ตอนที่ 3 ไข่เจียว จากคนพิเศษ

กลุ่มเพื่อนทั้งสามที่รู้จักกันไม่นานแต่เหมือนเคยชินกันมาเป็นชาติด้วยจริตที่ใกล้เคียงกันของแซนดี้กับปรางพวกเธอเลยเข้ากันได้ง่าย ส่วนตาลที่เป็นเพื่อนของแซนดี้แต่เป็นแฟนของปรางนั้นเหมือนเป็นเบ๊คอยติดตามพวกเธอทั้งสองมากกว่า

“อันไหนไม่เผ็ดบ้างนะ”

“อันนี้ตำไทยมึง อันนี้ปูปลาร้าเผ็ดน้อย ข้าวหมูกระเทียมของมึง อ่ะ”

ปรางจัดอาหารที่คาดว่าเพื่อนจะทานได้ไปทางฝั่งที่แซนด์นั่ง ส่วนอย่างอื่นก็กันมาทางฝั่งของเธอ

“กูลองแล้วนะ”

เส้นมะละกอตำคลุกเคล้าเครื่องปรุงรสเลิศถูกยกขึ้นจ่อปากสาวน้อย ก่อนที่เธอจะหายใจเข้าอย่างแรงและยัดมันเข้าปากอย่างตั้งใจ

“อื้ม อร่อยดี มึงไม่แย่ อร่อยเลย ๆ”

รสชาติแปลกใหม่ที่เธอไม่เคยลองมาก่อนมันถูกปากจนต้องเอ่ยชม ไม่ใช่เพราะว่าเป็นเขาคนนั้นทำ แต่เพราะเธอชอบมันจริง ๆ ตอนแรกที่หาข้อมูลมานึกว่าจะแย่กว่านี้ แต่ถึงมันจะแย่ เธอก็จะยัดลงคอให้หมด

เพื่อผู้ชายเธอสู้ไม่ถอยอยู่แล้ว..

“ฮึ ! ตอนไม่แรดก็พอได้อยู่หรอก”

สายตาคมเหลือบมองกลุ่มผู้หญิงที่ตนรู้จักพร้อมผุดรอยยิ้มบาง ๆ อย่างไม่รู้ตัว ความคิดชื่นชมน้องสาวเพื่อนสนิทเกิดขึ้นในหัวมากมาย จนเขาต้องสะบัดหน้าไล่มันออกก่อนจะลืมรายการอาหารของลูกค้า

อาร์ทยังคงตำส้มตำทำหน้าที่เจ้าของร้านต่อ แต่ก็ยังมีสายตาอ่อยส่งมาไม่หยุดจนเขาอยากหันหน้าหนีออกไปทางอื่น ผิดแต่ว่าเครื่องส้มตำถูกจัดให้หันมาทางที่เธอนั่ง

หากแต่ตอนที่เธอมองมาเขาเองก็สังเกตเห็นว่าใบหน้าขาวสะอาดนั่นเปลี่ยนไป รวมทั้งริมฝีปากบวมเจ่อนั่นด้วย

“อ่ะ เผ็ดก็อย่าฝืน”

ข้าวไข่เจียวปูอัดหมูสับถูกวางลงตรงหน้าแม้ลูกค้าไม่ได้สั่ง อาร์ทแทบอยากจะลากเธอไปหลังร้านแล้วสั่งสอนเสียให้เข็ดหลาบ นิสัยอวดเก่งของเธอคงได้จากพี่มาไม่ผิดแน่

“ขอบคุณค่ะ แต่.. เป็นห่วงเหรอคะ”

“รำคาญพี่เธอบ่น ทีหลังแดกไม่ได้ก็ไม่ต้องอวดดี !”

พ่อค้าเดินกลับเข้าไปยังร้านด้วยหัวที่เริ่มจะอุ่น จะตายอยู่แล้วเธอยังอ่อยไม่เลิก ไม่รู้ว่าความต้องการผู้ชายของเจ้าหล่อนมีมากขนาดไหนกันแน่ ถึงใช้ได้ไม่หมดไม่รู้จักเวล่ำเวลา

“เป็นห่วงก็บอกดี ๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องตะคอกกูเลย”

“มึงก็แรงเกิ๊น พี่เขากลัวแล้วค่ะสาว”

“กูว่าเขาชอบมากกว่า ฮึ !”

รอยยิ้มกรุ้มกริ่มผุดออกมาพร้อมกับตักกับข้าวไข่เจียวฝีมือว่าที่แฟนเข้าปาก รสชาติที่ธรรมดามากแต่กลับอร่อยเป็นพิเศษ น่าจะรองจากที่แม่เธอทำให้กินเลยก็ว่าได้

แหงล่ะ ก็มันมาจากคนพิเศษนี่เนอะ..

แซนดี้ : ไปกินข้าววันไหนดีคะ

แซนดี้ : ถ้าเป็นพี่ แซนด์ว่างเสมอ

“แก่แดด !”

อาร์ท : แล้วแต่เธอ

เสียงสบถเบา ๆ เมื่อเห็นการแจ้งเตือนเด้งขึ้น อาร์ทเหลือบมองไปยังคนส่งข้อความแล้วพิมพ์ตอบกลับแบบส่ง ๆ ไป ก่อนจะหันหน้าเข้าครกอีกครั้ง

เขาไม่ได้อยากตามใจอะไรเธอนักหรอก แต่เพราะเห็นแล้วว่าเธอไม่ค่อยคุ้นชินกับอาหารที่นี่สักเท่าไหร่ เลยให้สิทธิ์เธอเลือกแค่นั้น เพราะตนกินอะไรก็ได้อยู่แล้ว