บทที่ 3

ชายหนุ่มรั้งรอจังหวะกระทั่งเห็นราตรีดาววางถาดลงกับโต๊ะเพื่อเก็บแก้วจึงเดินตรงปรี่เข้าไปหาแล้วล็อคตัวราตรีดาวไว้รวดเร็ว นั่นทำให้เธอเกิดอาการเหวอทันทีก่อนจะขยับหนีและปัดป้องทว่าสุดท้ายก็พลาดพลั้งถูกโรจน์ล็อคตัวเอาไว้ได้ 

“โรจน์เดี๋ยว” วิทย์ที่เห็นเหตุการณ์พยายามห้าม ทว่าจังหวะนั้นโรจน์ที่จับใบหน้าของราตรีดาวไว้ได้แล้วก็ออกแรงบีบจนปากของเธออ้าออก เสี้ยววินาทีต่อมาก็กรอกเหล้าในแก้วที่ถืออยู่ซึ่งเมื่อครู่เขาได้ผสมอะไรบางอย่างลงไปเข้าปากเธอทันที ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากมากเสียจนราตรีดาวตั้งตัวไม่ทัน 

เพราะถูกบีบปากไว้ทำให้ราตรีดาวจำต้องกลืนเหล้าบางส่วนลงคออีกบางส่วนเลอะตรงลำคอและเสื้อ เธอไอจนหน้าแดงก่ำหวังลึกๆ ว่าจะมีใครสักคนเข้ามาช่วยให้รอดพ้นจากสถานการณ์ในตอนนี้แต่เหมือนจะไม่มีใครมาสนใจ เธอจึงต้องเอาตัวเองให้รอด

“ทำอะไรกัน” เสียงทุ้มจากใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้น นั่นทำให้โรจน์จำต้องปล่อยราตรีดาวให้เป็นอิสระ แม้เขาจะไม่รู้จักแขกในงานของเสี่ยครบทุกคน แต่รู้ว่าทุกคนที่ได้รับเชิญให้มาร่วมงานนั้นไม่ธรรมดาทั้งสิ้น ทางที่ดีคือเขาไม่ควรที่จะไปมีเรื่องด้วย 

“เราก็แค่คุยกันตามประสาคนรู้จักนะครับ” โรจน์เอ่ยตอบพร้อมกับปล่อยราตรีดาวทันที แม้จะไม่รู้ว่าเป้าหมายกลืนไปมากน้อยแค่ไหนก็ตามแต่สำหรับเขาแค่สองสามอึกก็เกินพอ

“จริงหรือเปล่า” ดาวฤกษ์ที่วันนี้แวะมากินข้าวที่นี่เอ่ยถามขึ้นเมื่อครู่เขาผ่านมาเห็นเหตุการณ์ที่ไม่ควรเกิดขึ้นเข้า อันที่จริงเขารู้สึกคุ้นหน้าผู้หญิงคนข้างๆ อย่างบอกไม่ถูกแต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน 

“ค่ะ” เพราะไม่อยากมีปัญหาราตรีดาวจึงจำต้องเอ่ยรับ 

“ไว้เจอกันครับคนสวย” คำพูดของชายตรงหน้าทำให้ราตรีดาวเครียดทันที นั่นหมายความว่าเธออาจสลัดผู้ชายป่าเถื่อนคนนี้ไม่ได้ 

 ส่วนโรจน์นั้นเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามที่ต้องการจึงเดินออกไปตามด้วยวิทย์ แต่ก็ยังคงจับตามองเหยื่อของเขาอยู่ตลอดเวลา  

“ไม่เป็นอะไรจริงๆ ใช่ไหม เธอไม่จำเป็นต้องโกหกนะ” ชายคนนั้นหันมาถามราตรีดาว แต่เวลานี้เธอแสบไปทั้งคอจึงพูดโต้ตอบอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงโบกไม้โบกมือบอกเขาว่าเธอไม่เป็นอะไร ผ่านไปครู่หนึ่งถึงเปล่งเสียงออกมา 

“ขอบคุณที่เมื่อกี้คุณเข้ามาถาม แต่ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ ค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” เอ่ยบอกเสร็จเธอก็รีบเดินจ้ำไปหลังร้านทันที ราตรีดาวรีบคว้าน้ำเปล่ามาดื่มซึ่งเธอดื่มไปหลายต่อหลายแก้วทว่าความรู้สึกร้อนวูบๆ วาบๆ ในคอกลับยังไม่หายไป

พร้อมกับพยายามเอาผ้าเช็ดคราบเหล้าที่เลอะตรงปกเสื้อและลำคอออก ใจจริงอยากกลับบ้านเสียแต่ตอนนี้แต่ถ้าทำแบบนั้นวันนี้เธอคงไม่ได้ค่าแรงแน่นอน นั่นทำให้ราตรีดาวฝืนออกไปทำงานต่อเพราะคิดว่าอาการที่เกิดขึ้นกับเธอขณะนี้มาจากเหล้าแก้วนั้นหมดฤทธิ์เหล้าเมื่อไหร่ทุกอย่างคงดีขึ้น แต่สิ่งที่ราตรีดาวคิดกลับผิดมหันต์เพราะยิ่งเธอต่อต้านอาการแปลกๆ ก็ยิ่งปรากฎรวมถึงรู้สึกง่วงผิดปกติ จังหวะที่เธอกำลังโอนเอนเหมือนจะล้ม จู่ๆ ก็มีคนมาช้อนตัวรับไว้

“บอกแล้วไงว่าเราต้องได้เจอกันอีก”  

“บอกแล้วไงว่าเราต้องได้เจอกันอีก” เสียงที่ดังขึ้นข้างหูทำให้ราตรีดาวตกใจสุดขีด ความกลัวทำให้สั่นไปทั้งตัว นั่นเพราะก่อนหน้านี้เธอกวาดสายตามองหาเจ้าของเสียงอย่างระแวดระวังมาตลอด แต่กลับไม่เจอเขาหนำซ้ำยังคิดเองเออเองว่าเขาคงกลับออกไปจากงานแล้ว ทว่าจู่ๆ กลับโผล่เข้ามาข้างๆ แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

“ได้เวลาที่เราต้องไปสนุกกันแล้วสาวน้อย”

“ปล่อยฉันนะ ปล่อย…อือ” เสียงของราตรีดาวหายไปเมื่อถูกโรจน์ใช้มือขนาดใหญ่ของเขาปิดปากเธอเอาไว้ ราตรีดาวดิ้นรนเอาตัวรอดจากสถานการณ์ที่เธอไม่อยากเจอที่สุดในชีวิต แม้ในร่างกายจะมีสารกระตุ้นบางอย่างแต่ความกลัวของเธอก็ทำให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ ฮึดสู้จนข่วนเล็บเข้าที่ตาของโรจน์อย่างแรง นั่นทำให้ชายหนุ่มต้องปล่อยเธอทันที

“อีนี่ ฤทธิ์เยอะนักใช่ไหม” เอ่ยจบโรจน์ก็เงื้อมือตบใบหน้าเล็กๆ ของราตรีดาวอย่างแรง เสียงเพลงในงานกลบเสียงทุกอย่างแม้กระทั่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือของราตรีดาว

โรจน์ใช้แรงที่มีมากกว่าลากตัวราตรีดาวออกมาจากงานได้สำเร็จ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็พยายามที่จะเอาตัวให้รอดทุกวิถีทางเช่นกัน ยิ่งเธอต่อต้านโรจน์ก็ยิ่งใช้กำลังและสิ่งที่ราตรีดาวได้รับในเวลานี้คือความเจ็บปวดที่จุกไปทั่วทั้งร่างเมื่อเธอถูกชายหนุ่มต่อยเข้าที่ท้องน้อย

แต่ถึงอย่างนั้นราตรีดาวก็ยังมีแรงขัดขืนยิ่งทำให้โรจน์หงุดหงิดเพราะกลัวมีคนผ่านมาเห็นเข้า 

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย” ราตรีดาวตะโกนขอความช่วยเหลือด้วยแรงที่มี โรจน์เห็นท่าไม่ดีจึงเผลอบีบคอของเธอเข้าแรงบีบทำให้ราตรีดาวหายใจไม่ออกและหมดสติไปในที่สุด 

โรจน์หน้าเสียเล็กน้อยเพราะกลัวเกิดปัญหาหากเขาทำเธอตายขึ้นมา แต่เมื่อตรวจสอบแล้วเหยื่อยังคงหายใจเขาจึงยิ้มออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะพาเธอไปที่รถโดยมีวิทย์คอยดูต้นทาง แต่จู่ๆ คนดูต้นทางก็ถูกล็อคตัวไปยังมุมอับของผับและเพียงไม่กี่นาทีต่อจากนั้นคนที่ก้าวออกมากลับไม่ใช่วิทย์

ดาวกฤษ์บีบมือตัวเองสองสามครั้ง นานๆ จะได้ออกแรงแบบนี้ก็สนุกไปอีกแบบ เพราะปกติชายหนุ่มจะอยู่แต่กับคนไข้กับโรคภัยที่ต้องวินิจฉัยเป็นส่วนใหญ่ ก่อนที่คุณหมอหนุ่มจะเดินตรงไปยังรถของเป้าหมายแต่ก็ต้องรีบหลบเมื่อเห็นโรจน์หันมองมาจุดที่ยืนอยู่

“หายไปไหนของมันวะ” โรจน์กระฟัดกระเฟียดเหตุเพราะมองหาเพื่อนสนิทไม่เจอนั่นเอง นี่ถ้ากุญแจรถไม่อยู่ที่วิทย์ล่ะก็ป่านนี้เขาขับออกไปนานแล้ว

เพราะแบบนั้นโรจน์จึงจำต้องปล่อยเหยื่อไว้ในรถก่อนชั่วคราวแล้วออกเดินตามหาวิทย์ ดาวกฤษ์จึงใช้จังหวะจึงรีบเข้าไปช่วยเธอออกมาทันที ยิ่งตอนนี้นึกออกแล้วว่าเขาเคยเจอผู้หญิงคนนี้ที่ไหนก็ยิ่งต้องช่วย เพราะถ้าเธอเป็นอะไรขณะที่แม่ยังรักษาตัวอยู่ในไอซียูแบบนั้นคงไม่ดีเท่าไหร่

ดาวฤกษ์พาราตรีดาวไปที่รถแล้วขับออกไปทันที ปล่อยให้โรจน์ควานหาทั้งเพื่อนและเธอต่อไป ซึ่งทันทีที่กลับมายังรถแล้วไม่เจอเหยื่อโรจน์ยิ่งอาละวาดและประกาศกร้าวว่าจะเอาคืนใครก็ตามที่กล้าทำแบบนี้กับเขา 

“จะพาไปไหนดี” ดาวฤกษ์เอ่ยถามกับตัวเอง ในขณะที่เวลานี้ราตรีดาวยังคงนอนไม่ได้สติอยู่ข้างๆ หมอหนุ่มถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนจะเลี้ยวรถเข้าโรงแรมแห่งหนึ่งแทนการกลับไปที่คอนโดมิเนียมของเขา