บทที่ 2

ราตรีดาวเข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาลเพื่อมาดูแลผู้เป็นแม่ คุณหมอเจ้าของเคสบอกให้เธอทำใจรับความสูญเสียไว้แต่เนิ่นๆ เพราะตอนนี้อวัยวะภายในร่างกายบางของแม่เริ่มทำงานผิดปกติ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ถอดใจหรือยอมแพ้อย่างเด็ดขาดและบอกแม่ให้เข้มแข็งแล้วกลับมาหาเธอให้ได้เช่นกัน 

บ่อยครั้งก็เหนื่อยจนหมดแรงจึงเผลอหลับอยู่หน้าห้องไอซียูจนพยาบาลต้องออกมาปลุกบ่อยๆ ทว่าคราวนี้คนที่ผ่านมาเห็นและกำลังจะเข้าไปปลุกเธอกลับเป็นคุณหมอท่านหนึ่ง และก่อนที่คุณหมอท่านนั้นจะได้ทำอย่างที่ตั้งใจเสียโทรศัพท์ของราตรีดาวก็ดังขึ้นจนเธอสะดุ้งตื่น จังหวะที่เธอควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพาย คุณหมอท่านนั้นก็เดินผ่านไปเสียแล้ว

“ฮัลโหล”

“สรุปเย็นนี้มาได้ไหม” ปลายสายเอ่ยถามทันที นั่นเพราะถ้างานนี้ยังขาดสาวสวยเสิร์ฟน้ำอีกหลายคน ยิ่งติดต่อได้มากเท่าไหร่เงินเปอร์เซ็นต์ที่ไปรยาจะได้ก็มากตามไปด้วยเท่านั้น และมองว่างานนี้เงินดีไม่ต้องทำอะไรจึงชวนราตรีดาวด้วย

“ได้ เราเคลียร์งานที่ร้านแล้ว” ปกติราตรีดาวทำงานที่ร้านอาหารแต่วันนี้เธอขอหยุดหนึ่งวันเพราะอยากทำงานที่ได้เงินมากกว่า 

“ขอบคุณนะตรี”

“เราต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอที่ช่วยหางานให้” คำพูดของราตรีดาวทำเอาไปรยายิ้มรับได้อย่างไม่เต็มใจนัก เพราะเธอก็ได้ผลประโยชน์เช่นกัน 

“ไม่เป็นไร มีอะไรก็ช่วยๆ กัน”  

“เราแค่ไปเสิร์ฟน้ำให้แขกในงานวันเกิดใช่ไหม” ราตรีดาวเอ่ยถามขึ้นเพื่อความมั่นใจ เพราะลึกๆ ก็รู้ว่าไปรยานั้นทำงานพิเศษอะไรอยู่  

“ใช่ งานของตรีคือแค่เสิร์ฟน้ำเท่านั้นนะ ไม่จำเป็นต้องดื่มอะไรในงาน” ไปรยากำชับเพราะปกติเธอรับงานเอ็นเตอร์เทนนั่งดื่มเหล้านั่งคุยกับลูกค้าอยู่แล้วเพียงแค่ราตรีดาวไม่รู้เรื่องนี้ก็เท่านั้นเอง และเธอก็ขอร้องกับคนจ้างงานเป็นพิเศษไปแล้วว่าราตรีดาวดื่มแอลกอฮอล์ไม่ได้ งานหลักคือแค่ไปเสิร์ฟน้ำ 

เมื่อออกจากโรงพยาบาลราตรีดาวก็ตรงไปยังสถานที่จัดงานวันเกิดทันที ซึ่งคือผับกึ่งร้านอาหารแห่งหนึ่งที่วันนี้เหมาพื้นที่จัดงานไปเกือบทั้งหมด เว้นเสียแต่โซนทานอาหารที่ยังพอมีโต๊ะว่างให้ลูกค้าทั่วไปบ้าง แม้สถานที่จะดูอึดอัดไปบ้างก็ตามราตรีดาวสลัดความรู้สึกนั้นทิ้งแล้วเข้าไปเตรียมตัว 

โดยคืนนี้ผู้หญิงทุกคนจะใส่ชุดเหมือนกันมองเผินๆ เหมือนชุดนักศึกษาไม่มีผิด ทว่าก็มีผู้หญิงอีกกลุ่มที่จะมีที่คาดผมหูกระต่ายบนหัว นั่นก็เพื่อต้องการแยกระหว่างพนักงานเสิร์ฟและสายเอ็นเตอร์เทนออกจากกัน

งานของราตรีดาวเริ่มขึ้นทันทีที่รับถาดมาไว้ในมือ เธอเดินเสิร์ฟน้ำให้แขกภายในงานที่มีประมาณสามสิบคนได้และการมาทำงานวันนี้ก็ทำให้เธอเปิดโลกให้กว้างขึ้น แม้จะรู้หรือเห็นแต่ก็เลือกที่จะเงียบแล้วทำงานของเธอไป 

“งานคือเงินเงินคืองานท่องไว้ให้ขึ้นใจ” ราตรีดาวพึมพำกับตัวเอง ยิ่งดึกคนในงานก็ยิ่งมากขึ้น ไฟที่เคยสว่างก็เริ่มสลัว บรรยากาศในงานก็สนุกสนานเพราะมีแอลกอฮอล์เป็นตัวเชื่อม บางจุดบางมุมในงานก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้ราตรีดาวรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย นั่นเพราะการต้องมาเห็นชายหญิงนัวเนียลูบไล้หรือผลัดกันจูบต่อหน้าตาแบบนี้ก็ทำเอาใบหน้าราตรีดาวร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ โดยไม่รู้ว่ามีใครบางคนจ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา 

“เด็กเสิร์ฟน้ำคนนั้นสวยดีว่ะ”

“กฎของวันนี้คือห้ามยุ่งกับเด็กที่ไม่มีหูกระต่าย” คนที่ออกกฎคือเจ้าของวันเกิดนั่นเอง 

“แต่กูจะแหก เพราะของแบบนี้มันตกลงแล้วไปสนุกนอกรอบกันได้” รอยยิ้มเกิดขึ้นที่มุมปากของโรจน์ เขาจ้องมองเป้าหมายราวกับจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว ก่อนจะตบกระเป๋ากางเกงเพื่อสำรวจอะไรบางอย่างพอรู้ว่ามีก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

“เอาจริงเหรอ”

“อืม…กูเคยพูดเล่นๆ เหรอ เสี่ยอยากตั้งกฎอะไรก็ตั้งไปสิ กฎพวกนั้นทำอะไรกูไม่เคยได้สักครั้ง” นั่นเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่โรจน์จะแหกกฎนั่นเอง เพราะคิดว่าตัวเองคือญาติห่างๆ ของเจ้าของวันเกิดหรือที่เรียกว่าเสี่ยนั่นเอง 

“อีกอย่าง เสี่ยไม่รู้หรอกถ้ามึงหุบปากให้เงียบเข้าไว้” เอ่ยจบโรจน์ก็เดินตรงเข้าไปหาเป้าหมาย โดยระหว่างทางก็คว้าเหล้ามาดื่มอีกหลายแก้ว ความรู้สึกของเขาวันนี้เหมือนเป็นผู้ล่าในขณะที่เหยื่อคือสาวสวยตรงหน้า 

“ขอเหล้าแก้วหนึ่งครับ”

“นี่ค่ะ” เสียงหวานใสของราตรีดาวเอ่ยรับพร้อมกับยื่นแก้วเหล้าให้แขกในงาน ซึ่งเธอทำแบบนี้ติดต่อกันมาได้สองชั่วโมงแล้ว  

“จบงานแล้วเราไปหาอะไรๆ สนุกทำกันดีไหมคนสวย” ประโยคคำถามของชายตรงหน้าทำให้ราตรีดาวรู้สึกชาไปทั้งหน้าและใจก็ว่าได้ นั่นเพราะเธอเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ ทั้งๆ ที่ปกติเธอมีภูมิเรื่องการถูกคนอื่นดูถูกมาตลอดแต่คำถามนี้คำถามเดียวกลับเทียบไม่ได้เลยจริงๆ 

“ขอโทษนะคะ ฉันมาเพื่อเสิร์ฟน้ำ” 

“เอานะ รู้ๆ กันอยู่ ไม่ต้องอายหรอก อยากได้ค่าตัวเท่าไหร่ก็เรียกมาได้เลย” โรจน์เอ่ยราวกับรู้ทันทุกอย่าง 

“คุณคงมีเงินเยอะ”

“ใช่ เยอะพอจะซื้อผู้หญิงแบบเธอได้ทีละเป็นสิบๆ” โรจน์โอ้อวดทั้งๆ ที่เงินเหล่านั้นได้มาจากพ่อทั้งหมด ไม่ใช่เงินที่ทำงานหามาได้ด้วยตัวเอง

“ถ้างั้นคงต้องเชิญคุณไปซื้อผู้หญิงคนอื่นดีกว่า เพราะฉันมาที่นี่แค่ทำงานเสิร์ฟน้ำให้แขก ไม่ได้มาเพื่อขายตัวให้ใคร” คำตอบของราตรีดาวทำให้โรจน์หน้าชาแต่กับวิทย์แล้วกลับรู้สึกสะใจอยู่ลึกๆ คนแบบโรจน์ต้องเจอผู้หญิงแบบนี้เสียบ้าง 

“ถ้าคุณไม่ต้องการรับน้ำอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อน”  

“เดี๋ยว” เอ่ยค้านเสร็จโรจน์ก็เดินมาดักหน้าของราตรีดาวไว้ แล้วยื่นแก้วเหล้าในมือให้เธอ “ถ้าจะไปต้องดื่มเหล้าแก้วนี้ให้หมดก่อน”

“ฉันดื่มไม่ได้ค่ะ”

“ถ้าฉันต้องการให้เธอดื่ม เธอก็ต้องดื่ม” โรจน์ตะคอกเสียงดังลั่นแต่เสียงเพลงในงานก็ช่วยกลบจนทุกอย่างเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  

“กูดื่มเอง” วิทย์อาสาเพราะรู้สึกสงสารราตรีดาวนั่นเอง 

“อย่าเสือกได้ไหมไอ้วิทย์ กูบอกให้เด็กนี่ดื่มไม่ใช่มึง”

“ฉันดื่มไม่ได้จริงๆ ค่ะ” ราตรีดาวปฏิเสธอย่างสุภาพแต่แทนที่อีกฝ่ายจะยอมรับและทำตามโรจน์กลับสะแยะยิ้มออกมาพร้อมกับจ้องมองเธอผ่านความสลัวด้วยแววตาไม่พอใจ

โรจน์คือลูกชายของนักการเมืองผู้มีอิทธิพลของที่นี่ ซึ่งพ่อของเขาสนิทสนมกับเจ้าของวันเกิดเป็นอย่างดี เขาเป็นคนประเภทอยากได้อะไรแล้วต้องได้ยิ่งเวลานี้ในเลือดมีแอลกอฮอล์ผสมอยู่มากเพราะดื่มหนักตั้งแต่มาถึงงาน นั่นทำให้ชายหนุ่มขาดสติ