara’s eyes cut her too deeply.

She forced a small, wavering smile instead. “Okay, sweetheart,” she murmured softly. “Let’s get you ready for bed.”

She led Elara upstairs, her hand warm yet trembling around her daughter’s smaller one. In the quiet of the bedroom, Aurora helped her change into her pajamas, smoothing the fabric gently over the frail curve of her shoulders. Elara’s hair that was once thick and glossy was now thinned in uneven strands, and Aurora’s heart clenched painfully at the sight.

Tucking her beneath the blankets, Aurora picked up one of Elara’s favorite bedtime storybooks and settled at the edge of the bed. She began to read in a steady voice but her mind was elsewhere, heavy with the ache of Xavier’s absence.

Halfway through, Elara’s small voice broke the silence. “Mommy… does Daddy not love me anymore?”

Aurora froze. Her eyes lifted from the page, her breath catching. “Sweetheart… why would you ask that?” She asked gently, her voice careful, though her chest felt like it was splintering apart.

Elara’s wide eyes shimmered with unshed tears.

“Because… ever since Aunty Lilith came back, Daddy doesn’t play with me anymore. He doesn’t tuck me in. He doesn’t laugh with us like before.” She swallowed, her little voice trembling. “He promised he’d come today… but he didn’t. Did I do something wrong?”

Aurora’s hands shook as she closed the book, pressing it against her chest. She hadn’t realized just how much her daughter noticed, how much she carried in her tiny heart. Tears burned behind her eyes, but she forced them back, not wanting Elara to see her pain.

“No, my love.” She choked out, leaning forward to smooth back her daughter’s hair. She stared at the delicate frame beneath the blankets… there was a thinness to her arms and her plum cheeks were now hollow. Her baby had already been so unwell and still she carried these worries too.

Aurora pressed a kiss to her daughter’s forehead, her lips lingering as though she could shield her from the world with just that touch.

“You didn’t do anything wrong, baby. Everything will be fine. By morning, you’ll see.”

Elara’s lashes fluttered and her small body relaxing as sleep claimed her, trusting her mother’s promise. But as Aurora sat there, watching her daughter’s breathing even out, her own heart twisted.

Because even she didn’t believe the words she had just spoken.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
47 Chapters
คุณชายจันทราขาว
....เริ่มพลบค่ำแล้ว แสงจากดวงจันทร์เริ่มทอประกายเหนือยอดไม้เงาร่างสูงโปร่งในชุดขาวสะอาดราวหิมะ ยืนเดี่ยวกลางลานหินของสำนักกระบี่ผมดำยาวสลวยพลิ้วตามสายลม แววตาเย็นสงบ แต่ดาบในมือกลับคมกล้าไร้ผู้เทียบเขาคือ “ไป๋เยว่หลิง" อัจฉริยะกระบี่หนึ่งเดียวในร้อยปีทุกครั้งที่เขาวาดกระบี่ เงาของจันทร์ราวกับแตกกระจายไปทั่วลานประลองทั้งอาจารย์ ศิษย์พี่ ศิษย์น้อง แม้แต่ชาวบ้าน โดยเฉพาะผู้หญิง ต่างหลงไหลในรูปร่างหน้าตาที่หล่อราวเทพบุตรจากสวรรค์ของเขาแต่...เบื้องหลังแววตานิ่งสงบนี้ ซ่อนดวงใจที่เต็มไปด้วยบาดแผลเพราะยามก้าวข้ามประตูเรือนตระกูลใหญ่สกุลไป๋ เขากลับไม่มีวันใดสงบสุขพ่อเลี้ยงกับแม่เลี้ยงกลับกลั่นแกล้งเขาอย่างไร้ปรานีเขาถูกวางยาพิษในอาหารตั้งแต่เด็ก ตลอดจนถึงส่งคนลอบทำร้ายซ้อมเขาในยามค่ำคืนและหากเขาหยิบกระบี่ขึ้นมาตอบโต้ เขาจะถูกลงโทษด้วยการเฆี่ยนอย่างรุนแรงทุกครั้งบาดแผล...ที่ผู้อื่นไม่เห็น เหล่านั้นสะสมอยู่ในใจของเขามาตั้งแต่เด็กๆ จนบัดนี้เขาอายุได้ 18 ปีแล้วนั่นคือสาเหตุที่ไป๋เยว่หลิงชอบฝึกกระบี่อยู่ที่สำนักจนดึกดื่น ไม่อยากกลับบ้าน....ค่ำคืนนี้มืดเหมือนทุกคืน เด็กหนุ่มเดินก้าวเข้
Read more
เอ้า! นี่กระบี่ของเจ้า!
....ยามเช้าในตลาดคึกคักด้วยเสียงเรียกขายของของพ่อค้าแม่ค้า กลิ่นหอมของเกี๊ยวนึ่งร้อนและชาใหม่ลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นควันถ่าน ผู้คนพลุกพล่านขวักไขว่ ทั้งเด็กวิ่งเล่น ทั้งชาวบ้านหาบหามของ มอบชีวิตชีวาให้แก่เมืองแห่งนี้ณ หน้าร้านตีเหล็กเลี่ยวหยาง ไป๋เยว่หลิงยืนนิ่งรอร้านเปิด มือขวาถือปิ่นโตข้างในมีชามโจ๊กใส่เนื้อและผลไม้อยู่ ข้างเอวมีฝักกระบี่เปล่าห้อยเหน็บอยู่แต่ยืนรออยู่หลายชั่วยามร้านตีเหล็กก็ไม่เปิด จนป้าขายหมูร้านข้างๆหันมาบอกว่า"พ่อหนุ่ม ข้าว่าเจ้าเลี่ยหยางมันเมาไม่สร่างแน่ๆเลย มันก็ยังงี้แหละชอบออกไปกินเหล้ากับกลุ่มเพื่อนดึกๆดื่นๆ เดี๋ยวถ้ามันเปิดร้านแล้วข้าจะบอกให้ ท่านมาวันหลังเถอะนะ"ไป๋เยว่หลิงรับฟัง จึงนำปิ่นโตให้ท่านป้า "ท่านป้าข้าฝากให้เขาด้วย" แล้วเขาก็เดินจากไป...จริงๆเลี่ยงหยางแอบมองจากด้านในร้านผ่านช่องเล็กๆ "ไอ้หน้าหล่อนี่ ตื้อข้าจริง!""เอายังไงดีหัวหน้า เมื่อคืนก็ต้องยกเลิกเพราะมัน" ลูกน้องข้าง ๆ พูดกับเลี่ยหยาง"เราล้างสกุลมัน ตอนนี้มันล่วงรู้เงามือของเรา ไม่ควรปล่อยให้มีชีวิตอยู่ต่อไป..."เลี่ยหยางพูดขัด "รอก่อน ข้าอยากดูมันอีกสักพัก"ลูกน้องคนสนิทไม่พอใจ แต่ก็ไ
Read more
ของรักของข้า
....เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดแรกเพิ่งสาดผ่านกลุ่มควันเตาถ่าน ร้านตีเหล็กของเลี่ยหยางยังคงมีเสียงค้อนกระทบเหล็กดังกังวาน ตึง! ตึง! ตึง! ทว่าเสียงนั้นกลับถูกกลบด้วยเสียงเกราะเหล็กกึกก้องย่ำพื้นดินเป็นจังหวะ พริบตาเดียว หน้าร้านก็ถูกทหารติดอาวุธครบมือหลายสิบคนล้อมแน่นเลี่ยหยางสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก แต่ใบหน้าเขาพยายามนิ่งเฉย ไม่ให้เห็นความคิดข้างในใจ"ตามข้ามา!"เลี่ยหยางทำสัญญาณมือบอกลูกน้องของเขาเองที่ปลอมตัวเป็นชาวบ้านว่าห้ามเคลื่อนไหวเสียงโซ่เหล็กกระทบกัน กรุ๊งกริ๊ง… ดังสะท้อนออกมา มีเจ้าหน้าที่ 2 นายก้าวเข้ามาจับแขนเลี่ยหยางบิดไพล่หลัง แล้วใช้โซ่ล่ามรัดแน่นจนเส้นเอ็นปูดโปน เลี่ยหยางยังคงนิ่ง สายตาคมเย็นไม่ไหวติง ทหารกดบ่าของเขา บังคับให้ก้าวเดินต่อหน้าผู้คนในตลาด ผู้คนแตกตื่นแห่กันมามุงดู บางคนซุบซิบด้วยความหวาดกลัว บางคนเพียงยืนนิ่งไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ภาพช่างตีเหล็กที่เคยส่งเสียงหัวเราะยียวนกลับถูกลากไปดั่งนักโทษโฉด มันเหมือนฟ้าผ่าลงกลางเมืองพวกเจ้าหน้าที่พาเขาฝ่าฝูงชน ก้าวเข้าสู่ถนนใหญ่ที่มุ่งตรงไปยังว่าการอำเภอ เสียงกลองยามดัง ตึง…ตึง…ตึง คล้ายประกาศให้ทั้งเมืองร
Read more
สองต่อสองในบ้านสกุลไป๋
....เสียงฝนโปรยปรายลงบนหลังคา กลิ่นหินและดินชื้นผสมกลิ่นสมุนไพรคละคลุ้งในเรือนเงียบงัน เลี่ยหยางนอนตะแคงอยู่บนเตียง ร่างเปลือยท่อนบนเผยกล้ามเนื้อแข็งแรงแต่เต็มไปด้วยบาดแผลโบยที่แตกฉาน เหงื่อเย็นเกาะทั่วผิว เขาหอบหายใจแรง ทุกจังหวะไอทำให้เลือดซึมออกมาจากผ้าพันแผลไป๋เยว่หลิงนั่งนิ่งตรงเก้าอี้ไม้ใกล้เตียง ชุดขาวของเขาสะอาดหมดจด ตัดกับความมืดรอบห้อง สายตาคมกริบไม่กะพริบ จ้องเพียงร่างบนเตียง คล้ายไม่ใช่สายตาของมนุษย์ แต่เป็นสัตว์ร้ายที่จ้องสมบัติชิ้นเดียวในโลกของมัน“คุณชายไป๋… จ้องข้าแบบนี้ข้ากลัวนะ ...อย่างกับจะกลืนกินเสียอย่างนั้นแหละ บรื๋อ!”เลี่ยหยางหัวเราะแห้ง ๆ ทั้งที่เจ็บจนขยับแทบไม่ได้ ไป๋เยว่หลิงยกมือช้า ๆ วางลงบนอกแข็งแรงที่เปื้อนเลือด นิ้วเรียวยาวกดแน่นจนเลี่ยหยางขมวดคิ้วเพราะเจ็บเลี่ยหยางกัดฟันแน่น แต่ริมฝีปากยังคงยกยิ้ม “โอ้ย! คุณชาย! ข้าเจ็บนะ!”ไป๋เยว่หลิงโน้มกายลงใกล้ กระซิบติดริมฝีปาก “นี่… เพราะเจ้าทิ้งผลไม้ข้าตกพื้น” น้ำเสียงหวานปนบีบบังคับเลี่ยหยางหัวเราะแหะ ๆ เบา ๆ ทั้งที่หายใจหอบ “ข้าไมได้ได้ตั้งใจคุณชาย....ข้าแค่เห็นท่านงดงาม!”ไป๋เยว่หลิงนิ่งไปเพียงชั่วครู่ ก่
Read more
ราชบุตรเขย
(1 เดือนผ่านไป).....ณ ร้านตีเหล็กในตลาด เลี่ยหยางกลับมาทำงานได้ปกติแล้ว ป้าร้านขายหมูเดินมาตีก้นเลี่ยหยางดังเพี๊ยะ!"เดี๋ยวนี้ก้นนิ่มจังเลยนะ! โน่น! คุณชายหน้าหล่อเอาอาหารมาให้เจ้าแล้ว"เลี่ยหยางเงยหน้ามองเห็นเยว่หลิงเดินมาแต่ไกล คุณชายในชุดขาวบริสุทธิ์ร่างสูงผมสีดำหน้าตาหล่อดุจเซียนจากสวรรค์ เขาช่างโดดเด่นกว่าทุกๆคน มองกี่ครั้งเลี่ยหยางก็ไม่เคยรู้สึกเบื่อ เมื่อเยว่หลิงมาถึงหน้าร้านเขาจ้องมองหน้าของเลี่ยหยาง แม้ใบหน้าจะเย็นชา แต่แววตานั้นกลับดูสดใสมีความสุข"วันนี้วาสนาปากข้าจะเป็นสิ่งใดหนอ?" เลี่ยหยางทักทายแบบกวนๆเยว่หลิงเปิดปิ่นโตออกมา เป็นอาหาร 2 อย่าง1. ข้าวต้มทรงเครื่องราชสำนัก ประกอบด้วย ข้าวเหนียว, ถั่ว, ธัญพืช และผลไม้อบ ซึ่งปกติแล้วจัดเสริฟเฉพาะโต๊ะอาหารในคฤหาสน์ขุนนางขึ้นไปเท่านั้น2. ปลาต้มไท่จื่อ เป็นปลาสดทั้งตัว นึ่งกับขิง, ต้นหอม และซอสพิเศษ วัตถุดิบหายาก ปรุงละเอียดเพื่อคงรสชาติเนื้อปลา เป็นสัญลักษณ์ถึงความสง่างามและยศศักดิ์ของพวกขุนนางขึ้นไป"โอ้โห! หลิงหลิง อาหารล้ำค่าเช่นนี้เจ้าคิดว่าข้าเป็นมหาเสนาบดีหรือไง?""ข้าทำเอง..." ไป๋เยวหลิงพูดเบาๆเลี่ยหยางไม่รอช้ารีบใช้
Read more
ไปกันเถอะ...
เลี่ยหยางเอาเสื้อขาวที่พกมาด้วยโยนให้เยว่หลิง"ใส่ซะ! ขืนยังแก้ผ้าแบบนี้ สาวๆคงไม่เหลือมาหาข้า!"เยว่หลิงรับเสื้อมาสวมใส่เรียบร้อย เป็นเสื้อสีขาวที่เขาชอบใส่ไปร้านตีเหล็กประจำนั่นเอง แต่ไม่ใช่ชุดเก่าของเขา เป็นเสื้อใหม่ที่เลี่ยหยางแอบสั่งตัดให้"เอ้า! เจ้าคงขาดสิ่งนี้ไม่ได้" เลี่ยหยางยื่นกระบี่คมวาววับให้เยว่หลิง ๆ รับถือไว้ในมือมั่นก่อนที่ไป๋เยว่หลิงและเลี่ยหยางจะออกไปทางหน้าต่าง เลี่ยหยางเกาศรีษะแล้วหันมาพูดกับองค์หญิง"เอ่อ...ข้ามันคนเรียนมาน้อย แต่...องค์หญิง หากทุกปัญหาต้องให้คนอื่นแก้แทน แล้วต่างอะไรกับเด็กที่ยังหัดเดินพะยะค่ะ?”“การตัดสินใจคือกระบี่เล่มแรกของชีวิต พระองค์จะกล้าใช้มันหรือจะปล่อยให้ขึ้นสนิมอยู่ในฝัก ก็อยู่ที่ตัวพระองค์เองนะ”องค์หญิงฟังทุกคำที่เลี่ยหยางพูดด้วยแววตาที่ซึมซับอะไรบางอย่างเข้าในจิตใจตัวเอง แล้วเลี่ยหยางและเยว่หลิงก็กระโจนหน้าต่างออกไปห้องหออยู่ด้านบนสุด ทำให้ทั้งคู่ตอนนี้อยู่บนหลังคาสูงสุดของตำหนักรับรอง"ท่านจะไปไหนค่ำคืนส่งตัว? ราชบุตรเขย!"เสียงเล็กแหลมก้องชัดนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคือขันทีชราในชุดหม่นใบหน้าซีดนั่นเอง"อ้าว นังสุ่น! เผือกเรื่องผ
Read more
คืนนั้นในกระท่อม
.....ฝนตกหนัก เลี่ยหยางและเยว่หลิงซึ่งออกไปเดินเที่ยวลำธารรีบวิ่งกลับมาที่กระท่อมในสภาพเปียกปอน"หลิงหลิงเจ้ารีบไปเอาเสื้อมาเปลี่ยนเร็ว เดี๋ยวจะไม่สบาย" เลี่ยหยางถอดเสื้อออกเห็นหน้าอกใหญ่ กล้ามแขน ไหล่กว้าง ท้องซิกแพ็คแน่น ๆ ผิวสีนวลอมทองจากการอยู่หน้าเตาหลอมเหล็กร้อนมานาน ใบหน้าคม ๆ แต่แฝงความกวนและยั่วเย้า มือใหญ่แต่เรียวกระชับเยว่หลิงยืนตรง ในสภาพเปลือยท่อนบน เขากำลังปลดมัดผมออกเห็นสีดำยาวสลวย มือเรียวเล็กเหมือนผู้หญิง ขาวเนียนละเอียดสะท้อนแสงเทียนอ่อน ๆ ใบหน้าหวานละมุน ริมฝีปากอิ่มสีชมพู ทำให้เลี่ยหยางอดไม่ได้ที่จะเลื่อนสายตามอง"ข้าลืมเก็บผ้าที่ตากไว้...""ซวยแล้ว!" เลี่ยหยางเกาหัว "เสื้อก็เปียกใส่ก็จะไม่สบาย งั้นก็แก้ผ้าอยู่อย่างนี้แหละ" เลี่ยหยางท้าวเอวบ่นอุบ ท่านี้ของเขายิ่งทำให้เห็นกล้ามแขน กล้ามท้อง รวมถึงหน้าอกที่นูนออกมาอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น เยว่หลิงแอบมองตรงหน้าอกและท้องไม่ละสายตาเลี่ยหยางเข้ามาใกล้ เยว่หลิงรู้สึกถึงความอบอุ่นของร่างสูงสง่าไหล่กว้าง ก่อนที่แขนแข็งแรงจะเอื้อมมาสัมผัสหลังศีรษะเขา มือใหญ่แต่แผ่วเบา ลูบไล้ผมสีดำยาวสลวยของเยว่หลิงอย่างระมัดระวัง ช่วยเช็ดหยดฝ
Read more
(ภาคฉางอัน) ข้าแค่มากินแพะตุ๋น
....นครฉางอัน เมืองที่ยิ่งใหญ่แห่งแผ่นดินแถบตะวันออก กำแพงเมืองสูงตระหง่านทอดยาวสุดสายตา ประตูเมืองใหญ่สร้างด้วยศิลาแข็งแรง มีประตูไม้โอ๊กหุ้มเหล็กที่เมื่อเปิดออกก็เหมือนเปิดรับสายน้ำแห่งผู้คนและพ่อค้าจากทั่วสารทิศถนนหลวงกว้างใหญ่ตรงแนวเหนือใต้ตัดผ่านใจกลางนคร ราวกับกระดูกสันหลังของมังกร ทิวแถวร้านค้าและตลาดคึกคักไปด้วยเสียงตะโกนขายของ กลิ่นอาหารหอมอบอวล ทั้งเนื้อย่างร้อนฉ่า ขนมแป้งหวาน และเครื่องเทศจากแดนไกลที่ถูกลำเลียงมาทางเส้นทางสายไหมณ ด่านตรวจคนเข้าเมืองเยว่หลิงและเลี่ยหยางยืนเข้าแถวต่อคิวอยู่ เหลืออีก 1 คิวก็จะถึงพวกเขาแล้ว"รถม้าเจ้าขนอะไรมา?" ทหารถามชายพ่อค้าที่กำลังปาดเหงื่อด้วยท่าทางกังวล เขาเข้าไปใกล้นายทหารแล้วหยิบถุงเงินเล็ก ๆ ใส่มือ"แหะ ๆ นี่เป็นสินน้ำใจเล็กๆน้อย ๆ เป็นค่าสุราให้นายท่านขอรับ""ผ่านได้!" ชายพ่อค้าให้คนงานจูงรถม้าเข้าเมืองไปอย่างง่ายดายพอถึงคิวเยว่หลิงและเลี่ยหยาง ทหารก็ทำหน้าเข้มขรึมใส่"พวกเจ้าจะพกกระบี่และดาบเข้าเมืองรึ?" แล้วนายทหารเอื้อมมือไปจะจับกระบี่เยว่หลิน แต่เยว่หยิงไม่ให้จับ"กระบี่ข้า เจ้าไม่คู่ควร..." เลี่ยหยางทำหน้ากลุ้มใจ ไอ้หล่อปากแกว
Read more
(ภาคฉางอัน) ท่านลุง
ทันใดนั้นก็ประตูก็เปิดดังปัง"ฮ่า ๆ เลี่ยหยางเจ้ามาฉางอันตั้งแต่เมื่อไหร่?" เป็นชายอายุ 50 - 60 ผิวสีน้ำผึ้ง แต่งกายมอมแมมชุดช่างตีเหล็ก"ท่านลุง" เลี่ยหยางยิ้มแล้วโบกมือทักทาย ท่านลุงเมื่อเห็นหลานชายก็รีบเข้ามานั่ง ก้นกระแทกเก้าอี้จนสั่น เอาแขนโอบไหล่หลานดึงศรีษะเข้ามาใกล้เลี่ยหยางซึ่งกำลังกินเนื้อแพะอยู่นั้นสำลักเล็กน้อย แต่สู้แรงแขนใหญ่ ๆ ล่ำ ๆ ของลุงไม่ได้จึงได้แต่คล้อยศรีษะมาตามแรงแขน"ป่ะ! ไปกินข้าวบ้านลุงกัน" แล้วท่านลุงก็ดึงเลี่ยหยางให้ลุกขึ้น พาออกจากร้านเยว่หลิงคีบชิ้นสุดท้ายใส่ปากค่อยๆบรรจงกิน แล้วลุกขึ้นวางเงินไว้ที่โต๊ะแล้วเดินออกตามเลี่ยหยางไปทันทีเยว่หลิงออกจากร้านมามองซ้าย-ขวา เขาเห็นขอบชายเสื้อเลี่ยหยางอยู่ซอกมุมตึกเขาจึงเดินเข้าไปเมื่อเขาไปถึง ก็มีมีดสั้นจ่อคอเขาทันที และผู้ที่ถือก็ไม่ใช่ใคร ท่านลุงของเลี่ยหยางนั่นเอง"ท่านไม่ควรอยู่ใกล้หลานข้า ราชบุตรเขย!" แววตาท่านลุงดูเกรี้ยวกราดเคร่งขรึมต่างจากท่าทางสนุกสนานในร้านแพะตุ๋น"อย่า!" เลี่ยหยางยกมือห้าม"หึ! หลานข้า ลุงทำเพื่อปกป้องเจ้า""ไม่ใช่! อย่าทำอะไรลุงข้า! หลิงหลิง!!"ท่านลุงเหลือบตาจากสายตาเย็นชาไร้ความรู
Read more
(ภาคฉางอัน) เทศกาลเลือด
....ค่ำคืนที่ท้องฟ้าเต็มไปด้วยแสงโคม พร่างพรายราวหมู่ดาวทั้งปวงถูกชักลงมาโลดแล่นบนแผ่นดิน เมืองฉางอันสว่างไสวสวยงามที่สุดแห่งรอบปี ผู้คนแต่งกายงดงาม แห่กันมาชมโคมไฟและกายกรรมในลานพิธีหลัก ทว่าภายใต้ความบันเทิงกลับซ่อนคมดาบและเพลิงมรณะเสียงดนตรีและเสียงหัวเราะขาดสะบั้นลง เมื่อ นักกายกรรมสวมหน้ากาก พลันกระโจนออกจากเวที ดาบและหอกสั้นที่ซ่อนมาถูกชักออกพร้อมเพรียง เป้าหมายไม่ใช่การแสดงอีกต่อไป หากคือชีวิตขององค์รัชทายาทที่ประทับอยู่ท่ามกลางขุนนางทันทีที่โลหะปะทะกัน เสียงฆ้องกลองแห่งงานรื่นเริงพลันกลายเป็นสัญญาณแห่งหายนะนักฆ่ากลุ่มอื่นที่ซ่อนตัวอยู่ตามหอสังเกตการณ์ จุดระเบิดดินประสิวขึ้นพร้อมกัน เปลวเพลิงกระจายสะบั้น เสียงระเบิดดังสะท้านจนพื้นหินสั่นสะเทือน หอสังเกตการณ์หลายแห่งทรุดตัวลง ไฟลุกท่วมเหมือนเสาหลักเพลิงกลางคืนโคมไฟที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความสุข พลันร่วงหล่นลงมาจากเชือกและเสาสูง ตกกระทบหลังคาไม้และผ้าแพรของร้านค้า เกิดเป็น ทะเลเพลิง ลามไปทั่วตลาดเสียงกรีดร้องดังแข่งกับเสียงระเบิด ผู้คนวิ่งหนีตายชนกันระเนระนาด เด็กหลงร้องหาแม่ หญิงสาวสะดุดล้มกลางฝูงชน ชายแก่ถูกไฟคลอกจนวิ่งไม่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status