ดาบสังหาร (Sword of Annihilation)

ดาบสังหาร (Sword of Annihilation)

last update最終更新日 : 2026-05-31
作家:  ปัฐน์พี完了
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
49チャプター
910ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

พระเอกเก่ง

นายเอกเก่ง

กำลังภายใน

อัจฉริยะ

โหดร้าย/เหี้ยมโหด

อิสระ

รักแรกพบ

ความรักต้องห้าม

การฝึกฝน

ไป๋เยว่หลิง เบื้องหน้า เขาคือคุณชายตระกูลใหญ่ สูง ขาว ผิวเนียน ดวงตาเรียวยาวราวภาพเขียน หล่อ ชุดขาวบริสุทธิ์(แซ่ไป๋(ขาว)) เป็นนักกระบี่อัจฉริยะในรอบร้อยปี แต่...หลังฉาก เขาเป็นลูกเลี้ยงที่ถูกกดขี่ดูถูกทุกอย่าง ถูกซ้อม วางยา ด่า เฆี่ยน และโดนขืนใจแบบวิปริต เขาจึงเป็นคนเก็บกด ไม่พูด แววตาเย็นชา และโดดเดี่ยว ....วันหนึ่งครอบครัวพ่อแม่เลี้ยงเขาถูกฆ่าล้างตระกูล แต่เขากลับหลงรักนักฆ่าคนนั้น....

もっと見る

第1話

คุณชายจันทราขาว

Isabel terdiam kaku. Melalui pintu yang setengah terbuka, dia melihat Haikal bersandar di sofa, menempelkan foto Silvana Yamin di bibirnya!

Pria itu memejamkan mata, jakunnya bergerak-gerak, suaranya serak luar biasa. "Silvana .... Sayang ...."

Meski telah berkali-kali bercinta dengannya, Haikal tidak pernah benar-benar bahagia. Namun kini, pria itu memanggil nama Silvana dan melihat fotonya, dia bisa dengan mudah menemukan kebahagiaan sesaat.

Menyaksikan pemandangan ini, Isabel merasa dirinya seolah-olah jatuh ke dalam gua es.

Detik berikutnya, ponsel berdering tiba-tiba. Haikal menenangkan dirinya sejenak sebelum menjawab panggilan tersebut.

Begitu telepon terhubung, suara sahabatnya, Elio Lukman, yang tak percaya terdengar di ujung telepon.

"Haikal, kamu sungguh mau beli penawaran Silvana besok?"

"Kamu lupa bagaimana dia mencampakkanmu dulu? Pas kamu bangkrut, dia malah menjalin hubungan dengan putra kepala sekolah hanya demi mendapatkan kuota kuliah di luar negeri. Sekarang begitu kamu berhasil bangkit kembali, dia balik menempel padamu. Wanita seperti ini ...."

Haikal memejamkan matanya sejenak, suaranya rendah dan dalam. "Aku tahu dia materialistis, egois, dan munafik."

Dia berhenti sejenak, lalu tertawa getir. "Tapi aku sangat mencintainya."

"Selama bertahun-tahun ini, aku hampir gila memikirkannya."

Napas Elio makin cepat. "Bagaimana dengan Isabel? Dia pacarmu sekarang. Kamu anggap dia sebagai apa!"

Haikal memijat pangkal hidungnya. "Aku sudah mencobanya, tapi aku nggak bisa menyukainya."

"Begitu kamu bertemu dengan orang yang tepat, maka orang lain hanyalah sebuah kompromi."

"Isabel sangat baik, tapi bagiku, dia hanya sekadar kompromi."

Elio menghela napas. "Kamu .... Entah obat sihir macam apa yang telah diberikan Silvana padamu! Kalau Isabel tahu kamu memperlakukannya seperti ini, dia pasti akan meninggalkanmu, dan kamu pasti akan menyesal!"

Suara Haikal terdengar sedikit lelah. "Kalau dia mau pergi, biarlah dia pergi."

"Hubungan kami sudah terlalu lama, aku nggak sanggup minta putus dengannya."

"Kalau dia minta putus, itu akan melegakan bagiku."

Melihat Haikal menutup telepon dan bersiap masuk, Isabel menjadi pucat dan buru-buru berlari kembali ke kamar mandi sambil gemetar.

Air pancuran membasahi tubuhnya yang gemetar, membuatnya tanpa sadar teringat kembali adegan saat pertama kali bertemu Haikal.

Itu adalah upacara pembukaan tahun pertama SMA. Sebagai ketua OSIS, Haikal sedang berpidato di atas panggung.

Dia mengenakan kemeja putih, tampak tenang dan elegan, dengan celana hitam yang membalut kakinya yang panjang dan ramping. Dia memancarkan aura bangsawan yang alami, dan yang paling mencolok adalah wajahnya yang sangat tampan. Saat dia mendongak, semua gadis di auditorium tersentak kaget.

Isabel berdiri di tengah kerumunan, memperhatikan jari-jarinya yang terdefinisi dengan baik menyentuh mikrofon dengan lembut, jakunnya bergerak perlahan sembari dia berbicara.

Saat itu, dia seolah mendengar suara detak jantungnya sendiri.

"Hei, kenapa melamun?" Sahabatnya, Nadia Lamono, menyenggolnya dengan siku. "Itu kakakku, tampan, 'kan?"

Kemudian, dia mengetahui bahwa ada sebuah pepatah yang beredar di SMA: [Bisa dimaklumi jika tidak mengenal kepala sekolah, tetapi tidak bisa dimaafkan jika tidak mengenal idola sekolah, Haikal Lamono.]

Haikal menjadi pujaan semua gadis di sekolah, tetapi dia selalu menjaga jarak dan menolak semua pernyataan cinta dengan sopan. Seiring waktu, semua orang mengira dia tidak tertarik pada wanita.

Isabel juga hanya berani melirik pria itu beberapa kali ketika dia datang bertamu di rumah Nadia.

Sampai Silvana pindah ke sekolah mereka.

Dia mengejar Haikal dengan penuh semangat dan gigih, bagai nyala api.

Semua orang mengira dia akan ditolak seperti gadis-gadis lain, tetapi tiga bulan kemudian, Haikal menerima perasaannya.

Isabel tidak akan pernah melupakan hari itu. Dia berdiri di sudut gedung sekolah dan menyaksikan Haikal mendorong Silvana ke dinding dan menciumnya.

Jari-jari Haikal yang panjang dan ramping menyusuri rambut Silvana, matanya yang biasanya tenang kini menyala dengan gairah. Itu adalah sisi Haikal yang belum pernah dilihatnya sebelumnya.

Isabel hanya menyaksikan Haikal kehilangan kendali berulang kali karena Silvana.

Haikal rela mengantre semalaman demi membelikan barang edisi terbatas untuk Silvana, berkelahi demi Silvana, dan bolos kelas demi pergi ke konser bersama Silvana.

Sampai memasuki tahun ketiga kuliah, Keluarga Lamono bangkrut.

Silvana langsung mencampakkannya, dan pergi ke luar negeri bersama putra kepala sekolah. Sebelum berangkat, dia berkata, "Haikal, kamu nggak bisa berikan apa yang kuinginkan."

Pria yang biasanya begitu arogan itu, sampai rela mengejar mobil Silvana hingga dua km jauhnya.

Haikal memohon berulang kali, tetapi wanita itu tidak menoleh sedikit pun.

Sejak itu, Haikal seolah-olah hidup tanpa tujuan. Isabel mengikutinya secara diam-diam karena khawatir, hingga ketahuan oleh pria itu.

"Kenapa kamu selalu mengikutiku?" tanya Haikal sambil berbalik.

Isabel tergagap dan tidak bisa menjawabnya.

"Kamu menyukaiku?" tanya Haikal dengan blak-blakan. "Kalau begitu, ayo kita pacaran."

Setelah mereka bersama, Isabel baru menyadari bahwa Haikal menyetujuinya hanya demi melupakan hubungan menyakitkan itu.

Namun, Isabel masih tetap melakukannya dengan sukarela, memperlakukan pria itu dengan baik, dan menghangatkan hatinya.

Kemudian, sepertinya Haikal secara bertahap juga mulai mencintainya.

Pria itu mulai mengingat hari ulang tahunnya, mulai membuatkan air gula merah untuknya saat menstruasi, dan saat terjadi petir, dia akan memeluknya sambil tersenyum dan berkata, "Jangan takut, Sayang".

Setelah dia sukses dan berhasil membangkitkan kembali Keluarga Lamono, dia makin menyayangi Isabel.

Sampai dua minggu lalu, mereka bertemu Silvana, yang bekerja sebagai pelayan di sebuah klub.

Silvana tanpa sengaja mengotori gaun Isabel, dan Haikal dengan dingin menuntut agar dia membayar ganti rugi sebesar 10 miliar.

"Aku nggak punya uang, tapi aku masih perawan. Aku akan melelang keperawananku dan mengambil uangnya untuk membayarmu, oke?" kata Silvana dengan mata merah.

Haikal mencubit dagunya, suaranya dingin. "Baiklah, uangnya harus aku terima dalam waktu tiga hari."

Malam itu, Isabel berbaring di ranjang besar mereka dan menyaksikan Haikal berada di ruang kerja selama dua jam. Pria itu keluar dengan bau asap yang sangat menyengat.

Haikal berbaring membelakanginya dan tidak tidur sepanjang malam.

Ternyata, pria itu sudah memutuskan untuk menawar lelang keperawanan Silvana sejak saat itu.

Ternyata, di balik kebenciannya yang mendalam, tersembunyi gelombang kerinduan dan cinta.

Ternyata, alasan pria itu tidak bisa melepaskan hasrat terpendamnya setiap kali mereka tidur bersama selama bertahun-tahun ini hanyalah karena Isabel bukanlah tujuan akhirnya, melainkan hanya persinggahan baginya.

Saat menatap bayangan pucat dirinya di cermin, Isabel tiba-tiba tertawa. Ketika tertawa, air matanya juga tanpa disadari ikut mengalir.

Isabel mampu mencintai, dan mampu melepaskan.

Haikal seharusnya mengatakan padanya kalau dia tidak mencintainya.

Dia juga tidak akan menempel terus pada pria itu.

Isabel mematikan pancuran, mengambil ponselnya, dan mengirim pesan.

...

Keesokan paginya, ketika Haikal selesai sarapan dan hendak keluar, Isabel juga keluar dengan pakaian rapi.

"Kok bangun begitu pagi? Kenapa nggak tidur sedikit lebih lama?"

Isabel menundukkan pandangannya. "Aku ada urusan hari ini."

Haikal tersenyum lembut. "Ayo kuantar."

Di dalam mobil, Haikal baru saja menanyakan ke mana dia akan pergi ketika ponselnya berdering.

Suara asisten terdengar melalui gagang telepon. "Pak Haikal, pelelangan Nona Silvana akan diadakan malam ini. Apa Anda ingin hadir secara langsung?"

Mata Haikal menjadi gelap. "Ya."

Pria itu berhenti sejenak, lalu menambahkan, "Aku akan ke sana sekarang."

Setelah menutup telepon, dia menatap Isabel, hendak mencari alasan, tetapi wanita itu sudah menyeringai.

Haikal sepertinya sangat takut lelang keperawanan Silvana akan ditawar oleh orang lain.

Dia berbicara sebelum pria itu sempat membuka mulut, "Pergilah kalau kamu ada urusan. Aku bisa sendiri."

Haikal tidak terlalu memikirkannya dan sudah tidak sabar untuk pergi.

"Oke. Isabel, hati-hati di jalan."

Isabel tidak menjawab. Setelah keluar dari mobil, dia memanggil taksi lain dan pergi ke kafe di mana dia berencana bertemu dengan sahabatnya, Nadia.

Begitu masuk ke dalam, Nadia langsung berlari menghampiri dan meraih tangannya. Matanya memerah.

"Isabel, kamu serius dengan pesan yang kamu kirim padaku tadi malam? Kamu benar-benar ingin menikah dengan Keluarga Sumargo menggantikanku?"

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
49 チャプター
คุณชายจันทราขาว
....เริ่มพลบค่ำแล้ว แสงจากดวงจันทร์เริ่มทอประกายเหนือยอดไม้เงาร่างสูงโปร่งในชุดขาวสะอาดราวหิมะ ยืนเดี่ยวกลางลานหินของสำนักกระบี่ผมดำยาวสลวยพลิ้วตามสายลม แววตาเย็นสงบ แต่ดาบในมือกลับคมกล้าไร้ผู้เทียบเขาคือ “ไป๋เยว่หลิง" อัจฉริยะกระบี่หนึ่งเดียวในร้อยปีทุกครั้งที่เขาวาดกระบี่ เงาของจันทร์ราวกับแตกกระจายไปทั่วลานประลองทั้งอาจารย์ ศิษย์พี่ ศิษย์น้อง แม้แต่ชาวบ้าน โดยเฉพาะผู้หญิง ต่างหลงไหลในรูปร่างหน้าตาที่หล่อราวเทพบุตรจากสวรรค์ของเขาแต่...เบื้องหลังแววตานิ่งสงบนี้ ซ่อนดวงใจที่เต็มไปด้วยบาดแผลเพราะยามก้าวข้ามประตูเรือนตระกูลใหญ่สกุลไป๋ เขากลับไม่มีวันใดสงบสุขพ่อเลี้ยงกับแม่เลี้ยงกลับกลั่นแกล้งเขาอย่างไร้ปรานีเขาถูกวางยาพิษในอาหารตั้งแต่เด็ก ตลอดจนถึงส่งคนลอบทำร้ายซ้อมเขาในยามค่ำคืนและหากเขาหยิบกระบี่ขึ้นมาตอบโต้ เขาจะถูกลงโทษด้วยการเฆี่ยนอย่างรุนแรงทุกครั้งบาดแผล...ที่ผู้อื่นไม่เห็น เหล่านั้นสะสมอยู่ในใจของเขามาตั้งแต่เด็กๆ จนบัดนี้เขาอายุได้ 18 ปีแล้วนั่นคือสาเหตุที่ไป๋เยว่หลิงชอบฝึกกระบี่อยู่ที่สำนักจนดึกดื่น ไม่อยากกลับบ้าน....ค่ำคืนนี้มืดเหมือนทุกคืน เด็กหนุ่มเดินก้าวเข้
続きを読む
เอ้า! นี่กระบี่ของเจ้า!
....ยามเช้าในตลาดคึกคักด้วยเสียงเรียกขายของของพ่อค้าแม่ค้า กลิ่นหอมของเกี๊ยวนึ่งร้อนและชาใหม่ลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นควันถ่าน ผู้คนพลุกพล่านขวักไขว่ ทั้งเด็กวิ่งเล่น ทั้งชาวบ้านหาบหามของ มอบชีวิตชีวาให้แก่เมืองแห่งนี้ณ หน้าร้านตีเหล็กเลี่ยวหยาง ไป๋เยว่หลิงยืนนิ่งรอร้านเปิด มือขวาถือปิ่นโตข้างในมีชามโจ๊กใส่เนื้อและผลไม้อยู่ ข้างเอวมีฝักกระบี่เปล่าห้อยเหน็บอยู่แต่ยืนรออยู่หลายชั่วยามร้านตีเหล็กก็ไม่เปิด จนป้าขายหมูร้านข้างๆหันมาบอกว่า"พ่อหนุ่ม ข้าว่าเจ้าเลี่ยหยางมันเมาไม่สร่างแน่ๆเลย มันก็ยังงี้แหละชอบออกไปกินเหล้ากับกลุ่มเพื่อนดึกๆดื่นๆ เดี๋ยวถ้ามันเปิดร้านแล้วข้าจะบอกให้ ท่านมาวันหลังเถอะนะ"ไป๋เยว่หลิงรับฟัง จึงนำปิ่นโตให้ท่านป้า "ท่านป้าข้าฝากให้เขาด้วย" แล้วเขาก็เดินจากไป...จริงๆเลี่ยงหยางแอบมองจากด้านในร้านผ่านช่องเล็กๆ "ไอ้หน้าหล่อนี่ ตื้อข้าจริง!""เอายังไงดีหัวหน้า เมื่อคืนก็ต้องยกเลิกเพราะมัน" ลูกน้องข้าง ๆ พูดกับเลี่ยหยาง"เราล้างสกุลมัน ตอนนี้มันล่วงรู้เงามือของเรา ไม่ควรปล่อยให้มีชีวิตอยู่ต่อไป..."เลี่ยหยางพูดขัด "รอก่อน ข้าอยากดูมันอีกสักพัก"ลูกน้องคนสนิทไม่พอใจ แต่ก็ไ
続きを読む
ของรักของข้า
....เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดแรกเพิ่งสาดผ่านกลุ่มควันเตาถ่าน ร้านตีเหล็กของเลี่ยหยางยังคงมีเสียงค้อนกระทบเหล็กดังกังวาน ตึง! ตึง! ตึง! ทว่าเสียงนั้นกลับถูกกลบด้วยเสียงเกราะเหล็กกึกก้องย่ำพื้นดินเป็นจังหวะ พริบตาเดียว หน้าร้านก็ถูกทหารติดอาวุธครบมือหลายสิบคนล้อมแน่นเลี่ยหยางสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก แต่ใบหน้าเขาพยายามนิ่งเฉย ไม่ให้เห็นความคิดข้างในใจ"ตามข้ามา!"เลี่ยหยางทำสัญญาณมือบอกลูกน้องของเขาเองที่ปลอมตัวเป็นชาวบ้านว่าห้ามเคลื่อนไหวเสียงโซ่เหล็กกระทบกัน กรุ๊งกริ๊ง… ดังสะท้อนออกมา มีเจ้าหน้าที่ 2 นายก้าวเข้ามาจับแขนเลี่ยหยางบิดไพล่หลัง แล้วใช้โซ่ล่ามรัดแน่นจนเส้นเอ็นปูดโปน เลี่ยหยางยังคงนิ่ง สายตาคมเย็นไม่ไหวติง ทหารกดบ่าของเขา บังคับให้ก้าวเดินต่อหน้าผู้คนในตลาด ผู้คนแตกตื่นแห่กันมามุงดู บางคนซุบซิบด้วยความหวาดกลัว บางคนเพียงยืนนิ่งไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ภาพช่างตีเหล็กที่เคยส่งเสียงหัวเราะยียวนกลับถูกลากไปดั่งนักโทษโฉด มันเหมือนฟ้าผ่าลงกลางเมืองพวกเจ้าหน้าที่พาเขาฝ่าฝูงชน ก้าวเข้าสู่ถนนใหญ่ที่มุ่งตรงไปยังว่าการอำเภอ เสียงกลองยามดัง ตึง…ตึง…ตึง คล้ายประกาศให้ทั้งเมืองร
続きを読む
สองต่อสองในบ้านสกุลไป๋
....เสียงฝนโปรยปรายลงบนหลังคา กลิ่นหินและดินชื้นผสมกลิ่นสมุนไพรคละคลุ้งในเรือนเงียบงัน เลี่ยหยางนอนตะแคงอยู่บนเตียง ร่างเปลือยท่อนบนเผยกล้ามเนื้อแข็งแรงแต่เต็มไปด้วยบาดแผลโบยที่แตกฉาน เหงื่อเย็นเกาะทั่วผิว เขาหอบหายใจแรง ทุกจังหวะไอทำให้เลือดซึมออกมาจากผ้าพันแผลไป๋เยว่หลิงนั่งนิ่งตรงเก้าอี้ไม้ใกล้เตียง ชุดขาวของเขาสะอาดหมดจด ตัดกับความมืดรอบห้อง สายตาคมกริบไม่กะพริบ จ้องเพียงร่างบนเตียง คล้ายไม่ใช่สายตาของมนุษย์ แต่เป็นสัตว์ร้ายที่จ้องสมบัติชิ้นเดียวในโลกของมัน“คุณชายไป๋… จ้องข้าแบบนี้ข้ากลัวนะ ...อย่างกับจะกลืนกินเสียอย่างนั้นแหละ บรื๋อ!”เลี่ยหยางหัวเราะแห้ง ๆ ทั้งที่เจ็บจนขยับแทบไม่ได้ ไป๋เยว่หลิงยกมือช้า ๆ วางลงบนอกแข็งแรงที่เปื้อนเลือด นิ้วเรียวยาวกดแน่นจนเลี่ยหยางขมวดคิ้วเพราะเจ็บเลี่ยหยางกัดฟันแน่น แต่ริมฝีปากยังคงยกยิ้ม “โอ้ย! คุณชาย! ข้าเจ็บนะ!”ไป๋เยว่หลิงโน้มกายลงใกล้ กระซิบติดริมฝีปาก “นี่… เพราะเจ้าทิ้งผลไม้ข้าตกพื้น” น้ำเสียงหวานปนบีบบังคับเลี่ยหยางหัวเราะแหะ ๆ เบา ๆ ทั้งที่หายใจหอบ “ข้าไมได้ได้ตั้งใจคุณชาย....ข้าแค่เห็นท่านงดงาม!”ไป๋เยว่หลิงนิ่งไปเพียงชั่วครู่ ก่
続きを読む
ราชบุตรเขย
(1 เดือนผ่านไป).....ณ ร้านตีเหล็กในตลาด เลี่ยหยางกลับมาทำงานได้ปกติแล้ว ป้าร้านขายหมูเดินมาตีก้นเลี่ยหยางดังเพี๊ยะ!"เดี๋ยวนี้ก้นนิ่มจังเลยนะ! โน่น! คุณชายหน้าหล่อเอาอาหารมาให้เจ้าแล้ว"เลี่ยหยางเงยหน้ามองเห็นเยว่หลิงเดินมาแต่ไกล คุณชายในชุดขาวบริสุทธิ์ร่างสูงผมสีดำหน้าตาหล่อดุจเซียนจากสวรรค์ เขาช่างโดดเด่นกว่าทุกๆคน มองกี่ครั้งเลี่ยหยางก็ไม่เคยรู้สึกเบื่อ เมื่อเยว่หลิงมาถึงหน้าร้านเขาจ้องมองหน้าของเลี่ยหยาง แม้ใบหน้าจะเย็นชา แต่แววตานั้นกลับดูสดใสมีความสุข"วันนี้วาสนาปากข้าจะเป็นสิ่งใดหนอ?" เลี่ยหยางทักทายแบบกวนๆเยว่หลิงเปิดปิ่นโตออกมา เป็นอาหาร 2 อย่าง1. ข้าวต้มทรงเครื่องราชสำนัก ประกอบด้วย ข้าวเหนียว, ถั่ว, ธัญพืช และผลไม้อบ ซึ่งปกติแล้วจัดเสริฟเฉพาะโต๊ะอาหารในคฤหาสน์ขุนนางขึ้นไปเท่านั้น2. ปลาต้มไท่จื่อ เป็นปลาสดทั้งตัว นึ่งกับขิง, ต้นหอม และซอสพิเศษ วัตถุดิบหายาก ปรุงละเอียดเพื่อคงรสชาติเนื้อปลา เป็นสัญลักษณ์ถึงความสง่างามและยศศักดิ์ของพวกขุนนางขึ้นไป"โอ้โห! หลิงหลิง อาหารล้ำค่าเช่นนี้เจ้าคิดว่าข้าเป็นมหาเสนาบดีหรือไง?""ข้าทำเอง..." ไป๋เยวหลิงพูดเบาๆเลี่ยหยางไม่รอช้ารีบใช้
続きを読む
ไปกันเถอะ...
เลี่ยหยางเอาเสื้อขาวที่พกมาด้วยโยนให้เยว่หลิง"ใส่ซะ! ขืนยังแก้ผ้าแบบนี้ สาวๆคงไม่เหลือมาหาข้า!"เยว่หลิงรับเสื้อมาสวมใส่เรียบร้อย เป็นเสื้อสีขาวที่เขาชอบใส่ไปร้านตีเหล็กประจำนั่นเอง แต่ไม่ใช่ชุดเก่าของเขา เป็นเสื้อใหม่ที่เลี่ยหยางแอบสั่งตัดให้"เอ้า! เจ้าคงขาดสิ่งนี้ไม่ได้" เลี่ยหยางยื่นกระบี่คมวาววับให้เยว่หลิง ๆ รับถือไว้ในมือมั่นก่อนที่ไป๋เยว่หลิงและเลี่ยหยางจะออกไปทางหน้าต่าง เลี่ยหยางเกาศรีษะแล้วหันมาพูดกับองค์หญิง"เอ่อ...ข้ามันคนเรียนมาน้อย แต่...องค์หญิง หากทุกปัญหาต้องให้คนอื่นแก้แทน แล้วต่างอะไรกับเด็กที่ยังหัดเดินพะยะค่ะ?”“การตัดสินใจคือกระบี่เล่มแรกของชีวิต พระองค์จะกล้าใช้มันหรือจะปล่อยให้ขึ้นสนิมอยู่ในฝัก ก็อยู่ที่ตัวพระองค์เองนะ”องค์หญิงฟังทุกคำที่เลี่ยหยางพูดด้วยแววตาที่ซึมซับอะไรบางอย่างเข้าในจิตใจตัวเอง แล้วเลี่ยหยางและเยว่หลิงก็กระโจนหน้าต่างออกไปห้องหออยู่ด้านบนสุด ทำให้ทั้งคู่ตอนนี้อยู่บนหลังคาสูงสุดของตำหนักรับรอง"ท่านจะไปไหนค่ำคืนส่งตัว? ราชบุตรเขย!"เสียงเล็กแหลมก้องชัดนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคือขันทีชราในชุดหม่นใบหน้าซีดนั่นเอง"อ้าว นังสุ่น! เผือกเรื่องผ
続きを読む
คืนนั้นในกระท่อม
.....ฝนตกหนัก เลี่ยหยางและเยว่หลิงซึ่งออกไปเดินเที่ยวลำธารรีบวิ่งกลับมาที่กระท่อมในสภาพเปียกปอน"หลิงหลิงเจ้ารีบไปเอาเสื้อมาเปลี่ยนเร็ว เดี๋ยวจะไม่สบาย" เลี่ยหยางถอดเสื้อออกเห็นหน้าอกใหญ่ กล้ามแขน ไหล่กว้าง ท้องซิกแพ็คแน่น ๆ ผิวสีนวลอมทองจากการอยู่หน้าเตาหลอมเหล็กร้อนมานาน ใบหน้าคม ๆ แต่แฝงความกวนและยั่วเย้า มือใหญ่แต่เรียวกระชับเยว่หลิงยืนตรง ในสภาพเปลือยท่อนบน เขากำลังปลดมัดผมออกเห็นสีดำยาวสลวย มือเรียวเล็กเหมือนผู้หญิง ขาวเนียนละเอียดสะท้อนแสงเทียนอ่อน ๆ ใบหน้าหวานละมุน ริมฝีปากอิ่มสีชมพู ทำให้เลี่ยหยางอดไม่ได้ที่จะเลื่อนสายตามอง"ข้าลืมเก็บผ้าที่ตากไว้...""ซวยแล้ว!" เลี่ยหยางเกาหัว "เสื้อก็เปียกใส่ก็จะไม่สบาย งั้นก็แก้ผ้าอยู่อย่างนี้แหละ" เลี่ยหยางท้าวเอวบ่นอุบ ท่านี้ของเขายิ่งทำให้เห็นกล้ามแขน กล้ามท้อง รวมถึงหน้าอกที่นูนออกมาอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น เยว่หลิงแอบมองตรงหน้าอกและท้องไม่ละสายตาเลี่ยหยางเข้ามาใกล้ เยว่หลิงรู้สึกถึงความอบอุ่นของร่างสูงสง่าไหล่กว้าง ก่อนที่แขนแข็งแรงจะเอื้อมมาสัมผัสหลังศีรษะเขา มือใหญ่แต่แผ่วเบา ลูบไล้ผมสีดำยาวสลวยของเยว่หลิงอย่างระมัดระวัง ช่วยเช็ดหยดฝ
続きを読む
(ภาคฉางอัน) ข้าแค่มากินแพะตุ๋น
....นครฉางอัน เมืองที่ยิ่งใหญ่แห่งแผ่นดินแถบตะวันออก กำแพงเมืองสูงตระหง่านทอดยาวสุดสายตา ประตูเมืองใหญ่สร้างด้วยศิลาแข็งแรง มีประตูไม้โอ๊กหุ้มเหล็กที่เมื่อเปิดออกก็เหมือนเปิดรับสายน้ำแห่งผู้คนและพ่อค้าจากทั่วสารทิศถนนหลวงกว้างใหญ่ตรงแนวเหนือใต้ตัดผ่านใจกลางนคร ราวกับกระดูกสันหลังของมังกร ทิวแถวร้านค้าและตลาดคึกคักไปด้วยเสียงตะโกนขายของ กลิ่นอาหารหอมอบอวล ทั้งเนื้อย่างร้อนฉ่า ขนมแป้งหวาน และเครื่องเทศจากแดนไกลที่ถูกลำเลียงมาทางเส้นทางสายไหมณ ด่านตรวจคนเข้าเมืองเยว่หลิงและเลี่ยหยางยืนเข้าแถวต่อคิวอยู่ เหลืออีก 1 คิวก็จะถึงพวกเขาแล้ว"รถม้าเจ้าขนอะไรมา?" ทหารถามชายพ่อค้าที่กำลังปาดเหงื่อด้วยท่าทางกังวล เขาเข้าไปใกล้นายทหารแล้วหยิบถุงเงินเล็ก ๆ ใส่มือ"แหะ ๆ นี่เป็นสินน้ำใจเล็กๆน้อย ๆ เป็นค่าสุราให้นายท่านขอรับ""ผ่านได้!" ชายพ่อค้าให้คนงานจูงรถม้าเข้าเมืองไปอย่างง่ายดายพอถึงคิวเยว่หลิงและเลี่ยหยาง ทหารก็ทำหน้าเข้มขรึมใส่"พวกเจ้าจะพกกระบี่และดาบเข้าเมืองรึ?" แล้วนายทหารเอื้อมมือไปจะจับกระบี่เยว่หลิน แต่เยว่หยิงไม่ให้จับ"กระบี่ข้า เจ้าไม่คู่ควร..." เลี่ยหยางทำหน้ากลุ้มใจ ไอ้หล่อปากแกว
続きを読む
(ภาคฉางอัน) ท่านลุง
ทันใดนั้นก็ประตูก็เปิดดังปัง"ฮ่า ๆ เลี่ยหยางเจ้ามาฉางอันตั้งแต่เมื่อไหร่?" เป็นชายอายุ 50 - 60 ผิวสีน้ำผึ้ง แต่งกายมอมแมมชุดช่างตีเหล็ก"ท่านลุง" เลี่ยหยางยิ้มแล้วโบกมือทักทาย ท่านลุงเมื่อเห็นหลานชายก็รีบเข้ามานั่ง ก้นกระแทกเก้าอี้จนสั่น เอาแขนโอบไหล่หลานดึงศรีษะเข้ามาใกล้เลี่ยหยางซึ่งกำลังกินเนื้อแพะอยู่นั้นสำลักเล็กน้อย แต่สู้แรงแขนใหญ่ ๆ ล่ำ ๆ ของลุงไม่ได้จึงได้แต่คล้อยศรีษะมาตามแรงแขน"ป่ะ! ไปกินข้าวบ้านลุงกัน" แล้วท่านลุงก็ดึงเลี่ยหยางให้ลุกขึ้น พาออกจากร้านเยว่หลิงคีบชิ้นสุดท้ายใส่ปากค่อยๆบรรจงกิน แล้วลุกขึ้นวางเงินไว้ที่โต๊ะแล้วเดินออกตามเลี่ยหยางไปทันทีเยว่หลิงออกจากร้านมามองซ้าย-ขวา เขาเห็นขอบชายเสื้อเลี่ยหยางอยู่ซอกมุมตึกเขาจึงเดินเข้าไปเมื่อเขาไปถึง ก็มีมีดสั้นจ่อคอเขาทันที และผู้ที่ถือก็ไม่ใช่ใคร ท่านลุงของเลี่ยหยางนั่นเอง"ท่านไม่ควรอยู่ใกล้หลานข้า ราชบุตรเขย!" แววตาท่านลุงดูเกรี้ยวกราดเคร่งขรึมต่างจากท่าทางสนุกสนานในร้านแพะตุ๋น"อย่า!" เลี่ยหยางยกมือห้าม"หึ! หลานข้า ลุงทำเพื่อปกป้องเจ้า""ไม่ใช่! อย่าทำอะไรลุงข้า! หลิงหลิง!!"ท่านลุงเหลือบตาจากสายตาเย็นชาไร้ความรู
続きを読む
(ภาคฉางอัน) เทศกาลเลือด
....ค่ำคืนที่ท้องฟ้าเต็มไปด้วยแสงโคม พร่างพรายราวหมู่ดาวทั้งปวงถูกชักลงมาโลดแล่นบนแผ่นดิน เมืองฉางอันสว่างไสวสวยงามที่สุดแห่งรอบปี ผู้คนแต่งกายงดงาม แห่กันมาชมโคมไฟและกายกรรมในลานพิธีหลัก ทว่าภายใต้ความบันเทิงกลับซ่อนคมดาบและเพลิงมรณะเสียงดนตรีและเสียงหัวเราะขาดสะบั้นลง เมื่อ นักกายกรรมสวมหน้ากาก พลันกระโจนออกจากเวที ดาบและหอกสั้นที่ซ่อนมาถูกชักออกพร้อมเพรียง เป้าหมายไม่ใช่การแสดงอีกต่อไป หากคือชีวิตขององค์รัชทายาทที่ประทับอยู่ท่ามกลางขุนนางทันทีที่โลหะปะทะกัน เสียงฆ้องกลองแห่งงานรื่นเริงพลันกลายเป็นสัญญาณแห่งหายนะนักฆ่ากลุ่มอื่นที่ซ่อนตัวอยู่ตามหอสังเกตการณ์ จุดระเบิดดินประสิวขึ้นพร้อมกัน เปลวเพลิงกระจายสะบั้น เสียงระเบิดดังสะท้านจนพื้นหินสั่นสะเทือน หอสังเกตการณ์หลายแห่งทรุดตัวลง ไฟลุกท่วมเหมือนเสาหลักเพลิงกลางคืนโคมไฟที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความสุข พลันร่วงหล่นลงมาจากเชือกและเสาสูง ตกกระทบหลังคาไม้และผ้าแพรของร้านค้า เกิดเป็น ทะเลเพลิง ลามไปทั่วตลาดเสียงกรีดร้องดังแข่งกับเสียงระเบิด ผู้คนวิ่งหนีตายชนกันระเนระนาด เด็กหลงร้องหาแม่ หญิงสาวสะดุดล้มกลางฝูงชน ชายแก่ถูกไฟคลอกจนวิ่งไม่
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status